one impala's travelling through my brain..

ποτέ και πότε

2012-02-19T07:28:00.000+02:00

Ποτέ μην λες ''ποτέ''.
Περίεργη λέξη το ''ποτέ''.Δεν το θέλω αλλά τον χρησιμοποιώ συχνά αυτόν τον δισύλλαβο απαγορευμένο αφορισμό.Είναι μια κάποια άμυνα και αυτό το αναθεματισμένο.Ακόμη και γραμμένο μοιάζει με μια ελπίδα σχηματοποιημένη.Μια ελπίδα.Να μην χάσεις τον εαυτό σου κάπου στην πορεία.Να μην τον ξεχάσεις κάπου μελλοντικά και απροσδιόριστα πλάι σε άγνωστους ανθρώπους και άγνωστα τοπία.
Το ποτέ είναι η εύκολη λύση του σχεδόν αναποφάσιστου.Η σπρωξιά που δίνει ο μπερδεμένος στον ίδιο του τον εαυτό , εκείνη που τον παρακινεί σε πορεία προς τα μπροστά.Η πόρτα που κλείνει κανείς εκκωφαντικά πίσω του και ηχεί σαν μια τζούφια αποτροπή στις πιθανότητες που παραμονεύουν να τον γραπώσουν.Το ποτέ είναι λίγο περισσότερο από ένα απλό άχρηστο τίποτε.Μια αντίσταση στο άγνωστο που τρομάζει.
Ποτέ μην λες ''ποτέ''.
Γιατί και οι τοίχοι έχουν αυτιά.Θα σε ακούσουν.Θα το θυμούνται.Τα ξέρεις αυτά.Να μην στα λέω...Ποτέ να μην εκνευρίζεις τους τοίχους.Θα πέσουν να σε πλακώσουν με την πρώτη ευκαιρία..
Πότε.
Δεν τα πάω καλά με το ρολόι.Δεν τα πάω καλά με τον χρόνο που περνάει.Πάντα νιώθω πως όλα τρέχουν γύρω μου και εγώ οφείλω να τα κυνηγώ και να τα προσπερνάω επιδεικτικά.Μόνο όταν ξεστραβώνομαι και κοιτάζω πίσω , στο παρελθόν , καταφέρνω να πάρω το ανακουφιστικό χάδι του χρόνου.Ορίστε άλλος ένας λόγος που μου αρέσουν οι ιστορίες.Ένα περασμένο αγωνιώδες ''πότε'' , που έχει μετατραπεί σε ένα ''κάτι'' , ένα ''κάποτε'' , έχει την ικανότητα να με συνεφέρει ακόμη και τις πιο μαύρες ώρες.Και είναι αστείο το πόσο κάτι το οποίο κάποτε με παίδεψε έστω και ως πιθανότητα , , στο παρόν , δεν είναι τίποτε άλλο από μια απλή , κοινότυπη , δική μου ιστορία.
Πότε.
Το ''πότε'' που επιτακτικά ζητά να μάθει κάτι.Αυτό που εναγωνίως αναρωτιέται για την στιγμή.Πότε άραγε θα πρέπει να αναμετρηθεί μαζί της?Όλη η ύπαρξη να τρέχει πίσω από κυλιόμενα εναλλασσόμενα ''πότε''.Και σχεδόν οι πάντες να το βρίσκουν φυσιολογικό.Λες και δεν άκουσαν ποτέ τους πως ο χρόνος είναι κάτι το σχετικό.
Ίσως το ''πότε'' να συγχωρεί πιο εύκολα από το ''ποτέ'' που , νομίζω και εσείς θα συμφωνήσετε , είναι αμείλικτο.Ίσως το ''πότε'' να είναι αυτό που κάνει τον χρόνο να κυλά.Ίσως να έχουμε ανάγκη τον χρόνο να κυλά , όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε στα θνητά μας σώματα.Η αγωνία μας , η περιέργεια μας , όλες μας οι ανθρώπινες αδυναμίες σε από αυτό το ''πότε'' βρίσκουν τον εκφραστή τους.
Έτσι εξηγείται ίσως και το υδροκέφαλο των πόλεων μας σε αυτό τον πλανήτη.Εκατομμύρια ''πότε'' στοιβαγμένα σε διαμερίσματα.''Πότε'' που αναβοσβήνουν σαν κέρσορες πάνω από τα κεφάλια μας περιμένοντας να μετατραπούν σε ''κάποτε''.Ένας γενναίος , πάντα νέος , οργιώδης κόσμος που για λίγο θα σε περιμένει για να σε κυλήσει προς τα μπροστά.
Και όμως.Αλίμονο , τίποτα δεν είναι τόσο απλό.Τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο αφοπλιστικά απλό μπορεί να γίνει ένα ήσυχο ηλιοβασίλεμα σε ένα καλοκαιρινό τοπίο από αυτά που σου γεμίζουν την ψυχή αιωνιότητα.Εκεί που ο χρόνος πραγματικά σταματά κάνοντας σου το χατήρι να σου αποκαλύψει την ουσία της ύπαρξης σου.Εκεί δεν έχεις ανάγκη από βεβιασμένα ''ποτέ'' και αγχώδη ''πότε''.Εκεί που όλα μοιάζουν σαν να είσαι το χρυσόψαρο στην γυάλα ενός σπιτιού με τον γάτο χορτάτο , όλα έχουν παγώσει στο ευοίωνο ''τώρα''.
Γιατί υπάρχουν και αυτά τα μέρη μέσα μας και εκεί κανένα μετρικό σύστημα δεν εφαρμόζεται με ασφάλεια.Να γυρνάμε σε αυτά και να ζούμε πάντα.

γάλα από ξηρούς καρπούς

2012-01-22T05:49:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ.Δεν νυστάζω.Τρέχει η μύτη μου και σερφάρω στο ίντερνετ.Μπαίνω σε κοριτσίστικα blogs και φορτώνω εικόνες και ιδέες.Για όταν θα με πάρει ο ύπνος.Ξέρετε , χρειάζομαι υλικό για να συνθέσω ένα αξιοπρεπές αισθητικά , απόλυτα παράλογο όνειρο.Γιατί κάτι μου λέει ότι πάλι σήμερα δεν θα ονείρευτώ πως μπορώ να πετάω ωσάν να κολυμπούσα σε στυλ πρόσθιο.Κρίμα δηλαδή , γιατί αυτό είναι το αγαπημένο μου , το πιο ευτυχισμένο μου όνειρο.
Και εκεί που κόντεψα να σκάσω από αισθητική ηδονή πέφτει το μάτι μου σε αυτό το λευκό θαύμα που όλο μου υπόσχομαι πως θα μου φτιάξω και όλο με διαψεύδω.Τατάάάάάά και εγένετο ''νέα ανάρτηση'' σε αυτήν την σελίδα που κάποτε έλεγα πως δεν θα να την κάνω ημερολόγιο.

Ήθελα από την πρώτη κιόλας μέρα του χρόνου να πληκτρολογήσω λέξεις εδώ.Σχεδόν το ένιωσα αυτό σαν μια , δευτερεύουσα είναι η αλήθεια , ανάγκη μου.Αντιστάθηκα στο παράλογο της επιθυμίας μου μιας και είχα τόσα πολλά , όσα και τα ασήμαντα και τα σημαντικά που με περιτριγυρίζουν ως πράγματα και ιδέες καθημερινα να μοιραστώ με τον κανένα του διαδικτύου.Τίποτα λιγότερο , τίποτα περισσότερο για την πρώτη μέρα του χρόνου.Και όμως , η μικρή ανατριχιαστική φωνούλα (η οποία δεν υπάρχει , αλλά επικαλούμαι ποιητική αδεία) επέμενε πως έπρεπε ''κάτι'' να μοιραστώ μαζί σας για το νέο έτος.Κατά προτίμηση το ήθελε η μικρή ανατριχιαστική φωνούλα αυτό το ''κάτι'' να είναι βραχύ , εύκολο και λίγο κλισέ.Ίσως γιατί ήξερε , η μικρή ανατριχιαστική φωνούλα , πως μόνο έτσι μπορεί να εκπληρωθεί πιο ωφέλιμα το παράλογο της επιθυμίας.Το παράλογο της επιθυμίας που μάλλον τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με την φρούδα κατά πάσα πιθανότητα ελπίδα μου να πιστεύω πως αυτά τα πολλές φορές ανούσια που γράφω εδώ μέσα θα λειτουργήσουν αύριο για εμένα ως ένα άτυπο ημερολόγιο , εκπληρώνοντας κάθε λειτουργία που μπορεί να επιτελέσει ένα άτυπο ημερολόγιο.
Κατέληξα πως το πιο ασφαλές θα ήταν να ξεκινήσω το νέο έτος με μια ανάρτηση τύπου ευχολογικού.Απέρριψα γρήγορα τα wishlists , τις ντροπιαστικές εκείνες προσωπικές top 1851 και βάλε στήλες που τείνω επηρεασμένη από την αμερικάνικη εικονοποιία να φτιάχνω στο μυαλό μου (χαίρε high fidelity αθάνατο ).Όχι.Τα διάφορα top 1851 και κάτι μου θα τα χρησιμόποιήσω δημόσια σε μια πιο καμμένη ώρα μου.Σήμερα δεν είναι αυτή η μέρα.Ούτε η νύχτα.
Πριν να βρω την αφορμή να πω την χαζομάρα μου είχα επεξεργαστεί το παρακάτω κείμενο αλλά ήξερα πως είναι πιο ανούσιο και ''αβιταμίνωτο'' και από τον απο μηχανής θεό μου , το γάλα με ξηρούς καρπούς για αυτό και δεν το ανήρτησα πιο πριν.
''Για την νέα χρονιά τι να ευχηθεί κανείς?Υγεία και ευτυχία συνοψίζουν όλες μας τις επιθυμίες με ασφυκτική ειλικρίνεια.Τα όποια ''επτά αυγά Τουρκίας'' επιλέξει κάποιος μας να προσθέσει στο ευχολόγιο του για την νέα χρονιά αποτελούν , είναι κοινό μυστικό πια , έναν απλώς καλοδεχούμενο , στις περισσότερες των περιπτώσεων , πλεονασμό που εκπορεύεται από βαθύτερες επιθυμίες.
Πλεονασμοί επιτρέπονται στα ιστολόγια των ανώνυμων βαρεμένων ρομαντικών για αυτό και θα συνεχίσω το ευχολόγιο μου ευχόμενη να καταφέρουμε , όσοι το θέλουμε , να μάθουμε από τα λάθη μας και να είμαστε καθημερινά άξιοι , ενσυνείδητοι εκφραστές της κατά τ΄άλλα μοιρολατρικής ατάκας ''όλα για καλό''.Θέλω να έχουμε όλοι μας φέτος ένα πιο τυχερό χρόνο τον οποίο θα αξίζουμε από άκρη σ' άκρη.''
Κουρασμένη τώρα θα πέσω για ύπνο.Αύριο θα ξυπνήσω και θα με πείσω πως πρέπει να διαβάσω για την επερχόμενη εξεταστική.Γιατί η καριέρα του blogger είναι χλωμή και ακατανόητη.Και όπως λέει ο μπαμπάς μου ''Μα , blogger τί δηλαδή είναι αυτό το blogger που σου λέει ο άλλος ότι είναι το επάγγελμα του?Για εξήγησε μου γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω''.

be careful what you wish for

2011-12-07T16:25:00.001+02:00

Βλέπεις ροζ , μονόκερους και ουράνια τόξα.Μπορεί απλά να μην είναι έτσι και να αυταπατάσαι.Μπορεί να μην είναι έτσι και να έχεις ανεβάσει πυρετό.Ή να ονειρεύεσαι.Ή να είσαι πολύ κουρασμένος και να έχεις παραισθήσεις.Μπορεί να είσαι ερωτευμένος.Μπορεί φυσικά και να είναι έτσι.Να είσαι ένας τυχερός μαγκλ , άνθρωπος , όπως θες πες το , και να αποφάσισαν όλα αυτά τα μαγικά να σου εμφανιστούν σε όλη τους την μεγαλοπρέπεια.Μπορεί και να είναι έτσι , ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
Έστω πως είσαι σε αυτή την κατάσταση.Τι κάνεις τότε?Μπορείς να τρέξεις και να χωθείς μέσα στο ροζ , στο χρώμα και το χνουδωτό λευκό τρίχωμα.Κανείς δεν θα μπορέσει να σε εμποδίσει να ακουλουθήσεις τον δρόμο σου.Εδώ που τα λέμε , θα ήταν πολύ δειλό εκ μέρους σου να στρίψεις στην πρώτη βαρετή γωνία.Δειλό και ανούσιο.
Λένε πως η πορεία του ανθρώπου καθορίζεται μέσα από τις αρνήσεις του.Επιμένουν να μας το επαναλαμβάνουν αυτό για να μας συνετίσουν.Δεν πολυχρειάζεται.Όσοι από έμας διαθέτουμε λίγο φαιά ουσία καταλαβαίνουμε την αλήθεια αυτής της φράσης.Αν δε είμαστε λιγάκι ενοχικοί και ανασφαλείς , τ ό μ π ο λ α.Δεν χρειάζεται φαντάζομαι να πω τι συμβαίνει αν εκτός από έξυπνος , ενοχικός και ανασφαλής είσαι και λιγάκι αργής καύσης ως άνθρωπος ή μαγκλ...Τίποτα that is.Το τίποτα απλά δεν είναι αποδεκτό.Προχώρα μπροστά.
Ας πάρουμε τώρα την περίπτωση κατά την οποία βλέπεις όλα αυτά τα όμορφα και αμέσως ενθουσιασμένος τρέχεις να τα χαρείς.Είσαι αυτό που λένε παρορμητικός.Τι μπορεί να σου συμβεί τότε?Μια απάντηση που τα συνοψίζει όλα είναι ''πολλά''.Ενδεικτικά σου λέω πως μπορεί να σου πέσει ο πυρετός , να ξυπνήσεις , να ξελαμπικάρεις , να ξενερώσεις , να δολοφονηθείς από τον μονόκερο.Να σου πω πως μπορεί να συνειδητοποιήσεις πως είσαι ένας πολύ τυχερός μαγκλ ή θα σε σοκάρω?Κάνε πως δεν το διάβασες αυτό το τελευταίο αν δεν σου πάει και μην διαβάσεις την επόμενη παράγραφο.
Έστω ότι όλα είναι αληθινά , δηλαδή έπεσες στην καλύτερη των περιπτώσεων.Είσαι ενθουσιώδης , τρέχεις δίχως σκέψη και ξαφνικά τυλίγεσαι από ροζ , από πάνω σου αχνοφαίνεται ένα ουράνιο τόξο ενώ αγκαλιάζεις σφιχτά έναν μεγάλο μονόκερο.Θα περάσουν πόσο , 10 λεπτά ή 20?Μια ώρα?Μια μέρα?Θα πεινάσεις , θα σε πιάσει κατούρημα , ο μονόκερος από τόσο κοντά θα μοιάζει με τίποτα άλλο από ένα μεγάλο λευκό άλογο με κέρατο και η ροζ ομίχλη θα σε εκνευρίσει θυμίζοντας σου την εποχή που η εμμονή σου στο γαλάζιο χρώμα φάνταζε παράταιρη για ένα εξάχρονο κορίτσι.Το ουράνιο τόξο θα σε αποτελειώσει γιατί θα στέκεται από πάνω σου σαν μια αέναη αψίδα που θα σε εμποδίζει να προσανατολιστείς για να επιστρέψεις.Θα κάθεσαι οκλαδόν πάνω στο τίποτα θαυμάζοντας το φαινομενικά αδιανόητο να στέκεται πλάι σου και θα εύχεσαι κάτι άλλο , ίσως να είχες τηλεφωνήσει στους δικούς σου πριν χωθείς εκεί μέσα.Με λίγα λόγια όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.
Και φτάνουμε στην σωτήρια συμβουλή για όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν ξαφνικά ανέλπιστα καλά.Όχι , μην προτρέχεις , δεν είναι η λύση να κρατάς μικρό καλάθι.Διευκρινίζω πως ο στόχος μου δεν είναι να σου εμφανίσω μια μαγική συνταγή κατά την οποία θα αποφεύγεις τις κακοτοπιές.Δεν την έχω άλλωστε.Η συμβουλή μου έχει να κάνει με το πως θα ευχαριστηθείς όσο το δυνατον περισσότερο την όλη διαδικασία κάθε όταν θα αποφασίζεις να ακολουθείς τον μαγικό αυλό του προσωπικού σου κόσμου.
Η λύση κρύβεται στο να συμπεριφέρεσαι όπως ο πρωταγωνιστής σε μια από τις αγαπημένες μου ταινίες το Vanilla Sky του Cameron Crowe.Ο David λοιπόν είναι ένας γνήσιος pleasure delayer όπως ο ίδιος διατείνεται.(Πως μεταφράζεται τώρα αυτό?Κάτι σαν τύπος που καθυστερεί την απόλαυση?Κατι τέτοιο.)
-Dr. Curtis McCabe:And you didn't immediately wanna sleep with her?
-David:Well, you know, I'm a pleasure delayer.
Ο David δεν πρόκειται ποτέ να πει όχι σε μια καλή περιπέτεια , σε μια καλή πιθανότητα.Έτσι βέβαια τελικά το έφαγε το κεφάλι του αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.Είναι παρορμητικός ενίοτε ο νέος.Μα το θέμα είναι πως λίγο πριν ορμήξει με τα μούτρα στο άγνωστο στέκεται εκεί που πρωτοσυνάντησε την πρόκληση θαυμάζοντας την στιγμή και εντείνοντας την απόλαυση.Ξέρει να ευχαριστιέται την στιγμή πριν από την δράση.Να παίρνει χαρά από τις πιθανότητες που στροβιλίζονται στο μυαλό του βλέποντας μια ανέφελη ελκυστική εικόνα.
Ο αυθεντικός pleasure delayer δεν κωλυσιεργεί χάζεύοντας.Βιώνει στιγμές γνήσιας ευτυχίας , ξεχυλώνει τον χρόνο , γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να πάνε κατά διαόλου.Θέλει και μπορεί να εκμεταλλευτεί κάθε δευτερόλεπτο πριν από το μεγάλο βήμα προς το άγνωστο.Σε καμία περίπτωση δεν χρησιμοποιεί τις στιγμές όπου οι προσδοκίες γιγαντώνονται για να προβληματιστεί ή να αγωνιά για το μέλλον.
Καθυστερεί την απόλαυση , ζει την στιγμή.Περνά τόσο καλά που εκμηδενίζει την πιθανότητα να πει έπρεπε να προσέξω τι ευχόμουν.Ακόμη και αν το επόμενο δευτερόλεπτο ξυπνήσει από τα τρυπάνια στον πάνω όροφο και δει το ξυπνητήρι να γράφει 8.00 το πρωί και η μέρα να είναι Σάββατο ξέρει πως πήρε ό,τι περισσότερο μπορούσε από την κάθε στιγμή ονείρου.Δεν ξεπετά την τύχη του προσπερνώντας την επιδεικτικά όπως οι περισσότεροι από εμάς.Ξέρει πως για να κάνει το παραμικρό βήμα εμπρός πρέπει να έχει εμπεδώσει το παρόν όσο το δυνατόν πιο εποικοδομητικά.Ξέρει πως ένα βήμα μπροστά μπορεί να σημάνει το τέλος.Αλλά έχει την δύναμη να προχωρά.Τον λένε ανώριμο αλλά ακόμη πιο συχνά τρελό.Καταλαβαινεις τι θέλω να πω έτσι?

Υ.Γ Δείτε την ταινία.Είναι ρομαντική , θρίλλερ επιστημονικής φαντασίας και πάνω απ' όλα διδακτική όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου.Οι χαρακτήρες είναι όλοι σχεδιασμένοι απόλυτα ρεαλιστικά ενώ το περιβάλλον στο οποίο κινούνται κυμαίνεται μεταξύ σκληρής πραγματικότητας , εφιαλτικού δεν-ξέρω-τι και ουρανού βανιλάτου.Χρήμα , έρωτας , φιλία , ζωή και θάνατος , στυγνός καπιταλισμός ,`προσωπεία , ηθικά διλήμματα , οι στιγμές που μας καθορίζουν και η .. θνητότητα σαν οικιακή διασκέδαση.Έχει βασικό σάουντρακ το γραμμένο από το αγαπημένο μου σκαθάρι Paul mcCartney ''vanilla sky'' `και μουσική επιμέλεια τύφλα να έχει ο Παπακαλιάτης.Σκηνοθεσία ζωγραφιά.Η Νέα Υόρκη δίνεται τόσο όμορφα μέσα από τον φακό που νομίζεις ότι βλέπεις Παρίσι.Οι ηθοποιοί φτιαγμένοι για τους ρόλους τους.Το τέλος δραματικό μα και ανοιχτό συνάμα για να ικανοποιήσει κάθε ευαίσθητη ψυχή αλλά και κάθε λογικό και ανήσυχο πνεύμα.Με λίγα λόγια το τέλος που δεν μας προσέφερε ο τελευταίος κύκλος του Lost.Οι διάλογοι σχεδόν φιλοσοφικοί , σίγουρα με έναν υποβόσκοντα τόνο λυρικο.Τι Άλλο?Η Sofia Serrano φορά ένα από τα πιο ωραία παλτό που έχω δει ποτέ μου , έχει φανταστικά μαλλιά και είναι χορεύτρια.

Ακολουθούν αγαπημένες στιγμές από την ταινία που μπορεί να λειτουργήσουν και ως spoilers.

David:Do you remember what you told me once? That every passing minute is a another chance to turn it all around.
Sofía:I'll find you again.
David:I'll see you in another life... when we are both cats.

Sofía:Holy God. This is going to change my life in a zillion different ways. I must be nuts.

Rebecca Dearborn:This is a revolution of the mind.

Brian:Just remember, the sweet is never as sweet without the sour, and I know the sour.

David:Look at us. I'm frozen and you're dead, and I love you.
Sofía:It's a problem.
David:I lost you when I got in that car. I'm sorry.

Sofía:But I just think good things will happen, if you are a good person with a good attitude, don't you think?

David:The little things... there's nothing bigger, is there?

Dr. Curtis McCabe:I'm real. I'm... I'm... mortality as home entertainment? THIS CANNOT BE THE FUTURE. Can it? CAN IT?

Edmund:You were missed, David. It was Sofia who never fully recovered. It was she who some how knew you best... and like you, she never forgot that one night where true love seemed possible.

Brian:We almost died, man... And do you know what I saw?
David:What?
Brian:Your all life flashing in front of me...
David:And how was it?
Brian:Almost worth dying for...

Στεντάλ (Stendhal) , η θεωρία της αποκρυστάλλωσης

2011-10-10T14:39:00.002+03:00

Ο ιδιαίτερα χαρισματικός γάλλος συγγραφέας Στεντάλ έγραψε τα παρακάτω συνταρακτικά λόγια στο δοκίμιο του ''Περί Έρωτος'' , το οποίο τυπώθηκε το 1822_

''Στα αλλατορυχεία του Σάλτσμπουργκ , ρίχνουν στα παρατημένα πηγάδια του ορυχείου ένα κλαρί δέντρου , μαδημένο από τον χειμώνα. Δυο-τρείς μήνες μετά , το ανασύρουν σκεπασμένο με λαμπρούς κρυστάλλους. Τα πιο μικρά κλαριά , αυτά που δεν είναι πιο χοντρά από το ποδαράκι ενός μελισσουργού , στολίζονται με μια απειρία κινητών , ολόλαμπρων διαμαντιών. Αδύνατο πια ν΄αναγνωρίσουμε το αρχικό κλαρί... Αυτό που ονομάζω αποκρυστάλλωση είναι η διανοητική εκείνη ενέργεια που αντλεί , απ ΄ότι παρουσιάζεται , την ανακάλυψη ότι το αγαπημένο πρόσωπο έχει καινούργιες τελειότητες.''

Αυτή η διαδικασία , η κατά τον Στεντάλ αποκρυστάλλωση , είναι κατά την προσωπική μου εκτίμηση ο μοναδικός δρόμος που μαγικά μας οδηγεί στο συναίσθημα της αγάπης.Νομίζω ανακάλυψα την πιο όμορφη μεταφορά που έχω διαβάσει στην ζωή μου.Με διαφορά.

το στυλ

2011-10-10T02:24:00.001+03:00

Δεν εκτιμώ την παροδική ομοιομορφία της μόδας.Όταν έχω πραγματικά τα κέφια μου απλά ντύνομαι ένα...κάτι.Ένα κάτι από μια ταινία , ένα όνειρο , ένα εικονογραφημένο παραμύθι και τα λοιπά και τα λοιπά..Αυτα τα ήξερα από καιρό.
Μάλιστα , αν θές να ξέρεις , συμπεραίνω από τα παραπάνω πως τελευταία πραγματικά δεν τα έχω τα κέφια μου.Το καταλαβαίνω , μεταξύ άλλων , γιατί δεν πετάω πάνω μου παρά τα απολύτως πιο απαραίτητα , εύκολα και ..βαρετά.Η ντουλάπα μου χάσκει μονίμως μισάνοιχτη , γεμάτη ρούχα ανακατεμένα χειμερινά και καλοκαιρινά , ανίκανη να μου υποδείξει τι οφείλω να φοράω για να νιώσω καταπληκτική.Λάθος.Η ντουλάπα και η βαλίτσα μου χάσκουν όπως παραπάνω περιέγραψα.
Αλλά όσο ζω (με) μαθαίνω.Μορφώνομαι και μεταμορφώνομαι που λέει και ο μικρός Νικόλας ο ράπερ , το απόλυτο παιδί για υιοθεσία(όχιιιι..).Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες και παρατηρώ το πόσο συχνά φοράω αυτό το ριμαδιασμένα κάτι περίεργο με διαφορά μιας κάποιας φάσης από το αναμενόμενο.Πόσο χαριτωμένα άτσαλο συνήθειο.Θυμάμαι πως μοιάζω όταν είμαι χαρούμενη.Στο μεταλάδικο με ροζ ζακετούλα.Στο πάρτυ με σούπερ μίνι και γόβες.Στο ταξίδι με αέρινο φόρεμα.Στο καφέ με φαρδύ τζιν.Στην παρέα με τα συντηρητικά.Στην δουλειά με τα πολύχρωμα , τα εκκεντρικά.Στο ραντεβού με τα ξενέρωτα.Στην οικογενειακή συγκέντρωση με τα σέξι.Η λίστα με τα στυλιστικά κατορθώματα μου ατελείωτη.Διασκεδαστική.
Με λίγα λόγια , όταν είμαι καλά , ποτέ με τα αναμενόμενα.Να το προσπαθούσα , τόσο καλά δεν θα τα κατάφερνα.Κρίμα να μου το στερήσω.Γιατί να το κάνω αυτό άλλωστε...Ξέρω όμως καλά τι θέλεις να μου πεις.
Να το κάνω.Για να μοιάσω στον διπλανό μου και να με εμπιστευτεί.Να μην με φοβάται.Να με διαβάζει με ευκολία.Για να είναι πιο εύκολο να κουβαλάω το όνειρο μου δίχως να με βαραίνει.Για να μην σε βαραίνει εσένα προτίστως.
Με ξαφνιάζει κάθε φορά η αδυναμία των ανθρώπων να κοιτάξουν μέσα μου , πέρα από το προφανές.Δεν θα έπρεπε ίσως.Είναι κάπως εγωιστικό να το ζητάω αυτό.Δεν απαιτώ τίποτα παρόμοιο για τους άλλους από τον εαυτό μου.Ίσως γιατί δεν φαίνεται να μου το ζητάει και κανείς.
Τους βλέπω να ντύνονται συγκεκριμένα.Ακολουθώντας τον συγκεκριμένα κίτρινο τουβλένιο δρόμο.Της μόδας , της ομάδας , της τρέχουσας σημειολογίας.Η διαδρομή προς την στυλιστική επιτυχία πολύ συγκεκριμένη για να είναι αυτοσκοπός για εμένα.Αυτός που θα καταφέρει να παρουσιάσει το χιλιοφορεμένο τωρινό ρούχο παραλλάσοντας το ελάχιστα , εν καιρώ , νικά.Στέφεται αρχηγός του στυλ.Το κάνει επάγγελμα.Το κάνει φιγούρα.Το βράζει και το τρώει.Ταρατατζούμ.
Υπάρχουν και οι άλλοι.Οι ακόλουθοι.Οι πετυχημένοι και οι αποτυχημένοι.Οι δεύτεροι είναι οι κιτς.Μην γελιόμαστε.Αυτό είναι το κιτς.Η επιτηδευμένη παντελώς αποτυχημένη προσπάθεια για στυλιστική προσαρμογή.Οι από την άλλη μεριά πετυχημένοι ακόλουθοι των όποιων φανταχτερών αρχηγών τρώγονται μεταξύ τους στον αγώνα τους για στυλιστική επιβίωση.Σχολιασμοί επί σχολιασμών , κρίσεις και επικρίσεις με βάση πρότυπα στραγγαλισμένα απο φαντασία και αυθορμητισμό.Φαντάζομαι αυτοί οι τελευταίοι απλώς προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να αυτοπροσδιοριστούν κάπως.Περιχαρακωμένοι στα δοτά στυλιστικά τους πλαίσια , μπαρουτιασμένοι με καθέναν σαρτρικό ''άλλο''.
Υπάρχουν και οι απροσδιόριστοι.Αυτοί που ντύνονται συνήθως βαρετά , αναμενόμενα , λίγο παρωχημένα σαν να λέμε και ξαφνικά θα κάνουν μια απελπιστικά κακή ή μια ανέλπιστα καλή εμφάνιση και θα μας αφήσουν , για λίγο , άφωνους.Εδώ ανήκω.Αυτούς συμπαθώ πιο πολύ από όλους.Με αυτούς συμπάσχω.Αυτούς στην ουσία υπερασπίζομαι.Και ας ξέρω πως και εγώ η ίδια θα γελάσω μαζί με τους ποζεράδες όταν ανιλεώς θα σχολιαστεί το εύκολο θύμα , η απροσδιόριστη με το κόκκινο καλσόν και το μαύρο σορτσάκι.Και ας ξέρω πως όταν έχω τις μαύρες μου μόνο απροσδιόριστα δεν προσπαθώ να ντύνομαι.
Όχι , θα σας πω όλη την αλήθεια , όταν έχω τις μαύρες μου θέλω να ανήκω όσο ποτέ.Να με αναγνωρίζουν μονομιάς.Κανείς να μην με κοιτάει με μισό μάτι.Βάζω ένα ίσιο παντελόνι , μια μπλούζα μονόχρωμη , τα ίσια μου παπούτσια και την μεγάλη τσάντα με τα αντιβακτηριδιακά μαντηλάκια.Γίνομαι παντός καιρού.Κομψή.
Αχ όμως υπάρχει και μια λέξη..Το στυλ!Όλοι έχουμε ένα κάποιο.Δικό μας , του αγαπημένου μας σκηνοθέτη , της κολλητής μας , του τρίτου ξάδερφου μας.Ή και ολονών των παραπάνω και πολλών άλλων συνάμα.Σημασία έχει να το διασκεδάζουμε.Όσο μπορούμε δηλαδή.Να ντυνόμαστε που και που λίγακι σαν ηρωίδες του αυθεντικού νουβέλ βαγκ ή σαν ό,τι άλλο επιθυμούμε και να έχουμε και την διάθεση και την δύναμη να το υποστηρίξουμε αυτό κόντρα στα αδιάκριτα βλέματα.
Αντιδραστικό πλάσμα είμαι.Σε προκαλώ να με κατατάξεις στα αζήτητα.Σε εκλιπαρώ να με αγαπήσεις.Σε ξαφνιάζω για εκδίκηση.Θέλω να με καταλάβεις.Δεν είναι τόσο δύσκολο.Είναι?
Και τέλος , κάτι επί του πρακτέου.Τελευταία παρατηρώ μια τάση ακραιφνούς μιμιτισμού αλλοτινών δεκαετιών που μου την δίνει.Σας παρακαλώ μοδάτοι όλου του κόσμου σταματήστε το αυτό το στυλιστικό έγκλημα.Το ντύσιμο πρέπει να είναι μια συνεχής δημιουργία.Καλύτερα ένα δυο λαθάκια στο σύνολο της εμφάνισης σας παρά ένα μονοκόματο , in the face , blast from the past.Με λίγα λόγια , αν θες κεφάλι με κόμμωση και μακιγιάζ α λα Όντρει και μαύρη μπλούζα χαμόγελο και τρία τέταρτα μαύρο στενό παντελόνι και μπαλαρίνες περίμενε τις απόκριες , πάρε μέρος σε μια concept homemade φωτογράφηση ή δήλωσε συμμετοχή για επόμενη παρουσιάστρια στο dancing with the stars.Τόσο απλά.

move , learn , eat

2011-09-24T12:54:00.001+03:00

MOVE

MOVE from Rick Mereki on Vimeo.

LEARN

LEARN from Rick Mereki on Vimeo.

EAT

EAT from Rick Mereki on Vimeo.

3 guys, 44 days, 11 countries, 18 flights, 38 thousand miles, an exploding volcano, 2 cameras and almost a terabyte of footage... all to turn 3 ambitious linear concepts based on movement, learning and food ....into 3 beautiful and hopefully compelling short films.....

= a trip of a lifetime.

move, eat, learn

Rick Mereki : Director, producer, additional camera and editing
Tim White : DOP, producer, primary editing, sound
Andrew Lees : Actor, mover, groover

ο εθνικοσοσιαλισμός του Γιώργου

2011-09-23T20:38:00.001+03:00

Μου αρέσει να επισημαίνω τα παράλογα συσχετίζοντας τα με κάτι το αντίστοιχα παράλογο και παρελθοντικό.Μου είναι αδύνατο να μην το κάνω , παίρνω ευχαρίστηση από το να παρατηρώ αναλογίες , με ικανοποιούν με έναν τρόπο σαδομαζοχιστικό ακόμη και εκείνες οι πιο θλιβερές.Κατά Myers και Briggs , των δυο ερευνητών που δημιούργησαν ένα τεστ κατηγοριοποίησης της ανθρώπινης προσωπικότητας βασισμένοι στην θεωρία περί ψυχολογικών τύπων του Carl Jung , το παραπάνω γεγονός μαζί με κάποια άλλα ακόμη με εντάσσει σε έναν συγκεκριμένο ψυχολογικό τύπο.Είμαι ένα καθαρό ENTP παιδιά και ο ψυχολογικός μου τύπος , σύμφωνα με τα παιδιά που ασχολούνται με αυτά τα πράγματα θα με οδηγούσε με ευκολία σε μια καριέρα επιστήμονα-ερευνητή , ψυχολόγου , νομικού φωτογράφου , σύμβουλου , ηθοποιού , μηχανικού , μαρκετίστα , κομπιουτερά , πωλητή ή και πολιτικού..Υπάρχουν και στην Ελλάδα ακόμη πολυεθνικές που τα χρησιμοποιούν τα ψυχολογικά τεστ για να σου ορίσουν ένα πόστο , μια δουλειά..Ξέρω μια συγκεκριμένη μάλιστα η οποία τα χρησιμοποιεί κατά κόρον.
Η επιστημονική γνώση έχει πάντοτε εφαρμογές , φαντασία να υπάρχει.Για αυτό και οι άνθρωποι του κεφαλαίου κοιμούνται λίγο πιο ήσυχοι τόσο καιρό.Γιατί γνωρίζουν με ακρίβεια πλέον ποιοι είναι τοποθετημένοι στις καίριες θέσεις τόσο των επιχειρήσεων τους όσο και των κρατών τα οποία και ορίζουν.Η ψυχολογία να είναι καλά.Και άσε τον μεσοαστό να διαρυγνύει τα ιμάτια του πως οι ψυχολόγοι είναι στο σύνολο τους αδαείς τσαρλατάνοι και πως η ψυχολογία είναι μια ψευδοεπιστήμη.Άστον και ψιθύρισε του γλυκά στο αυτί πως με αυτό το συγκεκριμένο πλευρό να κοιμάται γιατί αυτοί που πρέπει ξέρουν καλύτερα ποιον και γιατί έχουμε , για παράδειγμα , πρωθυπουργό.Και ποιους για βουλευτές.Η επιστήμονική γνώση έχει προ πολλού πάρει την σκυτάλη εκεί που δεν φτάνει το βλέμμα μας και εμείς μακάριοι πιπιλίζουμε την γλυκιά καραμέλα του δεν-μπορούμε-να-είμαστε-παντογνώστες.
Δυστυχώς αυτό που και ο τελευταίος Έλληνας έχει καταλάβει διαισθητικά , ότι δηλαδή τίποτα απ΄όσα μας παρουσιάζονται ως τρέχουσες εξελίξεις δεν είναι τυχαίο , πως όλα είναι στημένα , μαζί και οι απειλές και το ''πέφτουμε από τα σύννεφα με την κακοδιαχείριση σας'' των Ευρωπαίων και το άλλο που μας λένε το ''δεν είστε μέσα στους στόχους'' αλλά και το ''λεφτά υπάρχουν'' και το ''υπήρχε κρυμμένο έλλειμμα'' και το ''δεν θα πάρουμε νέα μέτρα'' και το ''αλλάζουμε ή βουλιάζουμε'' και το ''η Ελλάδα βρίσκεται σε οικονομικό πόλεμο'' κ.ο.κ , έχουν προσχεδιαστεί και μετρηθεί έτσι ώστε να παρουσιαστούν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα , ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο πραγματικά μη ελέγξιμων εξεγέρσεων.
Παρατηρώντας τον πρωθυπουργό αλλά και τα υπόλοιπα κυβερνητικά στελέχη να παίρνουν μέρος σε αυτό το θέατρο σκιών όλο και πιο ριψοκίνδυνα μέρα με την μέρα όλοι αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να τα λένε αυτά που λένε , πως είναι δυνατόν να αποφασίζουν αυτά που αποφασίζουν.Το τι απάντηση θα δώσει ο καθένας από εμάς σε αυτά τα ερωτήματα εξαρτάται από μια πληθώρα παραγόντων , των ίδιων που μας καθορίζουν και ως προσωπικότητες.Άλλος θα τους πει πουλημένους.Άλλος ανθέλληνες.Άλλος άχρηστους , ηλίθιους , αποξενωμένους από την κοινωνία , κακούς , μαλάκες και εξωγήινους.Μικρή σημασία έχουν οι δικές μας κρίσεις και οι επικρίσεις για την προσωπικότητα καθενός από τους φορείς εξουσίας.Πιο πολλά δείχνουν για εμάς παρά για εκείνους , πιο πολύ μπορεί να λειτουργήσουν ως μια δικλείδα ασφαλείας της λογικής μας έτσι ώστε να αποφύγουμε το σαλτάρισμα μπροστά στο μπαράζ θλιβερών εξελίξεων στην κοινωνία μας παρά ως έρισμα για την αποκαθήλωση του όποιου ανεκδιήγητου πολιτικάντη.Όλοι θα θυμόμαστε άλλωστε πως όταν ο σημερινός πρωθυπουργός κάποτε ήταν ένας Γιωργάκης για το συλλογικό υπερεγώ μας , το παραβλέψαμε αυτό και τον κάναμε Γιώργο τον πρωθυπουργό.
Είναι δεδομένο πως το ψυχολογικό προφίλ κάθε ανερχόμενου πολιτικού βρίσκεται στην διάθεση κάθε μυημένου σεταρισμένο μαζί με κάθε σημαντική βιογραφική πληροφορία που τον αφορά.Το γεγονός ότι όλοι εμείς δεν το γνωρίζουμε το εκάστοτε ψυχολογικό προφίλ των πολιτικών μας δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει κάπου καταχωνιασμένο.Κάπως σαν την λογική με τους εξωγήινους και τους μονόκερους.Καλά , όχι και τόσο φλου.Η διαρροή πληροφοριών σε σχέση με αυτό το θέμα που παρουσιάστηκε στο κοινό μέσω wikileaks είναι ενδεικτική.Αν θεωρείτε πως η αποκάλυψη τους για παράδειγμα πως η αμερικάνικη διπλωματική υπηρεσία αναφέρεται σε τηλεγραφήματα της που αφορούν στον Πούτιν ως ένα ''κυρίαρχο αρσενικό σκυλί'' είναι κατασκοπικό κουτσομπολιό περί ανέμων και υδάτων δίχως απτή επιστημονική εφαρμογή των πληροφοριών αυτών σε φλέγοντες τομείς όπως αυτός της οικονομίας και των διπλωματικών σχέσεων των δυο χωρών πλανάστε πλάνην οικτράν.Εδώ στην περίοδο του β΄Παγκοσμίου Πολέμου οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες σχεδίαζαν να ρίξουν στο φαγητό του Χίτλερ θηλυκές ορμόνες με στόχο να μετριάσουν την επιθετικότητα του , τι να λέμε τώρα...
Προσωπικά αναγνώστες μου σαν να το βλέπω το προφίλ το πρωθυπουργικό να ξετυλίγεται.Αιωνίως συγκρατημένα έφηβος και ιδεολόγος πρωθυπουργός παλεύει με τα τοτέμ της παιδικής , νεανικής και εφηβικής του ηλικίας.Ο παππούς , ο μπαμπάς , η αμερικανίδα μαμά , τα χρόνια στο εξωτερικό , οι νεανικές τρέλες , τα τσιγαριλίκια , τα χρόνια που σπούδασε , τα χρόνια που δεν δούλεψε , ο έρωτας , το όνομα...Μαθημένος στο σαβουάρ βιβρ της πολιτικής από τα γεννοφάσκια του , μαθημένος από τον πατέρα του πως μια μικρή ανεξάρτητη πορεία προς την πολιτική αλλαγή , εναντίωση προς το κατεστημένο του μπαμπά δεν είναι κακή.Με επιτυχή παραδείγματα από το σπίτι.Με διπλή καταγωγή την οποία υπακούοντας στους ίματζ μέικερς προσπαθεί να μην υπερτονίζει.Πρωθυπουργός μια χώρας που βαθιά μέσα του θα του φαίνεται αισθητά μικρότερη μπροστά στο δυτικό , το πολιτισμένο , το οποίο και συνήθισε , μιας χώρας την οποία ποτέ δεν κατάλαβε πραγματικά.Μέσα του , δυστυχώς , ένας Μπάιρον με λίγο χειρότερα ελληνικά.Έτοιμος να μας σώσει εμάς τους αδαείς ιθαγενείς ακόμη και πέρα από την δική μας θέληση.Υπάκουος στις φωνές που τον περιτριγύριζαν από μικρό παιδί.Συνηθισμένος στην παραπολιτική που τον θέριεψε.
Δυστυχώς για τον μέσο ευκολόπιστο Έλληνα ψηφοφόρο , ο πρωθυπουργός μας πιστεύει σε μεγάλο βαθμό αυτά που μας ξεφουρνίζει , τα απολύτως σύμφωνα παρεμπιπτόντως με τα πάσης φύσεως εξωγενή και σκοτεινά συμφέροντα.Ακόμη χειρότερα , νομίζει ότι ξέρει γιατί τα λέει.Αυτά τα δύο προσόντα του , τα καλλιεργημένα με κόπο από όσους πάντα ήθελαν την Ελλάδα σε ρόλο Μπανανίας είναι και αυτά που τον καθιέρωσαν εν τέλει ως πρωθυπουργό σε αυτή την μικρή γωνιά του πλανήτη.Ήταν άλλωστε ως πρώτη ύλη ότι έπρεπε ο Γιωργάκης.Φάτσα συμπαθητικιά , με κορμί μοντέρνων προδιαγραφών μακριά από τα πρότυπα του σαπιοκοιλαρά παλιακού πολιτικάντη , επίγονος εξ αίματος δυο θρύλων της ελληνικής πολιτικής σκηνής.΄Ενας που δεδομένα θα κατέληγε να γίνει ένας περήφανος αντισωκράτης που να λέει δίχως κόπο τα καλά και τα συμφέροντα εκείνα τα οποία δεν εισάγουν κενά δαιμόνια στους κόλπους της ταραγμένης και διψασμένης για φως πόλης.Τα καλά και τα συμφέροντα εκείνα που βρίσκει έτοιμα προς αποστήθησιν σε κόλλες Α4.Ένας που τέλος πάντων στις δύσκολες μέρες οικονομικού πολέμου που διάγουμε να δυσκολεύεσαι να τον πιάσεις δίχως τύψεις να τον βάλεις να πιει το κώνιο.Ένα προφίλ μια ιστορία στο μυαλό μου.Τι να λένε άραγε τα παραπάνω για εμένα?Πέρα από το ότι είμαι κουνημένη.
Ξέρω , φαινομενικά το να παρατηρείς αναλογίες μοιάζει κουραστικό και ανούσιο.Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ήδη μάθει από το σχολείο πως το πιο εύκολα αναστρέψιμο συμπέρασμα προκύπτει από τον αναλογικό συλλογισμό.Συχνά άλλωστε τα σφάλματα μας έχουν να κάνουν με μια βεβιασμένη απόφαση που πάρθηκε με βάση ελλειπή στοιχεία.Οι περισσότεροι έχουν μάθει να φοβούνται να σκέφτονται πως ίσως αυτό που βλέπουν τώρα να έχει σχέση με εκείνο το παλιότερο που του μοιάζει.Φοβούνται μην τους πουν μαλάκες.Καλά κάνουμε ως ένα βαθμό.Η χρήση της αναλογίας προϋποθέτει εκτός από την ριμάδα την σπάνια υψηλή συνθετική ικανότητα και γνώσεις.Γνώση όσο το δυνατόν πιο ενδελεχή τόσο της τωρινής κατάστασης στην οποια αναφερόμαστε όσο και της παρελθοντικής εκείνης κατάστασης η οποία θα συνθέσει την αναλογία μας.Πρέπει και λίγο βέβαια να γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια αυτούς που θα τρέξουν να σε πουν μαλάκα ε?
Για να σας φύγει η αγωνία δεν θα ισχυριστώ πως ο Γιώργος μοιάζει με τον Χίτλερ σαν προσωπικότητα , όχι τουλάχιστον στον βαθμό που θα δικαιολογούσε τον προβοκατόρικο τίτλο.Άλλωστε είναι πασιφανές πως μουστάκι δεν γουστάρει να αφήνει.Τώρα για το αν οι καταστάσεις που ζούμε μοιάζουν με μεσοπολεμικές είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.Εγώ για τον Γιώργο θέλω να σας πω.Ο Γιώργος και ο κάθε πρωθυπουργός Γιώργος είναι υποχρεωμένος να ξεχωρίσει μέσα στο πλαίσιο εκείνο που δεν θα αφήσει τα περιθώρια να τον συσχετίσουμε με οποιαδήποτε ιστορική στιγμή.Αν θα το κάνουμε αυτό καραδοκούν κίνδυνοι να φοβηθούμε κάποτε πως θα μας βρει μια αντίστοιχη ιστορική τραγωδία.Κανείς δεν το επιθυμεί αυτό.Είπαμε Μπανανία μεν , αλλά να κρατάμε και τα προσχήματα δε.Γιατί κάθε ιστορική στιγμή έχει τις δικές της τραγωδίες.Στην δική μας περίπτωση βέβαια την τόσο ανάδελφη , έχουμε την ευτυχία ο αλλοτινός Τζέφρυ , να προέρχεται πολιτικά μα και γενεαλογικά από μια γνωριμη εποχή.Να προέρχεται όμως μόνο , όχι να θυμίζει.Όχι δεν θυμίζει ο Γιώργος χίτλερ , εδώ δεν θυμίζει τον μπαμπά ή τον παππού του , τον γερμαναρά θα μου θύμιζε?
Απλά να , όταν τον βλέπω στην ΔΕΘ εγώ μαζί με άλλους δεν ξέρω πόσα άλλα εκατομμύρια Έλληνες να δηλώνει πως θέλει σε κάθε σπίτι να υπάρχει έστω ένας με δουλειά , δεν αγανακτώ μονάχα.Δεν βρίζω μόνο.Δεν θα με δεις να μουτζώνω μόνο την οθόνη.Δεν θα με δεις μόνο να σταυροκοπιέμαι ανασηκωμένη από τον καναπέ μου.Ουτε θα με δεις μονο να ρίχνω κατάρες και να εύχομαι να βρεθει καποιος να του κλεισει το σαπιο στομα.
Εκεινη την ώρα θυμάμαι τον Φύρερ και ξεκινάω να συγκρίνω .Θυμάμαι τον Φύρερ που υποσχέθηκε στην χώρα που τον εξελεξε καγκελαριο μια νεα εποχή , μακριά από την ντροπή και την εξαθλιωση.Μια εποχή με κατεβασμένους τους δεικτες ανεργίας.Εκείνον που κατάφερε να κλείσει τα στόματα με μια μόνο κίνηση , κλείνοντας δηλαδή τις γυναίκες στα σπίτια τους , ονομάζοντας τες μητέρες.Εκείνον που είχε την εξυπνάδα και το θράσος να το πάρει αυτό το μέτρο υπολογίζοντας στην αδυναμία του εξαθλιωμένου όχλου να παράγει συγκροτημένη σκεψη.Αυθόρμητα λίγο μου έρχεται και τον λυπάμαι τον Γιώργο που είναι πρωθυπουργός εν έτει 2011 και όχι 1939.Πως να παροτρύνεις τις γυναίκες μετά από την χιλιοστή φορά που το χαζοκούτι τους έπαιξε το sex and the city να μείνουν σπίτι να ξεσκατίζουν μωρά.Και αν πεις πως θα την εξυγχρονίσει την απλοϊκή χιτλερική σκέψη βάζοντας τα αρσενικά να κρατούν το νοικοκυριό , ενόσω εμείς τα θήλεα θα ιδρώνουμε για τον άρτο τον επιούσιο , πως θα ξεφύγει έπειτα από την τεράστια ύβρη που θα διαπράξει απέναντι στο βαρύ ζεϊμπέκικο του πατέρα.Πως θα ξεφύγει και από τα εξαγριωμένα αρσενικά μας εδώ που τα λέμε..Από την άλλη δεν τον φοβάμαι , θα την βρει την λύση να μας φέρει προ τετελεσμένων και να μην βγάλουμε κιχ ώσπου να εξαντλήσει την τετραετία ο Γιώργος.Είπαμε , έχει συμβούλους να τον συντρέχουν στα δύσκολα.Ολόκληρο επιτελείο επιστημονικό έχει από δίπλα.
Δεν θα θυμάμαι όμως τον Αδόλφο ακούγοντας τον Γιώργο μονάχα για το ψίγμα σκέψης που τους ενώνει στην συγκεκριμένη περίπτωση.Αυτό ήταν η αφορμή μονάχα.Από εδώ και στο εξής θα τους θυμάμαι και τους δυο για το θράσος τους να υπολογίζουν στην αδυναμία του λαού να οραματιστεί μια λύση εφικτή πέρα από μια οποιαδήποτε έστω και κατάφωρα χαζή αλλά δοτή.Θα με δεις να τους συσχετίζω για την ευκολία για την οποία προέβησαν στην υπεραπλουστευμένη βεβαιότητα , την εκπορευόμενη φυσικά από τις άκρως συμπλεγματικές προσωπικότητές τους , πως τους βρίσκονται μπροστά στην κρίση λύσεις.Για την σιγουριά πως μόνοι αυτοί , με μια σκοτεινή ελίτ αντάμα , με προφανή δικά της συμφέροντα θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος της κατάστασης που , ειρωνικά , αναλογει σε μια συγκεκριμενη μειοψηφια προτίστως και να το εναποθέσουν με παγαποντιές στις πλατες ενός λαού προπαγανδίζοντας παράλληλα υπέρ υμών.Για την σιγουριά πως μπορούν να ξεφτιλίζουν την κατ'όνομα δημοκρατία σε κάτι ακόμη πιο εξόφθαλμα αντιλαϊκό δίχως να αντιδράσει ο λαός.
Κάποτε συζήταγα με μια φίλη σχετικά με το την πληθώρα παραγόντων που μπορεί να καθορίσει μια προσωπικότητα.Συμφωνήσαμε πως το πλήθος των παραγόντων αυτών και η δυσκολία που ενέχει η προσπάθεια συγκέντρωσης τους είναι τελικά ο λόγος που είναι τόσο δύσκολο να δημιουργηθεί μια απόλυτη εξίσωση που θα μας υποδεικνύει ποιος είναι πιο πιθανό να γίνει καλός , τίμιος , ευγενικός και τα τοιαύτα.Αυτή η πολυπαραγοντικότητα της ζωής είπαμε είναι και ο λόγος που είναι δύσκολο να μοιάσει ένας από εμάς πολύ με κάποιον άλλο.Με το παραπάνω κείμενο διατείνομαι πως η σημασία της επιστήμης της ψυχολογίας σε κοινωνικό επίπεδο είναι πλέον τεράστια και πλήρως παραγνωρισμένη από το κοινωνικό σύνολο.Με το παραπάνω κείμενο λέω πως οι αρχηγοί στις δύσκολες τις ώρες είναι αντάξιοι των περιστάσεων.Πως είναι όσο περνούν τα χρόνια όλο και πιο διαλεγμένοι.Πως όλα είναι στημένα.Πως σε ένα άλλο βαθύτερο επίπεδο όλοι αυτοί μοιάζουν πολύ περισσότερο μεταξύ τους απ' όσο αντέχουμε να φανταζόμαστε.
Και μην ξεχνάτε παιδιά.Ένας ανά οικογένεια.Ένας αλλά λέων , έ παιδιά?Και η χώρα θα πάει μπροστά με φόρα.Και κανείς δεν θα παραπονεθεί παραπάνω από τον άλλο.Όταν θα σου πεθάνει η κατσίκα , θα φροντίσει ο Γιώργος να μένεις σε μια γειτονιά όπου οι κατσίκες θα είναι πλέον είδος προς εξαφάνισιν.Γιατί ο Γιώργος ξέρει , του είπαν προφανώς , πως ως Έλληνας αυτό που επιζητάς πάνω από όλα το λέει και η παροιμία σου η ελληνικη ''να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα''.Για αυτό ο Γιώργος θα φροντίσει να δουλεύει ένας ανά οικογένεια και παράλληλα αν σου λάχει να πέσεις σε καμιά γειτονιά από αυτές τις λεγόμενες και προνομιούχες ο Γιώργος θα φροντίσει να σε κάνει να μετακομίσεις.Τι νόμιζες πως δεν τα σκέφτηκε όλα?Τι νόμιζες βρε κουτό πως ήταν η έκτακτη εισφορά που θα βγει τώρα για κάθε ιδιόκτητο διαμέρισμα?Έτσι άντε άντε να μαζεύουμε χρήματα στα κουτουρού μονάχα?Είπαμε , όλα σχέδιο είναι.

καλοκαίρι 2011

2011-08-17T13:47:00.016+03:00

Το καλοκαίρι φέτος δεν κύλησε , το έσπρωξα με πείσμα , το σπρώχνω με πείσμα ακόμη , μα δεν λέει να τσουλήσει.Είναι εκεί , πίσω από την κουρτίνα στο δωμάτιο μου και εισβάλλει στο δωμάτιο μου απρόσκλητο.

Τρία κουτσουρεμένα σαββατοκύριακα όλα κι όλα , να τρέχω να προλάβω κτελ μετά την δουλειά και να οδηγώ κάνοντας διαλείμματα εικοσάλεπτα στην εθνική οδό για να καταπολεμήσω την νύστα.Θάλασσα με μέτρο.Σινεμά σχεδόν δεν πήγα.Για ποτάκι με φίλους ούτε καν.

Που θα ξεσπάσει λοιπόν ο blogger?Στο blog του θα ξεσπάσει.Θα ανεβάσει φωτογραφίες από τα καλύτερα του καλοκαιριού και θα τις αφήσει εκεί να τις θαυμάζει όλο τον χρόνο που θα σέρνεται μεταξύ υποχρεώσεων.Θα σου πει και τα όσα έζησε φέτος το καλοκαίρι.

Μια πανσέληνος του Αυγούστου χλωμή , καχεκτική σχεδόν μπροστά σε κάτι πορτοκαλένιες λαχταριστές περασμένες που θυμάμαι , ανακούφιση να την βλέπω από εκεί που της αξίζει.Απο την ταράτσα του σπιτιου μου.Όχι που θα με κορόιδευε εμένα αυτή η πονηρή να τρέχω να την βλέπω από παραλίες και αρχαιολογικούς χώρους..

Ένα κομμάτι από την βιτρίνα ενός παλαιοπωλείου στο Ναύπλιο.Ετοιμάζεται να το κλείσει η ιδιοκτήτρια μετά από είκοσι περίπου χρόνια.Ποιος αγοράζει πια παλιομοδίτικα μπιζού , καθρέπτες από τον μεσοπόλεμο , παλιά βιβλία και ημερολόγια , μικρά μπουκαλάκια , κουτιά , νομίσματα και παιχνίδια απλοϊκά..

Η Μήδεια στην Επίδαυρο.Όπως έπρεπε.

Σημεία του κήπου.Να κάθεσαι να αράζεις κάθε όταν μπουχτίζεις ή και λιγάκι πιο πριν.

Μια εντυπωσιακή ομπρέλα θαλάσσης.Πάει πακέτο με μια ιστορία επεκτατισμού στα όρια της ύβρις από το μέρος ενός επηρμένου ζευγαριού που κατόρθωσε σιγά σιγά να αγοράσει σχεδόν ολόκληρη μια τουριστικότατη παραλία και τα πέριξ της , μα και που τελικά κατάφερε να διώξει μαζί με δυο τρεις άλλους εξίσου ψωνισμένους μπουρτζόβλαχους τις ορδές παραθεριστών που το πλημμύριζαν κάθε καλοκαίρι με την αγένεια και την αγνωμοσύνη τους.

Το Ναύπλιο.

Υπήρξαν περισσότερα από τα παραπάνω.

Παιχνίδια στο νερό.

Εξομολογήσεις.

Πολλές ταινίες.

Βιβλία για το κέφι μου , χιλιοδιαβασμένα και αγαπημένα. ''Το δεύτερο φύλο'' Σιμόν ντε Μπωβουάρ , ''Η τροφή των θεών'' Χερμπέρτ Τζωρτζ Γουέλς , Ηροδότου Ιστορίαι

Βιβλία για την περιέργεια. ''Μέγας Αλέξανδρος , το μυστικό του τάφου του'' Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι , ''Ο Μυστηριώδης θάνατος του μεγάλου Αλεξάνδρου'' Πωλ Ντόχερτυ , ''Η δίκη του Αλέξανδρου Παναγούλη'' Λεάνδρου Ε. Καραμφυλλίδη

Βιβλία για την ρημάδα την σχολή. ''Σχολεία που προάγουν την ψυχική ανθεκτικότητα'' , ''Προγράμματα προαγωγής της ψυχικής υγείας και της μάθησης- κοινωνική και συναισθηματική αγωγή στο σχολείο'' ,'' η διδακτική των αρχαίων ελληνικών'' , ''η διδακτική μεθοδολογία του πεζού λογοτεχνήματος''

Βιβλία νέες αγάπες.''Οι φύλακες της παιδικής μας ηλικίας'' Αlice Miller , ''Χαμένα Κορμιά'' Π.Πικρού

Μαγείρεμα.Θαλασσινά και μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα.

Τηλεόραση.Ένα ντοκυμαντέρ για τον εξορκισμό σε αντιπαράθεση με τις σύγχρονες ψυχοθεραπευτικές μεθόδους.Μια γυναίκα να ομολογεί μπροστά στην κάμερα πως μετά τον εξορκισμό μόνο κατάφερε να τις φύγει το βάρος από μέσα της .Λέει πως απόδειξη για την ίαση της αποτέλεσε το γεγονός πως ο άντρας της με το που την είδε κατάλαβε από το ύφος της πως εκείνη ήταν πλέον καλα.Από το ύφος της..Δηλαδή από το αποτυπωμένο στο πρόσωπο της συναίσθημα της ανακούφισης και της νεοαποκτηθείσας υπερηφάνιας μετά από την τσαρλατανική διαδικασία που της χάρισε την διαβεβαίωση πως τα πνεύματα δεν θα την ξαναενοχλούσαν.Εγώ πάλι , σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ,να υποκλίνομαι στην δύναμη της υποβολής και στην προνοητικότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος να μην μας μαθαίνει να σκεφτόμαστε.Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι αδέλφια μου...

Τηλεόραση και τέχνη.Πάει ένας άντρας σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών.Ζητάει να δει τις μεγάλες τηλεοράσεις.Βρίσκει μια να του κάνει.Λέει λοιπόν ανακουφισμένος στον πωλητή ''Πάλι καλά που την βρήκα αυτή φίλε μου γιατί της κόλλησε της γυναίκας μου να αγοράσουμε έναν μεγάλο πίνακα να βάλουμε στο σαλόνι σε ένα σημείο που είναι κενός ο τοίχος.Τώρα θα βάλουμε την τηλεόραση εκεί να παίζει διάφορες εικόνες να ησυχάσει και αυτή..''Και η Ελλάδα προς την δόξα τραβά , με τους μικροαστούς να ξεφεύγουν από την αιώνια προβληματική του τι χρώματος πίνακα να αγοράσουν για να πηγαίνει ασορτί με την σομόν κουρτίνα.

Η γιαγιά.Όχι η γιαγιά μου.Μια άλλη πιο αθυρόστομη και μοντέρνα.Την συνάντησα στον ηλεκτρικό.Πήγαινε Ηράκλειο και με παρακάλεσε να την ειδοποιήσω μόλις θα φτάναμε στην στάση για να μην ξεχαστεί.Είχε ξεκούμπωτο το φλοράλ πουκάμισο της τόσο που φαίνονταν τα βυζιά της ενώ και η ασορτί φούστα της γλίστραγε λιγάκι και την μάζευε κάθε τρεις και λίγο με τα χέρια.Αξιολύπητο θέαμα.''Ε μου φυγε η κόπιτσα και έγινα ρεζίλι'' μου δικαιολογήθηκε.''Τώρα με τα γεράματα κατάπεσα.Να ταν τα νιάτα δυο φορές , τα γηρατειά καμία.Και δεν είμαι και μεγάλη.Μα κατάπεσα.'' Πιάσαμε την κουβέντα.Για να της ανεβάσω λίγο το ηθικό και γνωρίζοντας πως οι γέροι συχνά καταπιάνονται με τα του θανάτου έως και εικοσαετία πριν να επέλθει το μοιραίο της είπα το κλασσικό '' κανείς δεν ξέρει πότε θα έρθει η ώρα του , μην σας απασχολούν αυτά τα ζητήματα.'' Άρχισε να με εξορκίζει να μην λέω τέτοια λόγια , πως είμαι μικρή εγώ για να σκέφτομαι έτσι κ.τ.λ. Περνώντας γρήγορα από την παραίνεση αναρχικού '' ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΖΕΝ ΤΑΡΑΤΕ'' γραμμένη με σπρέυ στις κερκίδες μιας πλατείας συνέχισα να την ακούω.Άρχισε να μου λέει πως εκείνη την έζησε την ζωή της.Είχε πολλούς γκόμενους.Να μην ακούω αυτά που μας λένε πως παλιά δεν γίνονταν τα ίδια και πως ήταν καλύτερα και πιο ηθικά.''Μόνο να..'' είπε και έδειξε τα μπούτια μου ''εμείς δεν φορούσαμε τέτοια.Για να σε γδύσει ο γκόμενος ήταν δύσκολο.Φορούσαμε κάτι βράκες ως το γόνατο.Και κάλτσες μακριές.Όχι όπως τώρα.Τότε δείχναμε την παρθενιά στην πεθερά , κακό χρόνο να χει.Πολύ με βασάνισε η κακόψυχη...Να ζήσεις τώρα την ζωή σου που είσαι νέα.Αλλά όταν παντρευτείς να μην τραβιέσαι δεξιά και αριστερά γιατί τα παιδιά ψυχολογίζονται.'' ''Ναι , ναι δεν είναι σωστό.'' της λέω.Επόμενη στάση Ηράκλειο.Η γιαγιά κατεβαίνει ζαλισμένη από το τρένο.

Μαγεία.Αγία Παρασκευή πάνω στην Μεσογείων.Περιμένοντας πεζή να ανάψει το φανάρι ακούω ένα ''Ψιτ καλέ εσύ!''. Γυρνάω και βλέπω μια τσιγγάνα μέσης ηλικίας να μου κάνει νόημα να πάω κοντά της.Αυθόρμητα γυρνάω μπροστά μου κάνοντας παράλληλα μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας.Από μέσα μου όμως , γιατί είμαι και καλός άνθρωπος , με αρχές , σκέφτομαι πως δεν είναι ευγενικό το να την αγνοώ και πως η μικρή πιθανότητα να μην με θέλει για να την χαρτζιλικώσω ή για κάτι άλλο τρισχειρότερο αξίζει μια ευκαιρία.Άλλωστε , αν μη τι άλλο δεν θέλω να σπρώξω με την στάση μου άλλον ένα άνθρωπο πιο βαθειά στο περιθώριο.Μπορεί απλά να θέλει να με ρωτήσει την ώρα , όπως οι μέθυσοι και οι ναρκομανείς .Πάω κοντά της.''Ορίστε.Τι θέλετε?'' -''Κορίτσι μήπως ξέρεις που ναι η μαγεία?'' Μην μπορώντας να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί έμεινα να την κοιτάζω. ''Που ναι η μαγεία?'' με ξαναρωτά..''Δεν ξέρω'' της λέω. ''Εδώ ήταν στον πρώτο όροφο.Έφυγε.Που πήγε?'' Πιο σουρεάλ δεν είχα για εκείνη την ημέρα σας το ορκίζομαι..

Οι καστανιές.Αυτό δεν θυμάμαι που έγινε.Μίλαγε ένας τύπος στο κινητό του και έλεγε σε κάποιον πως έχει δυο μεγάλες καστανιές στον κήπο του.Και τι να τις κάνει?Έλα μου ντε!Άμα είναι και βρεθεί αγοραστής θα τις κόψει να τις πουλήσει.

Στον Περισσό από την άλλη μεριά , παρατήρησα μια μέρα κάτι το πολύ ενθαρρυντικό.Ένας νέος εργάτης έχει στήσει στην ταράτσα ενός παλιού μονώροφου κτηρίου έναν μικρό λαχανόκηπο.Τον πέτυχα λοιπόν τον τύπο να ποτίζει , τις ντοματιές νομίζω , κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο με παρκαρισμένο δίπλα το μηχανάκι του.Κάθε φορά που περνάω από εκεί ρίχνω μια ματιά στον θεριεμένο λαχανόκηπο του και γεμίζω αισιοδοξία.

Βοσκόπουλος.Περιμένω τον επόμενο συρμό στο μετρό και ακούω κάπου από το βάθος Βοσκόπουλο.Δεν δίνω σημασία.Μπαίνω λοιπόν στο βαγόνι ανυποψίαστη.Απέναντι μου κάθεται ένας άντρας γύρω στα τριανταπέντε , ίσως και σαράντα.Ψηλός , αδύνατος με μπουκλάκια και χρυσό σταυρό στο δασύτριχο του στήθος.Τα '80ς σε ομοβροντία.Και όχι μόνο.Ο τύπος ήταν ο απόλυτος μίμος του βοσκόπουλου.Ξαφνικά στα καλά καθούμενα άρχισε να τραγουδά ένα ποτ πουρί από τις μεγάλες επιτυχίες του σταρ.Όσο ξαφνικά ξεκίναγε , τόσο απότομα σταματούσε.Ήταν αστείο να παρατηρείς τον κόσμο που έμπαινε στο βαγόνι σε κάθε σταθμο , πόσο ξαφνιάζονταν κάθε όταν ξεκίναγε να τραγουδήσει ο ψευδοτόλης.Ακόμη πιο αστείο αλλά και ενδιαφέρον συνάμα ήταν πως ο άντρας αυτός , ενώ βρισκόταν ξεκάθαρα στην κοσμάρα του κατάφερνε να κάνει έναν άτυπο διάλογο με τον κόσμο στο βαγόνι.Για παράδειγμα , ρώταγε μια κυρία ''Φτάνουμε Γιώργο?'' και απάνταγε ο ψευδοτόλης σε κλάσματα δευτερολέπτου ''Πριν χαθεί το όνειρο μας..''.

Περί αισθητικής.Ναι , το ξέρω πως δεν ανακάλυψα την Αμερική.Προφανώς η έλλειψη διακοπών δεν με βοηθα και οι αφίσες νυχτερινών κέντρων ανά την Αθήνα μου φαίνονται πιο κακόγουστες από ποτέ.Πραγματικά δεν θέλω καν να περιγράψω το κακό χάλι τους.Αλλά μπορώ να μοιραστώ μαζί σας δυο σκέψεις μου πολύ έντονες για να τις απωθήσω.Πρώτον , ο Γονίδης για την αφίσα , εύχομαι μόνο για την αφίσα , του νυχτερινού κέντρου που εμφανίζεται φέτος το καλοκαίρι έχει μεταμφιεστεί σε Δημήτρη Πουλικάκο.Δεύτερον , η Αγγελική Ηλιάδη πάσχει ίσως από ένα ελαφρύ σύνδρομο της Ηλέκτρας.Όπως όλοι ξέρουμε πρώτο μάνατζερ - καλλιτεχνικό επιμελητή είχε τον μπαμπά της.Ναι καλά που δεν το ξέρεις.Μάλωσαν και τον αντικατέστησε με τον άντρα της.Τώρα καλλιτεχνικός επιμελητής στο σχήμα στο οποίο τραγουδά είναι ο σύντροφος της , όπως πληροφορήθηκα από την σχετική αφίσα.Tου μένι κοϊσιντενσις!

Τρέλα σφινομένη πεισματικά στο λεκανοπέδιο Αττικής.Και ο καιρός δεν λέει να δροσίσει ακόμη..

If=F You=U SEE=C K AMY= K ME

2011-07-28T23:32:00.004+03:00

Να το ξέρεις , πέθανε .
FUCK ME!Και αυτή στα 27?
Και η generation x την θρηνεί ''παρεμπιπτόντως'' σχεδόν. Και δεν είναι διόλου προσβλητικό αυτό ρε γαμώτο..
Να εξηγούμαι.
Τις τελευταίες μέρες τα ραδιόφωνα , το facebook , το youtube , το ίντερνετ ολάκερο , μετά και παράλληλα με τα αφιερώματα στην ζωή της Amy Winehouse και με αφορμή τον πρόωρο θάνατο της στα εικοσιεπτά της χρόνια που την κατέταξε αυτομάτως στo πάνθεον των μουσικών ειδώλων που έσβησαν πρόωρα , ξαναθυμήθηκαν , λιγότερο ή περισσότερο , μορφές της μουσικής βιομηχανίας που χρόνια τώρα γυρνούν στο κεφάλι μας ως ρυθμός , εικόνα και αναμνήσεις. Το υφασμένο μουσικό χαλί των επιθυμιών , των σκέψεων , των αναμνήσεων και των ονείρων μας ξανά στο προσκήνιο.
Παρατηρώ τους τριαντάρηδες κυρίως να ανεβάζουν με εμμονικό ρυθμό πολύ συγκεκριμένα τραγούδια και να τα μοιράζονται στο facebook και δεν μπορώ παρά να σημειώσω αυτό το απρόσμενο , ξαφνικό γάντζωμα τους στην μουσική που προφανώς τους συντρόφευσε κατά την ξέφρενη πορεία προς την ενηλικίωση.

Ξαφνικά γίνονται όλοι μια μεγάλη παρέα ματαιωμένων εφήβων που φωνάζουν στα είδωλα να βρουν τρόπο να τους συμπαρασταθούν στις δύσκολες απογυμνωμένες ώρες του social networking , της εργασίας , της ανεργίας , της αποξένωσης. Φωνάζουν στα είδωλα , στους σημαντικούς και ασήμαντους άλλους τους . Να σας πω την αλήθεια ? Πιο πολύ τους βλέπω να φωνάζουν στους εαυτούς τους , με τους οποίους ίσως κάπου χάθηκαν στην πορεία.
Δεν απέχω και εγώ πολύ από αυτό που περιγράφω . Φυσικά και η Έιμι ήταν μια μικρή μουσική αποκάλυψη , ακόμη και για τους οριακά μουσικά ενήμερους. Πως άλλωστε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά? Όμως μπορώ να κατανοήσω την αυθόρμητη ανάγωγη αναγωγή στην οποία υπέπεσαν όσοι ώρες μετά τον θάνατο της τραγουδίστριας και εξαντλώντας ίσως στο repeat τις πέντε δέκα επιτυχίες της στράφηκαν σε άλλα αγαπημένα τους μέλη του ''27 club'' .

Ας πούμε πως έμοιαζαν λιγάκι με εμένα όλοι αυτοί. Με εμένα που η Έιμι δεν μπόρεσε να μου δώσει αυτό που μου πρόσφεραν οι Nirvana στα δεκαπέντε μου όταν χτυπιόμουν μαζί τους ότι ΄΄smells like teen spirit'' , ούτε με άγγιξε όπως κατάφερε να με αγγίξει η άλλη ευτυχής συγκυρία να μεταφράσω στίχους των Doors ως λυκειόπαιδο. Η Έιμι δεν ήταν εκεί στην εφηβεία μου . Τα μετεφηβικά μου χρόνια , στα οποία και την ανακάλυψα , δεν αποτέλεσαν , ευτυχώς , το προσφορότερο έδαφος για να χαθώ στην blues διάθεση στην οποία η ίδια στροβιλίστηκε με όλη της την δύναμη . Αυτά αρκούν νομίζω . Δεν είναι αρκετά?

Τώρα που πέθανε , μαζί με την αναμενόμενη αναδρομή στην μουσική της πορεία και την πολυτάραχη της ζωή , ανακάλυψα την μυθολογία του ''27 club'' , εγώ μαζί με τόσους άλλους και αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό , μα νομίζω από μόνο του όχι αρκετό. Δεν μπορεί μόνο του ως γεγονός να δικαιολογήσει περισσότερα από μια περιήγηση σε περισσότερες πληροφορίες γύρω από το μυστηριακό θέμα του ιδιαίτερου αυτού κλαμπ. Και ξαφνικά βρίσκω τον εαυτό μου να πατά ακατάπαυστα πάνω στα αναρίθμητα λινκ παλιού ποικιλόμορφου κουλ που ξεπήδησαν στα δημοφιλέστερα μέρη του διαδικτύου. Να τολμήσω να υποθέσω το γιατί ?
Λοιπόν , προφανώς όχι , η μουσική δεν πέθανε για να την ψάχνουμε με τόση μανία στους πεθαμένους καλλιτέχνες που έπαψαν να παράγουν έργο πάνω στην ακμή της καλλιτεχνική τους πορείας .. Αλλά και έτσι να ήταν , αυτό δεν θα δικαιολογούσε την μαζική στροφή προς τους ''forever 27'' τώρα. Το ίντερνετ χρόνια τώρα είναι εδώ , έτοιμο να μας μεταφέρει με το πάτημα ενός κουμπιού , σχεδόν , όπου το θέλουμε. Γιατί τώρα?

Μάλλον κάτι περισσότερο συμβαίνει εδώ. Ο θάνατος μιας γυναίκας που αυτομάτως την κατέταξε σε μια ομάδα πανίσχυρων μύθων της μουσικής σκηνής , μας χτύπησε σαν κεραυνός. Γιατί είναι θάνατος. Απλά. Η ένταξη της σε μια ομάδα μύθων μας διευκόλυνε στην διαδικασία αποπομπής της έντασης. Στραφήκαμε στους αγαπημένους μας που σαν και αυτή έφυγαν νωρίς , ατσαλώνοντας με αυτό τον τρόπο την μουσική τους αξία και στρέφοντας την πλάτη στην πιθανολογούμενη φθορά του μουσικού τους τάλαντου , για να μας παρηγορήσουν. Γιατί ουσιαστικά τα χρόνια μας μετράμε , με κάθε τραγούδι , με κάθε ρεφρέν , με κάθε κραυγή. Αναμετριόμαστε με το παρελθόν μας , ξανά και ξανά , με κάθε αφορμή και ψάχνουμε να βρούμε τον άνθρωπο που αφήσαμε πίσω . Το σκάλισμα των ιερών τάφων λειτουργεί ως μια ευπαρουσίαστη αφορμή να ξαναπιαστούμε φευγαλέα από αυτό το κάτι που μας απαγορεύεται με την απειλή του κοινωνικού αποκλεισμού από μια ηλικία και μετά. Ανόθευτη Αθωότητα.
Ένα υφασμένο χαλί με αρχή και τέλος στο μυαλό μας . Να του ρίχνουμε ματιές όλο πάθος και στην πολυκαιρισμένη του μορφή να ψάχνουμε να ξεκουράσουμε το βλέμμα μας. Πάνω στους λεκέδες που του αφήσαμε , σε άλλες εποχές , διαφορετικές , να βρίσκουμε το νόημα της ύπαρξης μας.
Αν κοιτά από κάπου η Έιμι τα νέα παιδιά που την ψάχνουν μεθώντας έξω από το σπίτι της, ξεπατικώνοντας σε μπλουζάκια τα τατουάζ της και ακούγωντας την μουσική της έχοντας κωδικοποιήσει πάνω σε αυτή ένα κομμάτι του εαυτου τους , θα καταλαβαίνει άραγε ? Πως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της σε αυτή την ζωή είναι το γεγονός πως άφησε μια γενια να την ψάχνει αέναα κάθε όταν θα θέλει να επιστρέφει κάπου καλύτερα ? Τίποτα το ''back to black'' σε αυτό..

ο κήπος μας το καλοκαίρι

2011-07-20T17:03:00.061+03:00

ο καύσωνας

2011-07-19T01:23:00.010+03:00

Αυτές οι μέρες έχουν ως μόνιμη επωδό τον καυτό ήλιο.Τι αντηλιακα με δεικτη προστασίας 50 μου άπλωσα , τι παγωμένα μπουκαλάκια νερό κατέβασα , τι λευκά λινά ρούχα φόρεσα , τι ανάλαφρη διατροφή ακολούθησα..Εντάξει , εν μέρει τα κατάφερα , απέφυγα το δερματικο έγκαυμα και την κατάρρευση. Από την άλλη μεριά , δεν κατάφερα να αποφύγω να πέσουν οι ρυθμοί μου σε επίπεδα ηλικιωμένης καμήλας στην υποσαχάρια Αφρική και οι ώρες ύπνου μου να συναγωνίζονται , όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν , αυτές ενός νεογέννητου μωρού.
Δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα το δημιουργικό , έχω παραμελήσει και κάποιες απο τις υποχρεώσεις μου αυτές τις ημέρες και φτάνω να αναρωτιέμαι για τον βαθμό πολυτέλειας τον οποίο ενείχε η προηγούμενη κάθετη τοποθέτηση μου υπέρ της καλοκαιρινής ηλιοφάνειας. Ψύχραιμα τώρα τάσσομαι υπέρ του ανοιξιάτικου , τόσο όσο , φωτός και μου υπόσχομαι να μην αρχίσω με ελαφρά τη καρδία ξανα το ευχολόγιο για ένα καυτό καλοκαίρι αν δεν είμαι σίγουρη πως με περιμένουν τουλάχιστον δεκαήμερες καλοκαιρινές διακοπές σε προορισμο της αρεσκείας μου ή πως έστω δεν θα σπαταλήσω ολάκερο το καλοκαίρι μου σέρνοντας το κορμί μου στις καυτές λεωφόρους και τα βρομερά στενάκια της Αττικής.
Αλήθεια , δεν είναι τρομακτικό το πόσο αφιλόξενη πόλη είναι η Αθήνα όταν οι εύκολες επιλογές να κλειστείς σε μέρη με ελεγχόμενη τεχνητά θερμοκρασία όπως το αμάξι σου , το γραφείο σου , το σπίτι σου , το μπαρ δεν είναι διαθέσιμες?Ρητορική φυσικά η ερώτηση..Καθημερινά σχεδόν ζουμπιέμαι , καμπουριάζω και στρέφω το σώμα μου στις πιο περίεργες στάσεις μοιάζοντας με ασπόνδυλο προσπαθώντας να χωρέσω μέσα στο μικροσκοπικό παράθυρο σκιάς που σχηματίζεται πάνω στο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο από την ψιλόλιγνη ταμπέλα που ανακοινώνει φειδωλά τους αριθμούς λεωφορείων.
Γιατί οι στάσεις των λεωφορείων είναι τόσο καλά σχεδιασμένες από μια ελίτ σαδιστών έτσι ώστε να σου δημιουργούν για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου την ελπίδα πως οι αδειανές τους θέσεις θα καταφέρουν να σε ανακουφίσουν από την σχεδόν αναπόφευκτη πολύωρη ορθοστασία παρέχοντας σου παράλληλα την σκιά που χρειάζεσαι για να παραμείνεις έλλογος.Είναι τόσο καλά σχεδιασμένες οι άτιμες που δεν προλαβαίνεις καν να αναρωτηθείς αν η ομάδα ατόμων που περιμένει ήδη πριν από εσένα είναι δυνατόν να ανήκει σε μια τάξη υπεράνθρωπων απρόσβλητων από τον καύσωνα και την εξάντληση , αφήνοντας σε εσένα τον λαπά το προνόμιο να τις χρησιμοποιήσεις.Κάθομαι αποφασιστικά πάνω τους και γελάει ο διάολος και όλη η κόλαση μαζί γιατι είναι πιο καυτες και από μεταλλικό χερούλι αμαξιού που το ξέχασαν παρκαρισμένο ένα μεσημέρι κάτω απο τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο.Και πως να μην ήταν?Το υπόστεγο το μελέτησαν οι σαδιστές έτσι ώστε να παρέχει μηδενική σκιά , όταν ακριβώς την χρειάζεσαι περισσότερο.Είμαι σίγουρη πως κάπου κρύβουν τις κάμερες , που θα μου πάει θα τις βρω..
Και στην συνέχεια μετά από πέντε λεπτά καύσωνα στην στάση που μοιάζουν με ολόκληρο μισάωρο , αρχίζω να ρωτώ απεγνωσμένα επιστρατεύοντας την πιο γλυκειά μου φωνή αν πέρασε το λεωφορείο για να καταλάβω μετά πως καμια απάντηση δεν θα είναι ποτέ αρκετή μπροστά σε αυτό το χάος της επώδυνης διαστολής του χρόνου.Και κάπου εκεί αρχίζω να ταυτίζομαι με τον οκτάχρονο εαυτό μου που γκρίνιαζε στις μακρινές διαδρομές και ρώταγε αλλεπάλληλα ''σε πόση ώρα φτάνουμε?Αργούμε?''. Προσπαθώ να ηρεμήσω και να βρω την ψιλόλιγνη ταμπέλα που λέγαμε παραπάνω η οποία συχνά πυκνά είναι κατειλημένη με τον πιο παράδοξο τρόπο , κοιτάζω γύρω μου και ψάχνω να βρω λίγη σκιά. Τα αυτονόητα , όπως δυο τρια δέντρα από αυτά που συναντάς κατά μήκος των περισσότερων , στενών , πεζοδρομίων της Αττικής , τα οποία , θέλω αυτό να το καταγγείλλω , έχουν καταντήσει να είναι ο εφιάλτης του ανάπηρου , της μάνας με το καρότσι και του ψηλού και αν μη τι άλλο είναι εξαιρετικά λάθος να τα κλαδεύουν αφήνοντας τα κοντοστούπικα εκείνα και εμάς ανήμπορους να διασχίσουμε τα πεζοδρόμια , γύρω απο τις στάσεις αποτελούν ουτοπία ενισχύοντας τις αμφιβολίες μου περί συνομωσίας σαδιστών. Μένω να κοιτώ την άσφαλτο που αντακλά με τον χειρότερο τρόπο τις ηλιακές ακτίνες και αποφασίζω πως θα πρέπει να δεχτώ στωικά τον ήλιο να μου καίει μέχρι και τις πατούσες που ξεπροβάλλουν κάτω από το λουράκι των παπουτσιών μου.Α και να μην ξεχάσω να διατηρώ ανέκφραστο το μούτρο μου για να μην κάνω ρυτίδες.
Κάπου εκεί ο χρόνος παγώνει και το λεωφορείο έρχεται ξαφνικά άδειο ή ασφυκτικά γεμάτο με τον κλιματισμό αναμμένο στο φουλ και τα μισά παράθυρα ανοιχτά.Ζέστη , ο καλτ ιδρώτας να ευωδιάζει και το λεωφορείο να τρέχει σαν τρελό στους σχεδόν άδειους δρόμους της Αθήνας.Γύρω μας ,το καλοκαίρι τρέχει και αυτό σαν τρελό , όπως πάντα , μόνο που φέτος εγώ δεν θα το κυνηγήσω.Θα τυλιχτώ με καυσωνα , θέλοντας ή μη και θα κοιμάμαι ιδρωμένη τα απογεύματα.Θα ξυπνάω το βραδάκι , θα διαβάζω για την επόμενη εξεταστική στην βεράντα , θα πηγαίνω θερινό σινεμά , για ποτό , μα τελικά θα παίρνω παγωμένο τσάι ή milkshake , θα βλεπω καμιά ταινία , θα χαθώ σε κιτρινισμένες σελίδες , στο ίντερνετ , στο ''να με προσέχεις'' και θα ελπίζω τα σαββατοκύριακα της τελευταίας στιγμής να με βρουν ενθουσιώδη και δυνατή για να πάω να τα συναντήσω όπως οφείλω.
Συνοπτικά?Τρώω τόση ζέστη στο κεφάλι φέτος που αγανακτώ και μόνο στην σκέψη της και από την άλλη μεριά , ειλικρινά , βαριέμαι να βαρεθώ..Επίσης δεν μου αρέσει να κοιμάμαι με ανοιχτό το aircondition.

ο κήπος μας

2011-05-28T14:15:00.047+03:00

Τον Μάιο του 2011.

η μυστική εγγραφή

2011-05-12T04:31:00.000+03:00

Τώρα η εκδρομή στην Μύκονο θα έχει ήδη καταχωρηθεί στα κατάστιχα ως άλλη μια εξόρμηση έρισμα για να στηθούν πάνω σε αυτή πλούσια φωτογραφικά άλμπουμ στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Στις 8/4/2011 ξεκίνησα να γράφω πως..
Σήμερα γύρισε η αδερφή μου από την σχολή της και μεταξύ άλλων μου διηγήθηκε το παρακάτω περιστατικό.Μιλώντας με κάποιον από τους εκπροσώπους της παράταξης της ΔΑΠ , κλασικά το θέμα συζήτησης έφτασε κάποια στιγμή στην επερχόμενη εκδρομή στην Μύκονοοοοοοο και τότε η αθεόφοβη η αδερφή μου ρωτάει το αδιανόητο , δηλαδή ρωτάει , ''Ποιοι θα πάνε από το τμήμα μας?''..Έζησε για να της δωθεί η πληρωμένη απάντηση ''Δεν μπορώ να σου το αποκαλύψω αυτό , γιατί δεν γνωρίζω ποια από τα μέλη μας γνωστοποιούν την εγγραφή τους στην παράταξη μας.''.Παθαίνει πλάκα η αδερφή μου που πίστευε το έρμο ότι οι δαπίτες αν μη τι αλλό δεν είναι το υπόδειγμα της διακριτικότητας όσον αφορά στα απολιτικά τους πιστεύω και σαν να την βλέπω να ετοιμάζεται να ξαναρωτήσει για να βεβαιωθεί πως ο τύπος δεν της κάνει πλάκα..Γυρνάει σπίτι και στην ερώτηση ''πως τα πέρασες σήμερα?'' απαντά με την παραπάνω στιχομυθία.

Σήμερα 4/5/2011 θυμάμαι..

Πως δεν με ξάφνιασε το άκουσμα των νέων πως δαπίτες φοιτητές έφτασαν στο τελευταίο σκαλί της πολιτικής αξιοπρέπειας να κρύβονται σαν τους ποντικούς στα σκοτάδια με στόχο προφανώς την διάσωση της προσωπικής τους αξιοπρέπειας.Δεν μπορεί να με ξαφνιάσει τίποτα σχετικό με τους νεαρούς στρατιώτες των διαφόρων παρατάξεων , πόσο μάλλον δεν μπορεί να με ξαφνιάσει η ασυνέπεια των δεξιών φοιτητών..

Αφού εγώ δεν πολυξαφνιάστηκα λοιπόν , βοήθησα λίγο την αδερφή μου να παρεισφρύσει περαιτέρω στην μενταλιτέ του μέσου δαπίτη.Νέοι , στην καλύτερη απολιτίκ , συνεχιστές μιας οικογενειακής παράδοσης που δεν πολυσκάνε να αναλύσουν , αναμένουν από την στιγμή που βάζουν την πρώτη υπογραφή ως μέλοι της ΔΑΠ ανταλλάγματα πάσης φύσεως..Υπογραφές που ξεπουλιούνται για κάτι λίγο , όπως για ένα πακέτο σημειώσεων , έως και για κάτι πολύ περισσότερο , όπως περισσότερο θεωρείται μια καριέρα πολιτικάντη.Νέοι των οποίων θα έλεγε κανείς , σε μια πρώτη ανάγνωση , πως το κατάφωρο φάουλ τους θα ήταν η ανερυθρίαστη αποδοχή της ντροπής της δικής τους και των υπολοίπων μελών της ΔΑΠ για συμμετοχή τους σε αυτό που ονομάζουμε φοιτητικές παρατάξεις.Μα όχι.Οι νέοι της ΔΑΠ , δεν ντρέπονται που μπουρδολογούν παπαγαλίζοντας δεξιά ευαγγέλια , ούτε θα μπορούσαν να ντρέπονται που χρησιμοποιούν το πανεπιστημιακό άσυλο για να αναβιώνουν μικροπολιτικές του καφενείου προσβάλλοντας έτσι κάθε συνειδητοποιημένη πολιτική συνείδηση.Όχι , δεν ντρέπονται για τους τόσους καλούς λόγους που θα μπορούσαν και φτάνουν να ντρέπονται έτσι γενικώς και αορίστως για την ίδια τους την πολιτική ταυτότητα την άλλοτε αδιαμφισβήτητη.Το κατάφωρο φάουλ τους συνοψίζεται πλέον στην τραγική ειρωνεία στην οποία λαμβάνουν μέρος ως αδαή χειραγωγούμενα πρόσωπα.

Τώρα που κανείς πια δεν νοιάζεται να βλέπει τα ιερά και τα όσια του ''κέντρου'' να γκρεμίζονται αυτοί αιωρούνται στο κενό , ημιδιάφανοι.Πρώτοι στα πάρτυ , στις εκδρομές , στον φραπέ , στα ψηλοτάκουνα , στην τηλεπαθητική επαφή με τις βαθύτερες σκέψεις των καθηγητών και στα μπουζούκια μα και τόσο ευάλωτοι μπροστά στα γυρίσματα της ιστορίας που τώρα τους θέλουν , αν είναι δυνατόν , να κρύβονται σχεδόν όπως άλλοτε κρύβονταν οι αριστεροί πολιτικοί τους αντίπαλοι , μα με την ειδοποιό διαφορά πως οι δεξιοί κρύβονται εξαναγκασμένοι από ντροπή δίνοντας νέο νόημα στο ρητό ''σπέρνω ανέμους και θερίζω θύελλες''.Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η τραγική ειρωνεία που σας έλεγα.Ξέρω πως το περιστατικό αυτό το οποίο μου διηγήθηκε η αδερφή μου , υπό αυτή την οπτική γωνία θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως πρώτης ποιότητας υλικό για ιστορικό μυθιστόρημα.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Θα πήγαινε κάπως έτσι..

Μια γενιά νέων ακόλουθων της οικογενειακής μικροαστικής τους παράδοσης εγγράφονται μυστικά με την απόκτηση της φοιτητικής τους ιδιότητας σε μια δεξιά παράταξη με στόχο όπως και οι πρόγονοι τους να γίνουν μέτοχοι σε ένα καλύτερο μέλλον.Ζητούν ένα καλύτερο δικό τους μέλλον με ασφαλείς βαθμολογίες και τα τοιαύτα μα γίνονται μάρτυρες μιας τρομερής ιστορικής συγκυρίας κατά την οποία ο δικομματισμός λοιδωρείται βάναυσα από τον πολύ λαό ο οποίος κατάλαβε πως μάταια στέκεται στην ουρά για ψαροκόκκαλα ρουσφετιών και αξιωμάτων...

Αυτοί λοιπόν οι νέοι , στερημένοι όσων καμιά βλακωδώς εμείς οι υπόλοιποι πιστεύουμε για σχεδόν δεδομένα και κοινότυπα , μην έχοντας άλλη επιλογή πρόσφωρη για το κενό αξιακό τους σύστημα προσχωρούν στην παράταξη των αξιών και των αξίων με κίνδυνο να ποδοπατηθεί η αξιοπρέπεια τους από τους πολλούς μη εγγεγραμμένους σε κάποια παράταξη φοιτητές μα και από τους υπολοίπους φοιτητές , τους εγγεγραμμένους σε έτερες της ΔΑΠ παρατάξεις.

Όπως και να χει η υπόσχεση για τους δεξιούς φοιτητές είναι κάτι σαν όρκος.Κάθε φορά που μια ξανθομαλλούσα νεαρά πρωτουπογράφει ως μέλος , στην γλυκερή της παράκληση να μην δίνεται επουδενί το όνομα της στους εξωδαπικούς , μια βροντερή ησυχία απλώνεται κατά μήκος των τσιμενταρισμένων πανεπιστημιακών διαδρόμων την οποία σπάει μόνο το τρίξιμο του άκαμπτου κατά τ άλλα αυχένα που νεύει συγκαταβατικά.Το μυστικό της εγγραφής είναι καλά προστατευμένο.

Γυρνάμε τώρα πίσω στην εποχή που στην βασιλευομένη μας δημοκρατία δεν αναγνώριζε τον κομμουνισμό ως νόμιμο.Τότε που ο Μπελογιάννης ο Νίκος , μαζί με άλλους 93 κατηγορείται για προσπάθεια ανασύστασης του παράνομου ΚΚΕ , του ''προδοτικού και του ξενοκίνητου''.Και κρίνεται ένοχος από το έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών και καταδικάζεται σε θάνατο.Ειρωνικά ο μόνος που δεν ψηφίζει υπέρ της θανατικής του καταδίκης είναι ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος.Η απόφαση προκαλεί διεθνή κατακραυγή και η εκτέλεση ουσιαστικά αναβάλλεται με στόχο να προλάβουν να μαγειρευτούν οι νέες , πιο σοβαρές κατηγορίες.Επισήμως ο Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει πως η απόφαση του στρατοδικείου δεν θα εκτελεστεί.Μα ξεκινά η νέα δίκη και ο Μπελογιάννης τελικά θα ψηφιστεί εις θάνατον μαζί με άλλους επτά με την κατηγορία της κατασκοπείας.Επιβαρυντικά στοιχεία θεωρήθηκαν οι παράνομοι ασύρματοι οι οποίοι ''συνέπεσε'' να ανακαλυφθούν εκείνη την εποχή και οι οποίοι ήταν όπως φαίνεται ικανοί σε συνδυασμό με το μίσος προς κάθε τι το λαϊκό να ξεπεράσουν το αξεπέραστο εμπόδιο μιας απολογίας υποδειγματικής.Μιας απολογίας έλλογης και έντιμης , δηλαδή μιας απολογίας ενδεικτικής της ιστορίας και των αρετών που συνόδευαν τον άνδρα με το κόκκινο γαρίφαλλο ως το βεβιασμένο τέλος του.Με γοργές διαδικασίες τον εκτελούν και μαζί του τελειώνει μια εποχή.Η Έλλη Ιωαννίδου , ο μεγάλος έρωτας , μένει απρόθυμα ζωντανή , φυλακισμένη στον εφιάλτη της κοινωνικής προδοσίας , έχοντας ως μόνη παρηγοριά στο μυαλο την παραίνεση του πατέρα του παιδιού της να εκδικηθεί.Φυλακισμένη θα ζήσει για χρόνια , μακριά από τον γιο τους , τον οποίο θα μεγαλώσει η αδερφή της η Διδώ Σωτηρίου και ως μόνο τρόπο για να εκπληρώσει την επιθυμία του Νίκου για εκδίκηση θα έχει την γραφή.Περισσότερα για αυτό το μεγάλο και άγνωστο για τους πολλούς θέμα της πολιτικής πραγματικότητας στα χρόνια τα ακόλουθα του εμφυλίου μπορεί να δει και να διαβάσει κανείς εδώ , εδώ , εδώ , εδώ και στο βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου ''Η εντολή''.Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται και το κόκκινο γαρύφαλο μένει στην μνήμη όλων σαν ένα σύμβολο για κάθετι υψηλό.Σύμβολο ελευθερίας , αγάπης για τα ανθρωπιστικά ιδεώδη , λεβεντιάς , ανυπακοής στο παράλογο πίστης στον αγώνα.

Η ιστορία μας θα συνέχιζε με την οργάνωση του ΚΚΕ να παλεύει για να βρει την έξοδο από τον παραλογισμό της ανομίας και να τα καταφέρνει μετά από πολλά χρόνια.Χρόνια ικανά μέσα από τις επιχορηγήσεις του ΝΑΤΟ με το σχέδιο Μάρσαλ , την δημιουργία της Ε.Ε. , την χούντα , την μεταπολίτευση και τον γιγαντισμό των απρόσωπων πόλεων ο οποίος με την φτιασιδωμένη του γοητεία μας παρουσίαζε σιγά σιγά τα διάφορα θαύματα του σύγχρονου πολιτισμού όπως τα μεγαθήρια πολυκατοικίες , τα γρήγορα χαμηλά αμάξια τα βροντερά μηχανάκια , τις έξυπνες φωτεινές συσκευές και τα λοιπά , να αναγκάσουν τον κόσμο να συμβιβαστεί ξεχνώντας και να ελπίζει σε νέες επιχορηγήσεις , σε νέα φαγοπότια , σε νέες θέσεις εργασίας.Να ελπίζει σε μια ζωή παγιδευμένη σε ένα περιβάλλον που έμοιαζε αέναα εξελίσιμο και το κυριότερο , βιώσιμο.

Και η νόμιμη πλέον αριστερά , έχασε επιχειρήματα , κατέρευσε και το παραμύθι του υπαρκτού σοσιαλίσμού , ο εμφύλιος ειδώθηκε μέσα από ένα πιο καθαρό πρίσμα και αναδείχθηκαν τα λάθη και των δυο πλευρών , η αριστερά χάθηκε στο θεωρητικισμό , τα κλισέ και τις διχογνωμίες , η αριστερά διασπάστηκε στο όνομα του εγωισμού και της στυγνής κομματικής γραμμής.Και θα παρουσίαζε το μυθιστόρημα μας την πορεία της αριστεράς γιατί καλώς η κακώς αυτή αποτέλεσε τον ένα από τους δυο πόλους του μαγνήτη κατά την ιστορική περίοδο που θα εξετάζαμε.

Και η αριστερά , η νόμιμη πλέον δεν γιγαντώθηκε ποτέ ξανά , ποτέ ξανα δεν μίλησε στις καρδιές των ανθρώπων όπως τότε μετά τον μεγάλο πόλεμο.Οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι προφανώς , γιατί αν γίνεις πράγματι μέτοχος σε μια μεγαλειώδη ιδέα δεν πισωγυρίζεις στην μετριότητα.Και προσωπικά δεν θέλω να φαντάζομαι τι θα είχε συμβεί αν οι λίγοι συνειδητοποιημένοι αριστεροί κατάφερναν να επικρατήσουν και μαζί τους παράσερναν όλους εκείνους τους αρχομανείς , τους απολιτίκ και τους αναθεματισμένους υποτιθέμενους φιλελεύθερους κεντρώους δεξιούς.

Τελικά η αργοπορημένη νομιμοποίηση της αριστεράς αποτέλεσε πολύ μικρό δώρο μπροστά στην φρίκη της επαίσχυντης ξενικής ανακοπής της πορείας της.Οι αριστεροί έχασαν την ευκαιρία να δουν τα τραύματα τους να επουλώνονται σε καιρούς δόξας και αποδοχής και ο πολύς κόσμος που στράφηκε μακριά της δεν ξεπέρασε ποτέ το στίγμα του κομμουνιού που του κόλλησαν , μα περισσότερο δεν ξεπέρασε την συχνά τραγική στιγμή της αποκάλυψης της αριστερής του ταυτότητας.Οικογένειες κυριολεκτικά διαλύθηκαν.Μια δήλωση των , να μην ξεχνιόμαστε , ''προδοτικών'' κομμουνιστικών τους φρονημάτων ή μια επαίσχυντη ''δήλωση μετανοίας'' , όπως τότε ονόμαζαν το αιματοβαμμένο χαρτί το οποίο υπέγραφαν τα αναγνωρισμένα μέλη του ΚΚΕ με την ελπίδα να γλιτώσουν τα βασανιστήρια , την φυλακή , την ακούσια αυτοκτονία , το κοινωνικό στίγμα , το ξεκλήρισμα της οικογένειας τους και αυτά τα τόσα άλλα , ήταν ικανή να φέρει την απόλυτη προσωπική καταστροφή σε χιλιάδες ανθρώπων.

Η απόκρυψη της πολιτικής ταυτότητας έγινε βίωμα για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην χώρα μας , αφήνοντας πρόσφορο έδαφος για την διαμόρφωση του νέου , απολιτίκ πια , αστού.Αυτός δεν ασχολείται με την πολιτική , τουλάχιστον δημοσίως..Επικίνδυνα πράγματα τα πολιτικά!Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ασφαλές ούτε και το πολιτικό τσάτινγκ στον καφενέ και αν κάποιος πήγε σε διάστημα μιας γενιάς να το ξεχάσει ήρθε να του υπενθυμίσει την κοινωνικοπολιτικά στυγερή αλήθεια η χούντα.Κρύβε λόγια , κρύβε λόγια αγαπητέ!Είναι και κανόνας του σαβουάρ βιβρ η μη ενασχόληση με πολιτικά προβλήματα την ώρα του τραπεζιού.Το λένε και οι Άγγλοι..

Σιγά , σιγά όλα γίνονται βίωμα.Και ίσως κάτι παραπάνω από βίωμα.Η σιωπή καθορίζει.Δεν έγιναν απλά συνένοχοι όλοι όσοι έμαθαν να μένουν άπραγοι μέσα στην σιωπή.Αλλοτριώθηκαν.Η παθητική σιωπή εισχώρησε στα πιο ευάλωτα σημεία του εγκέφαλου τους και τους μόλυνε.Και ο εγκέφαλος , ο κάποτε συγκυριακά αριστερός έμοιασε σιγά σιγά με tabula rasa.Και ας ήταν το σώμα ανάγλυφος χάρτης άγουρων νεανικών αγώνων.

Αποτέλεσμα?Μεταπολιτευτικά ήσουν προοδευτικός αν ήσουν ΠΑΣΟΚ , ξεπερασμένος σεβάσμιος ονειροπόλος αν ήσουν ΚΚΕ και σκληρός φιλελεύθερος πραγματιστής αν ήσουν ΝΔ.Και τα πανεπιστήμια απέκτησαν ένα θέατρο σκιών που ονομάστηκε πολιτικές παρατάξεις πίσω από το οποίο κρύβονται οι γνωστές καρικατούρες προσωπικοτήτων.Οι όχι και τόσο ασύνδετες από το περιβάλλον τους.Και το θέατρο συνεχίστηκε ως τις μέρες μας ικανό μεταξύ άλλων να επιφέρει την κάθαρση στις ψυχές των ανήσυχων επαναστατημένων νεαρών.Εκεί έγκειται κατά την γνώμη μου και η επικινδυνότητα του.Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το μυθιστόρημα θα συνέχιζε με την κορύφωση της τραγωδίας , γιατί ναί για τραγωδία πρόκειται.Οι νέοι στην πορεία ξέχασαν την πρόσφατη ιστορία που τους οδήγησε να ασκούν ανερυθρίαστα πολιτική εκ του ασφαλούς στα περιθώρια του ασύλου.Και ξέχασαν τον φόβο και την σιωπή των γονιών τους , τα εγκλήματα τους , την δουλοπρέπεια και τα ρουσφέτια.Και παρέβλεψαν την αδυναμία των γονιών τους να αρθρώσουν πολιτικό λόγο.Kαι οι νέοι αριστεροί εξακολουθούν να φαντάζουν συμπαθέστατοι αναχρονιστικοί ιδεαλιστές από μακριά.Και οι του κέντρου νέοι , είναι εγκλωβισμένοι στις ενδιάμεσες εικόνες ιδεών που ολοένα μεταλλάσονται και μεταμφιέζονται είναι και λίγο να τους λυπάσαι , γιατί συχνά μιλάμε για τα μεγαλομικρά τέκνα αυτών που ακόμη φωνάζουν πως είναι σοσιαλιστές και πως τα σκάνδαλα είναι για τους άλλους.Άγνοια μη δικαιολογημένη και κληρονομούμενος φόβος για την αλήθεια...Και οι νέοι της καημένης της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι να τους λυπόμαστε γιατί είναι τώρα φυλακισμένοι στον πραγματισμό που άλλοτε τους έθρεφε.Με μια ελπίδα να διατηρήσουν τα πρωτεία στις πανεπιστημιακές εκλογές πορεύονται , μα τι τα θες?Πραγματική ελπίδα ανέλιξης από τον βούρκο που συνδημιούργησαν δεν υπάρχει.Και αυτοί καταλήγουν να είναι οι χειρότεροι , καταδικασμένοι να βλέπουν σήμερα την ανυπαρξία ερίσματος για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους υπαρξη.Χάθηκαν οι ευτυχείς συγκυρίες.Τώρα είναι τίποτα άλλο από μια αφορμή για γέλια , ίσως πικρά.Οι πολλοί τους θέλουν μόνο για τις σημειώσεις και τις εκδρομές.Κάποιοι άλλοι δεν δίνουν δεκάρα για οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να τους προσφερθεί από την ΔΑΠ.Αυτοί οι τελευταίοι μοιάζουν να συγκρατούν τα χάχανα τους με δυσκολία μπροστά από μια μπλέ αφίσα με ένα πουλί και το σύνθημα ''θα είμαι εκεί''.Οι μέρες κυλούν , ο καιρός περνάει και η τραγωδία των δαπιτών παραμένει να πλανιέται στον αέρα , έτοιμη να εκτιμηθεί από κάθε ευαίσθητο πνεύμα.Κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά.Και πολλοί θέλουν να τους πάρουν με τις ντομάτες.Ε δεν είναι και γαϊδούρια τα παιδιά , τους πληγώνονται τα αισθήματα.Αυτοί μόνο να μας εκπροσωπήσουν ζητάνε..Δεν μας σκότωσαν και τον πατέρα..Γιατί θα έπρεπε να ντρέπονται , αυτοί , οι συγκεκριμένοι?Κάποιος από το βάθος γκαρίζει ''για βλακεία ρεεε!'' ..Τουλάχιστον για βλακεία...

Αλλά εδώ που τα λέμε γιατί να υπογράψει κανείς αν δεν έχει να λαμβάνει ένα μέλλον ανέφελο?Θα υπογράψει μόνο απο κεκτημένη ταχύτητα και πάθος για το ξένο , που είναι πάντα πιο γλυκό , ακόμη και αν αυτό είναι μια εξόρμηση στην Μύκονο.Μα και αυτό ακόμη δεν είναι και λόγος αρκετός για να ξεφτιλιζόμαστε έτσι..Η εγγραφή μας στο κόμμα οφείλει λοιπόν να είναι μυστική...Και εγώ και εσύ ο κομματικοποιημένος αριστερός , τώρα που το γαρύφαλλο , ακόμη και αυτό το κόκκινο , είναι σύμβολο του ουτοπικού πρώτου τραπεζιού πίστα είναι να μην γελάς που βρέθηκαν οι δεξιοί να κρύβονται για να μην γελάσει το σύμπαν με τα χάλια τους?

Βραβείο ανορθογραφίας

2011-05-07T16:10:00.006+03:00

Αν θα μπορούσα να δώσω βραβείο ανορθογραφίας , θα το έδινα δίχως σκέψη στους ακροδεξιούς.Δεν υπάρχει βίντεο στο youtube , σελίδα στο facebook , ανάρτηση σε blog να πραγματεύεται θέματα προσφιλή σε αυτούς που να μην ελκύει μια ορδή και καλά πραγματικών Ελλήνων έτοιμη να κάνει κάθε φιλόλογο να παρατήσει το επάγγελμα του ή , πιο δημιουργικά και ανατρεπτικά ακόμη , να μεταναστεύσει στην κεντρική Αφρική προσφέροντας την ευκαιρία σε μερικούς πραγματικά μη προνομιουχούς ανθρώπους να μάθουν πως στα ελληνικά κανένα ρήμα δεν έχει κατάληξη -ι.

Όσο και αν αυτό είναι αντιεπιστημονικό , δεν μπορώ παρά να ξεστρατίσω λίγο από την λογική και να οδηγηθώ μνησίκακα σχεδόν στον παρακάτω συλλογισμό , ο οποίος , ναι , δεν λαμβάνει υπ 'όψιν το θέμα ολιστικά.

Ξεκινώ.Δεν γίνεται να μιλάμε για τόσο συντριπτικά μεγάλο ποσοστό δυσλεκτικών σε μια ομάδα ανθρώπων που φαινομενικά δεν συνδέεται παρά με δεσμούς ιδεολογικούς και προφανώς κοινωνικούς.Κάτι τέτοιο θα ήταν ρατσιστικό..Και θα ήταν σαν να υποτιμώ τους δυσλεκτικούς!Αν λοιπόν ξεπεράσουμε τον σκόπελο της μαζικής δυσλεξίας , θα συνειδητοποιήσουμε πως μιλάμε για άτομα με ένα βασικό κοινό.Την έλλειψη προσαρμοστικότητας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.Οι λόγοι θα μπορούσαν να είναι άπειροι , μέσα σε αυτούς και η αναποτελεσματικότητα του ίδιου του εκπαιδευτικού μας συστήματος , μιας και το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν φημίζεται για την ουσιαστική στοχοθέτηση και την αποτελεσματικότητα του.Με δεδομένη όμως την ύπαρξη άλλων εκατομμυρίων σελίδων στο ίντερνετ με ποικιλία θεμάτων εξωφρενική , στις οποίες ο σχολιασμός στέκεται στο ύψος των ορθογραφικών περιστάσεων , οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η διαδεδομένη άποψη πως ο συντηρητισμός βαδίζει χέρι , χέρι με τον.. ουπς συγνώμη , με την έλλειψη παιδείας είναι πέρα για πέρα βάσιμη.

Και θα μου πεις ''καλά εσύ τώρα το κατάλαβες?''..΄''Οχι'' θα σου απαντήσω αλλά μου φάνηκε πολύ μεγάλος πειρασμός η δυνατότητα να μπορέσω να εγκλωβίσω τον επιθετικό ακροδεξιό σε ένα κουτάκι με το αδιαμφισβήτητο ταμπελάκι της ιδιαίτερα περιορισμένης παιδείας , ασύμβατο με την πεποίθηση του πως μόνο αυτός είναι ικανός να μιλά για τους προγόνους μας , για τον ''Φίλιπο'' , τον ''Ιφεστήωνα'' και τον ''δεν ξέρω εγώ ποιον άλλο'' , όλους αυτούς δηλαδή τους οποίους δεν γνωρίζει στο ελάχιστο.Άλλωστε καλώς ή κακώς ο εξευτελισμός είναι ο μόνος τρόπος που καταλαβαίνουν , σε αυτή την ομάδα , διότι για να τους μιλήσει κανείς με λογικά επιχειρήματα και επιστημονικά δεδομένα θα έπρεπε να ξεπεράσει τους σκόπελους κεφαλιών tabula rasa σε σχέση με την θεώρηση των επιστημών από την ανθρωπιστική τους πλευρά και κυριότερα και ακόμη πιο δύσκολα , μιας άρνησης σκληρής απέναντι στην συγκρατημένη θεώρηση της απέναντι πλευράς η οποία και προέρχεται από τον μη αδικαιολόγητο φόβο τους για το ενδεχόμενο φύτεμα του σπόρου της αλλαγής στα κεφάλια τους.Όμως κολλώντας τους την απωθητική για αυτούς ταμπέλα του ''αγράμματου'' , καταφέρνεις αν μη τι άλλο να τους το βουλώσεις και ίσως έπειτα μέσα στην σιωπή να σου δωθεί η ευκαιρία να τους εκθέσεις και πέντε απόψεις πέρα από τις σκληροπυρηνικές και επικίνδυνες δικές τους.

Και κάτι τελευταίο , εξίσου γενικευμένο και αντιεπιστημονικό , θέλω να βγάλω από μέσα μου και αν τυχόν μπορεί κάποιος να με διαφωτίσει περί αυτού θα του ήμουν ευγνώμων.Δηλαδή , πρακτικά πως γίνεται?Ξυπνά ένα πρωί ο νέος που δεν άνοιξε ποτέ του βιβλίο , εντός και εκτός σχολικών εγκαταστάσεων , ορεξάτος να ανακαλύψει την δεδομένη στο μυαλουδάκι του προσωπική του υπεροχή , με την ίδια όρεξη που ανακάλυψε για παράδειγμα την υπεροχή του ως Ολυμπιακός και στρέφεται στις ακροδεξιές απόψεις τύπου ''Έλληνας γεννιέσαι , δεν γίνεσαι'' , ''Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν γκέι , ήταν Έλληνας μάγκας και καραμπουζουκλής και τους μπιιιιιπ όλους μέχρι την Ινδία και έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς'' , ''Οι ξένοι είναι εγκληματίες'' κ.ο.κ ?Νομίζω έτσι γίνεται.

Και καλά , εγώ γιατί να τον λυπηθώ και να μην τον ξεφτιλίσω με κάθε ευκαιρία όταν αυτά τα οποία μου πετά στην μούρη είναι εκτός από παράλογα και ελλειπή και εξόχως επικίνδυνα?Λοιπόν?Δεν άκουσε ποτέ πως η παιδεία , στα ακόμη εθνικιστικά διαμορφωμένα κράτη ανά την υφήλιο , έχει ως πρώτο στόχο να διαμορφώσει κοινωνικοπολιτικά τους νέους και πως και η δική του αίσθηση για την ελληνική του ταυτότητα πηγάζει και από αυτή την ανάμειξη του σχολείου στην προσωπική του διαμόρφωση , άρα νεοέλληνας γίνεσαι?Δεν ξέρει πως για να γίνεις Έλληνας χρειάζεται πολύ δουλειά?Δεν ξέρει πως ο Μέγας Αλέξανδρος , ο μαθητής του Αριστοτέλη και ο ξεχωριστός Έλληνας έδωσε εντολή μετά και από την κακοδιαχείριση που ανακάλυψε στην Βαβυλώνα από τους Έλληνες να αντικατασταθεί μεγάλος αριθμός Ελλήνων στις υψηλές στρατιωτικές και διοικητικές δυνάμεις από Βαβυλωνίους?Δεν ξέρει πως στην μάνα του Δαρείου φέρθηκε εξίσου ευγενικά και τιμητικά όπως και στην μάνα του?Πως παντρεύτηκε τρείς γυναίκες από την Ασία , μια Βακτριανή και δυο Περσίδες?Δεν ξέρει πως οι Έλληνες ντόπιοι και μετανάστες εγκληματούν?Και εντάξει κάποια δεν τα ξέρει , προφανώς δεν ξέρει και πολλά άλλα , για να μιλάμε για ανορθογραφία που βγάζει μάτι.Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα αποδεικτικά της εκούσιας τύφλωσης του μπροστά στα μάτια του και αποτελεί για εμένα η αδιαφορία απέναντι τους απόδειξη της μικροψυχίας του , της απανθρωπιάς του , του φόβου του , της ανασφάλειας του..

Αν θα μπορούσα θα τους έδινα λοιπόν για αρχή ένα πρώτο βραβείο ανορθογραφίας , γιατί εγώ το σωστό θέλω να λέγεται!

τρόποι προσέγγισης

2011-04-30T16:58:00.002+03:00

Κάποιος έφτασε στο blog μου πατώντας στο ψαχτήρι του ''πως να προσεγγισεις μια γυναικα απο jedddah'' ..Είμαι σίγουρη πως τον απογοήτευσα.Μα πέρα από την πλάκα της υπόθεσης , ο τύπος μου δημιούργησε μια απορία.Πρόκειται άραγε για κάποιον αθεράπευτο Δον Ζουάν που βάζει στόχο το ακατόρθωτο και το κυνηγά με πάθος , για έναν άνδρα δηλαδή ο οποίος ψάχνει τρόπους για να κατακτήσει μια γυναίκα με καταγωγή από την Τζέντα?Ή έχουμε να κάνουμε με έναν πεζό , καθημερινό τύπο που έκανε λάθος στην πρόθεση που χρησιμοποίησε και ο οποίος έψαχνε στην πραγματικότητα να βρει γυναικεία παρέα όχι ''από'' αλλά ''στην'' Τζέντα?
Θέλω να φαντάζομαι το πρώτο , τι ωραία , ξεχωριστή εικόνα , μα με τραβά σαν μαγνήτης η μορφή ενός αξύριστου ξερακιανού τύπου με κιτρινισμένα από το τσιγάρο ακροδάκτυλα που δουλεύει σε κάποιο πλοίο το οποίο θα μπαρκάρει συντόμως για την Ανατολή.Είναι μοναχικός και σαχλά υπερόπτης , ίσως και λίγο σαδιστής , μα κρύβεται καλά πίσω από την αγάπη του για τους τύπους τους διαμορφωμένους και θεσπισμένους σύμφωνα με την αισθητική της μάνας του.Κάθεται στο παιδικό του δωμάτιο , σε μια καρέκλα γραφείου απέναντι από το έπιπλο με το pc και χτυπά τα δάκτυλα του δίπλα από το σταχτοδοχείο με ανυπομονησία κάθε όταν ξεμένει από μια ροή αποδεκτών σκέψεων.Δηλώνει τελειομανής και δεν είναι κλειστοφοβικός , μάλλον για αγοραφοβικό τον κόβω.Ψάχνει να βρει τον τρόπο να ξεφεύγει για ένα επαρκές χρονικό διάστημα από το υπόλοιπο πλήρωμα κάθε όταν θα προσεγγίζουν κάποιο λιμάνι , αποφεύγοντας την ρετσινιά του απροσάρμοστου μαλάκα , του ομοφυλόφυλου.Θέλει ένα ζευγάρι θηλυκών ποδιών να τον οδηγήσει κάπου προστατευμένα , κάπου μυθικά.Ψάχνει για πιθανούς τρόπους προσέγγισης θηλυκών ,ξεχωριστούς για κάθε λιμάνι.Ψάχνει για ώρες και τελικά μένει να κουνά τα δάκτυλα του νευρικά στο αέρα προσπαθώντας να διώξει το φάντασμα της μοναξιάς του μακριά.Το προτιμά το καράβι , γιατί εκεί οφείλει να είναι μόνος και πάντοτε προσέχει να μην ξεχνά να κρατά μια φωτογραφία ξαδέρφης του στο πορτοφόλι του.Την συστήνει για γκόμενα του στο υπόλοιπο πλήρωμα.Βιάζεται να φύγει από εδώ και έχει σχεδόν έτοιμη την βαλίτσα στην γωνιά του δωματίου του , μπροστά από την ντουλάπα.Οι μέρες κυλούν βασανιστικά αργά και η μόνη του χαρά εδώ στην πατρίδα συνοψίζεται στην ικανοποίηση που αντλεί από τα μούτρα των συγγενών που τον συγχαίρουν για την περιπετειώδη φύση της δουλεας του.
Γιατρέ μου πρέπει να ανησυχώ που πάει ο νους μου στο κακό?Όχι εντάξει , οφείλω να παραδεχτώ πως η λογική μου λέει πως κατά πάσα πιθανότητα πέρασα και δεν ακούμπησα από το ψυχογράφημα του μυστηριώδους επισκέπτη.Κρίμα πάντως.Πολύ θα ήθελα να υπάρχει αυτός ο τρελαμένος από την ανάγκη του για έρωτα και ταξίδια Δον Ζουάν στην εποχή των μέγκαμπιτ.
Ας ελπίσουμε πως ο καθένας από εμάς θα βρει αυτά που γυρεύει στον δρόμο του και για την περίπτωση του μυστηριώδους ανθρώπου που έψαξε να βρει πως θα προσεγγίσει μια γυναίκα από την Τζέντα ας ευχηθούμε να ζήσει μια ερωτική ιστορία πέρα των προσδοκιών του.''Βραδιές μαγικές , νύχτες αραβικές....''Ίσως η disney να δημιούργησε δυνατα πρότυπα και στα μυαλά των ανδρών τελικά..

Ανάσταση μετά Δ.Ν.Τ

2011-04-27T04:10:00.011+03:00

Φέτος ζήσαμε ένα αλλιώτικο Μεγάλο Σάββατο.Αναμενόμενο θα μου πεις..
Φτάσαμε εγώ η αδερφή μου και το αγόρι μου γύρω στις έντεκα και μισή , όπως κάθε χρόνο , μην χαλάσουμε και το έθιμο και σταθήκαμε λίγο πιο έξω από τον περίβολο της εκκλησίας.Οι γονείς μου ήταν μέσα στην εκκλησία από νωρίς , ενώ ο μικρός μου αδερφός είχε πάρει έναν φίλο μας γείτονα και τις τριάντα ιταλικές γουρούνες του και είχε χωθεί μέσα στο μπούγιο των των γνωστών άγνωστων ταραχοποιών , αγνοώντας αφελέστατα τα κηρύγματα μας περί επικινδυνότητας των πάσης φύσεως κροτίδων.
Στεκόμασταν λοιπόν με τις λαμπάδες μας κάνοντας πως εκκλησιαζόμαστε , ρίχνοντας κλεφτές ματιές δεξιά και αριστερά για να πάρουμε παρουσίες και να δούμε ποιος μας κοιτάει , για να ξέρουμε πόσο ξεμάτιασμα θα χρειαζόμασταν έπειτα , ενώ ευχόμασταν αν υπάρχει θεός να προστατέψει όλα τα παιδιά του κόσμου από τα βεγγαλικά , τις γουρούνες και τα σκορδάκια[χα!] και να μας συγχωρέσει για την φετινή μας έλλειψη θρησκευτικής κατάνυξης και για τα γέλια που ρίξαμε με τον λόγο του παπά.
Γιατί ναι , φέτος γελάσαμε και με τον λόγο του παπά που ήταν αφελής , συντηρητικός και ασύνδετος και που ειπώθηκε γρήγορα και άτσαλα με στόχο να ξεγελάσει τα τεμπέλικα αυτιά και να περάσει μηνύματα α λα παλαιά με περιτύλιγμα Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου , δίχως παράλληλα να υπερβεί τα χρονικά όρια αυθεντικού διδακτισμού τα οποία μπορεί να ανεχθεί ο μέσος πίστος[?] χωρίς να τσινίσει..Ίσως πάντως και να τα κατάφερε να μπλέξει τους εχθρούς του ελληνισμού , την οικονομική κρίση , την αγάπη , την ανάσταση του Χριστού , το μεταναστευτικό και τους προδότες γιατί άκουσα μια ανδρική νεανική φωνή πίσω δεξιά μου να σχολιάζει πως ''καλά τα λέει ο παπάς αλλά ποιος τον καταλαβαίνει..''.Τρομερός επικοινωνιολόγος ο παπάς , κατάφερε να επιστρατεύσει γνώση από την τέχνη των διαφημιστών και να τσουβαλιάσει σε δέκα λεπτά μέσα ιδέες χιονοστιβάδα αδύνατον να επεξεργαστούν από τον μέσο εγκέφαλο επαρκώς μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και φυσικά..όποιον πάρει η μπάλα.Brainstorming από τα λίγα..Ομολογώ πάντως πως και εγώ προσπάθησα να συνδέσω τα λεγόμενα του , μην πέσει φωτιά να με κάψει , αλλά δεν κατάφερα να επιστρατεύσω όλη την υπερβατική πίστη που θα χρειαζόταν για τον σκοπό αυτό..
Φυσικά κατά την διάρκεια της λειτουργίας και του λόγου του παπά έσκαγαν που και που και οι καθιερωμένες γουρούνες προϊδεάζοντας πλεοναστικά για αυτά που μας περίμεναν , για αυτά που ήδη όλοι μας γνωρίζαμε.Ως εδώ όλα καλά και ωραία.Η ώρα πήγε δώδεκα και κάτι και όλοι μετράγαμε αντίστροφα για τα επερχόμενα αλισβερίσια φιλιών και τον πολύχρωμο και πολύβουο πανζουρλισμό ο οποίος θα λειτουργούσε ως το τέλειο άλλοθι για να αρχίσουμε να ξεκινούμε διακριτικά να κατευθυνόμαστε προς τα σπίτια μας.Κούνια που μας κούναγε όμως..Μαζί με τις χαρμόσυνες καμπάνες και τα ''Χριστός ανέστη εκ νεκρών..'' δεν ξέσπασε ένα πολύχρωμο μπουκέτο από εντυπωσιακά βεγγαλικά , ούτε και χρειάστηκε να κλείσουμε τα αυτιά μας με τις παλάμες μας για να προστατευτούμε από μια επαπειλούμενη κώφωση.Ζήτημα να διέσχισαν τον σκοτεινό ουρανό δυό ισχνές χρωματιστές βραχύβιες λάμψεις , ενώ έσκαγαν οι καθιερωμένες γουρούνες δίνοντας μια νότα καθιερωμένης βαβούρας.Τα σημεία τελικά ήταν ανεπαρκή για να δώσουν το σύνθημα να σκορπιστεί το συγκεντρωμένο πλήθος των πιστών.
Το Δ.Ν.Τ μας φέρνει πιο κοντά και σαστισμένοι περιμένουμε να γίνει το θαύμα και να μετατραπούν τα λιγοστά αδύναμα βεγγαλικά και οι γουρούνες , πολλές εκ των οποίων ήταν τζούφιες , σε τόνους δυναμικών και εντυπωσιακών πυροτεχνημάτων.Μάταια περιμένουμε.Όλα σκάνε σχετικώς υπόκωφα και διόλου παρακινητικά.Που λεφτά για πολυέξοδες φιέστες..Βέβαια το σόου πρέπει να συνεχιστεί και του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει..Και επειδή λοιπόν το καλό το παλικάρι ξέρει και άλλο μονοπάτι , εκεί που φιλιόμασταν μεταξύ μας ,βλέπουμε ένα μεγάλο μαύρο περιμετρικά πύρινο σύννεφο να φουσκώνει περήφανο και πριν καλά καλά αυτό σβήσει να έρχεται ένα δεύτερο παρόμοιο να σκεπάσει τα απομεινάρια του πρώτου.Τρομάζει η αδερφή μου και τηλεφωνεί στον αδερφό μας φωνάζοντας του απεγνωσμένα ''Έλα στον κόσμο , έλα στον κόσμο'' ενώ εγώ της παραγγέλνω χαζογελώντας να του πει ''Έλα στον κόσμο και άσε τον υπόκοσμο'' , ο μικρός μας γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και εντωμεταξύ καταφθάνουν οι γονείς μας.Φιλιόμαστε , αγκαλιαζόμαστε και λέμε και με αυτούς τα καθιερωμένα ''Χριστός Ανέστη'' και ''Αληθώς ο Κύριος''.''Καλά , τον είδατε τον καπνό?Έριξαν γουρούνες μέσα σε μπιτόνια με βενζίνη!Πως δε κάικε κανείς..'' μας λέει η μαμά μου.''Αυτό ήταν?Τους βλάκες , δεν το βάζουν κάτω'' σκέφτηκα.
Ο κόσμος δεν έχει αρχίσει ακόμη να σκορπίζει , περιμένουν όλοι μάταια το σύνθημα που δεν ήρθε ποτέ και σχεδόν ασάλευτοι μοιάζουν σαν χαμένοι.Η λειτουργία συνεχίζεται όπως πάντα και ο παπάς θα έχει φουσκώσει σαν παγώνι με την φετινή του ποιμαντική επιτυχία.Άτιμη οικονομική κρίση , θα κρυώσει η μαγειρίτσα [μπλιαχ]!Στα νοτιοανατολικά της εκκλησίας που βρισκόμασταν εμείς ένας καθηλωμένος σε καροτσάκι κύριος με την οικογένεια του ξεκινούν πρώτοι να κατηφορίζουν τον δρόμο και σιγά σιγά αρχίζουν να τους ακολουθούν και οι υπόλοιποι με τα φαναράκια τους , προστατεύοντας το αγιασμένο φως από τον άνεμο.''Άντε παιδιά πάμε και εμείς και θα έρθει και ο μικρός σιγά σιγά'' μας λένε η μαμά και ο μπαμπάς και ξεκινάμε όλοι μαζί για το σπίτι.Σε όλη την διαδρομή αναρωτιόμουν πόσο φοβισμένο θα συναντήσω τον σκύλο μας φέτος που οι κρότοι δεν ήταν ισχυροί..Φτάσαμε όλοι την ίδια στιγμή στο σπίτι και το σκυλί έμοιαζε σχεδόν ήρεμο.Από εκεί και πέρα όλα εξελίχθηκαν ανακουφιστικά επαναλαμβανόμενα.

"La Primavera" da Vivaldi a Van Gogh

2011-04-23T16:43:00.001+03:00

Οικογενειακή λαογραφία

2011-04-22T02:48:00.009+03:00

Από μικρή με γοήτευαν οι τρομακτικές ιστορίες.Έμπλεκαν την φαντασία με την πραγματικότητα και το μυαλό έπαιρνε φωτιά προσπαθώντας να εξιχνιάσει ή αντίθετα να βρει μια γωνιά να κουρνιάσει.Γιατί οι τρομακτικές ιστορίες δεν έχουν απαραιτήτως τρομακτικό τέλος..

Με θυμάμαι από μικρή να παρακολουθώ ταινίες τρόμου , ψυχολογικά θρίλερ , εκπομπές όπως το x-files και το tales from the crypt , να ακούω με ενδιαφέρον ιστορίες αστικούς μύθους , να διαβάζω βιβλία επιστημονικής φαντασίας και λογοτεχνία του φανταστικού , να είμαι παρούσα στα βράδυα όταν παιδικά πηγαδάκια έπαιρναν μια πιο σκοτεινή μορφή και ξέρναγαν ιστορίες ερεβώδεις , μαγικές και απρόσμενες.Σπάνια φοβήθηκα , ποτέ μου δεν μπερδεύτηκα να τις πάρω στα σοβαρά.Μόνο μια ιστορία κατάφερε να ραγίσει τον σκληρό φλοιό της λογικής μου και να καταφέρει να με πείσει πως στο σκοτάδι μπορεί να κρύβεται αν μη τι άλλο κρύβεται το παράλογο.

Πρωτάκουσα από την γιαγιά μου την Βασιλική αυτή την ιστορία όταν ήμουν περίπου 15 ετών , αρκετά μεγάλη δηλαδή.Ήταν ένα μεσημέρι , ίσως καλοκαιρινό , που καθόμασταν σε μια φωτισμένη από κίτρινο τεχνητό φωτισμό κουζίνα η μια απέναντι από την άλλη.Η γιαγιά μου μίλαγε και μίλαγε και σταματημό δεν είχε και εγώ έκανα πως ακούω τις ιστορίες της με μεγάλο ενδιαφέρον για να μην την πληγώσω.Βαριόμουν οικτρά.Ξαφνικά κάπως το έφερε η κουβέντα και άρχισε να μιλά για τις νεράιδες.Ανακάθισα και άρχισα να ακούω με μεγάλο ενδιαφέρον.

Τα παιδιά ξέρετε έχουν μεγάλο ένστικτο και από μια ηλικία και μετά ξεχωρίζουν εύκολα αυτό που θες να τους παρουσιάσεις ως αληθές από αυτό που πιστεύεις για αλήθεια.Εγώ ήμουν ηλικιακά στο μεταίχμιο μεταξύ ενστικτώδους αποδοχής ή απόρριψης και εφηβικής εκλογίκευσης και αμφισβήτησης , όμως μιας και ως παιδί μου έλειψαν οι παραδοσιακοί παππούδες που μέσα στα παραμύθια τους ανακατεύουν έντεχνα τις ιστορίες που τους έμαθαν οι πρόγονοι τους και που οι ίδιοι δεν εξιχνίασαν ποτέ , ήμουν πολύ περίεργη για τα απρόσμενα νέα παραμύθια της γιαγιάς.

Στο ξεκίνημα της φιλότιμης προσπάθειας της να μας πείσει για την ύπαρξη νεράιδων μας μίλησε για το φως στον σύγχρονο πολιτισμό και είπε κάτι σαν ''τώρα που όλοι έχουμε ηλεκτρικό οι νεράιδες δεν πλησιάζουν , έχουν φύγει μακριά , παλιά με το που έπεφτε ο ήλιος όλοι κλεινόμασταν στα σπίτια μας και δεν ξεπορτίζαμε , γιατί τις φοβόμασταν''.Πρέπει λίγο να ξενέρωσα σε εκείνο το σημείο , γιατί φαντάστηκα βραδινά όργια χωρικών , περίεργες δοσοληψίες και χαζές μαγικές τελετές όλα υπαίτια για τον νόμο των νεράιδων.Τι σόι μαγεία είναι αυτή που εξατμίζεται με λίγα βόλτ?

Ίσως να μην βοήθησε και η ιστορία που μας είχε διηγηθεί λίγο πριν , η οποία πήγαινε κάπως έτσι _ Ένας χωριανός ξεκίνησε με τον γάϊδαρο του όταν ήταν νέα η γιαγιά μου να πάει στο Κάτω Καλό Νερό στα κτήματα ένα πρωινό και λίγο έξω από την εκκλησία του χωριού μας εξαφανίστηκε και αυτός και ο γάιδαρος.Η Νικολούλη δεν είχε ξεκινήσει ακόμη το κοινωνικό της έργο και ο χωριανός εχάθη μια και καλή.

Με αυτά και με αυτά στο μυαλουδάκι μου άκουσα την γιαγιά μου να συνεχίζει και τελικά ναι , να με πείθει.Ένα βράδυ παλιά , τότε που η ίδια ήταν παιδί , η μαμά της αποφάσισε κάτω από το βάρος μερικών διψασμένων ανήλικων παιδιών και μιας στάμνας κενής να παραβεί το άγραφο νόμο στα μέρη τους και να βγει να βρει νερό στο ποτάμι.Έφτασε και άρχισε να γεμίζει βιαστικά την στάμνα όταν μέσα στο σκοτάδι διέκρινε ξαφνικά μια μαυροφορεμένη γυναίκα γριά και άσχημη να την πλησιάζει απειλητικά.Δεν πρόλαβε να φύγει και η γριά την άρπαξε δυνατά λέγοντας της ''Δεν ξέρεις ότι τα βράδια δεν πρέπει να βγαίνεις έξω από το σπίτι σου?Τώρα θα δεις τι θα πάθεις''.Η πρόγιαγια μου προφανώς χεσμένη από τον φόβο της μα λαλίστατη άρχισε τις δικαιολογίες και τις συγνώμες.''Συγνώμη νεράιδα , δεν θα το ξανακάνω'' και τα λοιπά και τα λοιπά ώσπου βλέποντας την νεράιδα να μην συγκινείται έριξε και το τελευταίο της χαρτί , την ιερή μητρότητα.''Έχω μικρά παιδιά , σε παρακαλώ μην με σκοτώσεις , μην με μουγκάνεις , μην με τυφλώσεις , μην με κουτσάνεις , λυπήσου τα''.Η νεράιδα προς έκπληξη της προγιαγιάς μου μαλάκωσε και ενέδωσε στις διαπραγματεύσεις.''Εντάξει δεν θα σου κάνω μεγάλο κακό , αλλά πρέπει κάπως να σε τιμωρήσω για να μην ξαναέρθεις από τα μέρη μας βράδυ , ούτε εσύ ούτε κανένας άλλος.''Και μια και δυο την ακούμπησε στο μέτωπο και της δημιούργησε ακριβώς εκεί ένα μεγάλο μάυρο σημάδι το οποίο θα κουβαλούσε για όλη της την ζωή.Ένα σημάδι που τον πρώτο καιρό έκαιγε σαν έγκαυμα και που εξαφανίστηκε μονάχα όταν η προγιαγιά μου ξάπλωσε στο νεκροκρέβατο της!

Έτσι μόνο λύνονταν τα μάγια από νεράιδα σε εκείνα τα παλιά χρόνια , με τον θάνατο.Και όλο λέω να κατέβω Πελοπόννησο με ένα μαγνητοφωνάκι και όλο το παραμελώ..Και ας μου αρέσουν οι τρομακτικές ιστορίες..

Ο κήπος είχε την δική του ιστορία

2011-04-18T13:58:00.038+03:00

Λατρεύω το χώμα , τα λουλούδια , τα δέντρα , συνεπώς λατρεύω και τους κήπους.Προτιμώ το πράσινο από το τσιμέντο και ας είναι αδύνατο να λερώσεις τα παπούτσια σου σε μια τσιμεντένια αυλή.Μου λείπουν οι δημόσιοι κήποι από την χώρα μας και τα κακοσυντηρημένα πάρκα με το πολύ γκαζόν σε μια Ελλάδα στο χείλος της ερημοποίησης με αγχώνουν.Θα προτιμούσα τα λιγοστά και κατσιασμένα πάρκα μας να ήταν πιο κοντα αισθητική της αυτοφυούς χλωρίδας μας , αντί να μιμούνται ανεπιτυχώς τα υπέροχα ευρωπαϊκά.Θα ήθελα κάθε γειτονιά να έχει και ένα κήπο , έστω και μικρό.Να βρεθεί μια κάποια λύση στην παντελή έλλειψη πρασίνου στις γκρίζες πόλεις μας.

Σε επίπεδο ιδιωτικό με αφοπλίζει η θαρραλέα ειλικρίνεια με την οποία ντύνουν οι νεοέλληνες τα σκόρπια τετραγωνικά τα οποία ξεφεύγουν από τον οικοδομήσιμο χώρο ενός οικοπέδου με τσιμέντο.Με αφοπλίζει τόσο η απόλυτη αδιαφορία τους απέναντι στο κανονικά αναμενόμενο που συχνά δεν εστιάζω στην έλλειψη έστω μιας γλάστρας σε μια πολυκατοικία.Πιο πολύ θα έλεγε κανείς με εκνευρίζει η θέα ενός κυριλέ κήπου με γκαζόν , φίκους , φοίνικες , φράχτη από ψυχαναγκαστικά τέλεια κουρεμένους θάμνους και μελετημένους φωτισμούς.Με λίγα λόγια με εκνευρίζουν οι μη κήποι παρά η παντελής έλλειψη πρασίνου.

Ίσως γιατί προτιμώ την θαρραλέα ειλικρίνεια των ανθρώπων που κάνουν την έλλειψη παιδείας τους σημαία και υποκύπτουν στο συλλογικό τους προσφάτως διαμορφωμένο υποσυνείδητο μακάριοι μακριά από έστω ένα φυλλαράκι βασιλικού και από την νεοπλουτίστικη στυγνή χρήση της πολυτέλειας που προσδίδει το πράσινο με στόχο να αναδειχθεί το εκάστοτε οίκημα , μα και με πρόδηλη την έλλειψη οποιασδήποτε ευαισθησίας απέναντι στην φύση και τις χαρές που μπορεί αυτή να προσφέρει ακόμη και μέσα στα πλαίσια ενός ταπεινού κηπάριου. Προτιμώ αλήθεια τους αληθινούς κήπους , αυτούς που μοιάζουν να ξεπήδησαν από την Ελλάδα '50 και ακόμη πιο παλιά , αυτούς που μυρίζουν χώμα , αυτούς που έχουν σαλιγκάρια , αυτούς που γεμίζουν κάθε τόσο αγριόχορτα και σε αφήνουν να ξεσπάσεις τον εκνευρισμό σου τραβώντας τα με τα γάντια και φτυαρίζοντας το χώμα τους ώσπου να γίνει αφράτο.

Έχω την τύχη να ζω σε ένα τέτοιο παλιακού τύπου κήπο από μικρή.Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια λίγο μακρύτερα από την πυρηνική , με την ελληνίδα γιαγιά ως μαμά του 9 με 5 να μην με αφήνει να ξεμυτίζω από το σπίτι ως παιδί παρά μόνο αν της κρατούσα σφιχτά το χέρι και με την μαμά μου να με αφήνει να κάνω ποδήλατο μόνο στον δρόμο ακριβώς μπροστά από το σπίτι μου με όριο τα δυο κάθετα στενά δεξιά και αριστερά από το σπίτι μας , βρήκα στον κήπο μας ένα θησαυρό που έχει την δυνατότητα να σε ξαφνιάσει ξανά και ξανά με όσα μπορεί να σου προσφέρει.

Εκεί έμαθα να παίζω το τόπι , που λέει και η γιαγιά , μιας και μέσα στο σπίτι η μπάλα απαγορεύοταν σχεδόν.Στον κήπο χωνόμουν συχνά μετά το σχολείο ώσπου να ετοιμαστεί το μεσημεριανό και σκεφτόμουν , ονειρευόμουν , χαλάρωνα και διαμόρφωνα το ονειροπαρμένο ύφος μου.Στον κήπο έσερνα την πρώτη φίλη μου να ανταλλάξουμε μυστικά.Στον κήπο μάζευα τα πνευματικά μου αδέρφια και μερικά φύλλα και πέταλα τα έβαζα σε μια πλαστική λεκάνη με λίγο νερό και έκανα τα μαγικά μου.Στον κήπο βρήκα τα πρώτα μου κατοικίδια , τα σαλιγκάρια.Στον κήπο πρωτοέπαιξα με γάτες , τις είδα να ζευγαρώνουν , να ετοιμάζουν φωλιά , να γεννούν , να βαριούνται.Στον κήπο πρωτοείδα τον σκύλο μου , του σφύριξα και έτρεξε να συστηθούμε.Στον κήπο είδα τον πρώτο θάνατο , μια αμυγδαλιά , το αγαπημένο μου δέντρο , να κείτεται νεκρό στο έδαφος με αιτία θανάτου μια νεροποντή συνοδευόμενη από σφοδρούς αέρηδες.Στον κήπο μας σουβλίσαμε αρνιά , κάναμε πάρτυ για την αδερφή μου που είναι παιδί του Ιούλη , παίξαμε κυνηγητό , κρυφτό , το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού , μαζέψαμε φύλλα για τα φυτολόγια μας.Στον κήπο πρωτοχάραξα σε δέντρο τα αρχικά μου μαζί με αυτά του πρώτου μου έρωτα στο δημοτικό.Τα αρχικά μας σβήστηκαν εδώ και κάμποσα χρόνια μα εγώ ξέρω πως είναι εκεί , πίσω από τον φουσκωμένο κορμό της λεμονιάς , κρυμμένα σαν μυστικό.Στον κήπο έμαθα τον κύκλο της ζωής των φυτών.Είδα μαργαρίτες έρπουσες να κλείνουν το άνθος τους κάθε σούρουπο και να κοιμούνται.Είδα την ρίγανη να ξεραίνεται ξανά και ξανά μα και την γιαγιά μου με την επιμονή της να την ποτίζει όταν οι πιο πολλοί θα την θεώρουσαν χαμένη υπόθεση και να την ανασταίνει.Είδα τα οπωροφόρα να μας δίνουν αφειδώς καρπούς και έμαθα να αναρωτιέμαι από μικρή για το τι ρόλο έπαιζαν τα αχρείαστα για εμάς χημικά εδαφοβελτιωτικά.Μύρισα γιασεμί , γαρδένιες , τριαντάφυλλα , φρέσκα λεμόνια , πορτοκάλια , αμύγδαλα , σύκα , μούσμουλα.Έκοψα αμπελόφυλλα με την μαμά μου.Πότισα , έσκαψα , φύτεψα.Είδα δεντράκια να γίνονται δέντρα.Χιόνισε και σχηματίσαμε ξαπλώνοντας αγγελάκια με τα αδέρφια μου.Ήπιαμε από το λάστιχο και κάναμε ντουζ μετά από την παραλία.Λερωθήκαμε.Διαβάσαμε.Πιάσαμε ακρίδες και τζιτζίκια.Καταβρέξαμε ιστούς αράχνης.

Στον κήπο συνάντησα πλάσματα βγαλμένα από τα παραμύθια.Μια μέρα ξεπήδησαν δίπλα από την μεγάλη συκιά δυο λαγοί φυγάδες , οι οποίοι δώθηκαν από τους γονείς μου στους παππούδες στο χωριό να γίνουν στιφάδο.Μια άλλη φορά στον κήπο μας βρέθηκε μια χελωνίτσα η οποία εξαφανίστηκε έτσι ξαφνικά όπως και εμφανίστηκε.Βρήκαμε και ένα κοκοράκι γκρι το οποίο η αδερφή μου τρέλανε τόσο που τελικά το καημένο πέταξε κυριολεκτικά προς έναν κήπο πιο ήσυχο.Για κανένα δίμηνο ταϊζαμε κοτόπουλα συσκευασμένα μια αλεπουδίτσα πορτοκαλιά με πονηρά μάτια , η οποία κατέβηκε από το βουνό να επιθεωρήσει τα κοτέτσια της περιοχής και στον κήπο μας βρήκε το ιδανικό της ορμητήριο.Η πονηρή πρόλαβε ευτυχώς και το έσκασε ακριβώς πριν να την περιμαζέψει η φιλοζωική , αφού πρόλαβα και εγώ με την σειρά μου να της χαϊδέψω την φουντωτή ουρά καθώς μας αποχαιρετούσε.Πρόσφατα είδα μια συγγενή της να βολτάρει στον δρόμο που περνά από τους πρόποδες του βουνού.Ο κήπος ίσως να μου έμαθε να αγαπώ τα ζώα.Δεν παίρνω και όρκο όμως , ίσως να τα αγαπούσα έτσι και αλλιώς.

Δεν μπορώ να ξέρω με ακρίβεια τι μου προσέφερε ο κήπος μας , μόνο ξέρω τι έφτασε αυτός να συμβολίζει για εμένα.Ο κήπος έγινε η παιδική ελευθερία μου , το παιχνίδι , ο δάσκαλος μου , το καταφύγιο , ο ονειρόκοσμος μου.Δεν μπορείς νομίζω να χάσεις την παιδικότητα σου μέσα σε ένα κήπο και αν την χάσεις κάπου εκεί έξω , στον κόσμο του τσιμέντου , ο κήπος σε περιμένει στοργικός και συγχωρητικός να σε αγκαλιάσει με τις μυρωδιές και τα χρώματα του.Δεν είναι σημαντικό αυτό?Και αλήθεια ποια σκληρότερη θεϊκή τιμωρία θα μπορούσε να καταγραφεί στην παλαιά διαθήκη από την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από τον κήπο του Παραδείσου?

Συχνά τον υποτιμούσα τον κήπο , όπως υποτιμούμε κάθετι το δεδομένο.Κάποτε φτάνει ο οικογενειακός κήπος μας να μοιάζει στο απαίδευτο μάτι , το συνηθισμένο στους κήπους-δείγματα χλωρίδας τους φυτεμένους μέσα σε μια θάλασσα τσιμέντου και ποτισμένους από κηπουρούς και συστήματα αυτόματου ποτίσματος , παραμελημένος στα όρια της καταστροφής , μα τελικά είναι πάντα είναι ζωντανός , δροσερός και παραγωγικός , έτοιμος με λίγη φροντίδα να εντυπωσιάσει.Φέτος που οι γονείς μου δεν έφεραν κηπουρό για τα δύσκολα κλαδέματα κατεβήκαμε όλοι κάτω στον κήπο και βοηθήσαμε.Ο κήπος θύμισε απευθείας τον κήπο των παιδικών μου χρόνων και η διαδικασία μας ηρέμησε οικογενειακώς.Αυτή η διαδικασία έγινε και η αφορμή για να ξαναέρθω σε μια προσωπικότερη επαφή με τον κήπο και να επανεκτιμήσω την σχέση μου μαζί του , από τότε ασχολούμαι με αυτον σταθερά και με συνέπεια.Προς το παρόν δεν με κούρασε στιγμή , αντιθέτως με ξεκούρασε τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Μια ανάρτηση δεν νομίζω πως θα μπορέσει να συμπεριλάβει όλα όσα θα μπορούσα να γράψω για αυτό το οικογενειακό θαύμα.Θα μπορούσα να γράψω ένα μικρό βιβλίο για αυτόν τον κήπο , γιατί αυτά που έχει προσφέρει στην ζωή τριών γενιών ως τώρα δεν θα μπορούσαν να τα προσφέρουν σε ποιότητα ζωής ,όσο και να φαίνεται περίεργο , 100 τ.μ έξτρα σπιτιού , δυο γκαράζ και μια πισίνα.Δεν μπορώ καν να φανταστώ ένα λογικό αντίτιμο για αυτόν τον κήπο , δεν θα έδινα ούτε ένα από τα σκουλήκια του.Ο κήπος του σπιτιού λειτουργεί σαν ένας αόρατος μαγνήτης ο οποίος έλκει όλα τα μέλη της οικογένειας μας στην οικογενειακή εστία.Είναι σαν μαγικό μα όταν κάποιος λείπει μακριά , καθένας από εμάς μπορεί να τον δημιουργήσει νοερά στο μυαλό του εστιάζοντας απλά σε κάποιο σημείο του..Ακόμη και τον παππού μου που δεν πρόλαβα να γνωρίσω μπορώ να προσεγγίσω μέσα από τον κήπο μας , τον οποίο και αυτός ουσιαστικά μορφοποίησε..
Θυμάμαι στην Οδύσσεια γίνεται μια εκτενής αναφορά στην κρεβατοκάμαρα του Οδυσσέα και της Πηνελόπης , την οποία έκτισε ουσιαστικά ο ίδιος ο Οδυσσέας και κεντρικό σημείο της αποτέλεσε η γέρικη ελιά η οποία δεν κόπηκε , προοικονομώντας κατά κάποιο τρόπο την ανάγκη την μεταγενέστερη την οποία θα είχε η Πηνελόπη για ζωντανά σημεία αναφοράς της ένωσης της με τον αγαπημένο της όσο θα τον περίμενε να γυρίσει από τις πολυάριθμες περιπέτειες του.Αυτή η ελιά αποτέλεσε σημείο αναγνώρισης του μεταμορφωμένου, με την βοήθεια της προστάτιδας του Αθηνάς , Οδυσσέα από την γυναίκα του όταν αυτός επέστρεψε τελικά πίσω στην Ιθάκη.Ο κήπος μας αν μη τι άλλο αναλογικά μου μοιάζει να μας βοηθά να θυμηθούμε το παρελθόν μας ως οικογένεια μα και ως ξεχωριστά άτομα , με μια ευκολία αξιοθαύμαστη , με μια ακρίβεια εκπληκτική.

Θλίβομαι όταν συναντώ σπίτια τα οποία στον βωμό του τσιμέντου θυσίασαν κάθε τετραγωνικό μέτρο χώματος λες και τους κυνήγαγε ο μπαμπούλας της αγροτικής ζωής και η στάμπα του επαρχιώτη.Χαίρομαι να βλέπω μαμάδες να περνούν με τα παιδιά τους και να μου ζητούν ευγενικά να κόψουν μια μαργαρίτα , για να τους την προσφέρουν.Ξετρελαίνομαι να σταματούν σκύλοι διψασμένοι στην θέα του τρεχούμενου νερού και εγώ να τους δίνω το λάστιχο στο στόμα.Νευριάζω μόνο όταν σηκώνω τα μάτια μου από την ομορφιά των λουλουδιών για να συναντήσω τα χαιρέκακα βλέματα κάποιων γειτόνων που πλήρως αλλοτριωμένοι και παντελώς απαίδευτοι προσπαθούν να βρουν στην ενασχόληση μου με τον κήπο τα σημάδια ενός καταναγκασμού οικονομικής φύσεως ή και αυτά τα σημάδια ενός μυαλού αδιαμόρφωτου , ''κουνημένου'' που βρίσκει ενδιαφέρον στα επουσιώδη.Ο εκνευρισμός σε έναν κήπο δεν μπορεί να κρατήσει πολύ και ας θυμάμαι να ψέγουν την γιαγιά και τους γονείς μου οι γειτόνοι για την κακή παρακατιανή τους συνήθεια να ασχολούνται μόνοι με τον κήπο.Γελάω και εγώ ολόκληρη κοιτώντας την γη.

Τώρα σκέφτομαι πως οι νέες έρευνες πως το γονιδίωμα του ρυζιού είναι πολύ πιο σύνθετο από το ανθρώπινο έχουν μια κάποια βάση.Μόνο μια ελαττωματική φύση θα μπορούσε να χτίσει μεζονέτα σε προνομιούχο οικόπεδο και να την περιβάλλει με καυτό τσιμέντο ανεβάζοντας την θερμοκρασία εντός του οικήματος σε αντίστοιχη αυτής ενός κλίβανου , ψάχνοντας έπειτα να την κατεβάσει με κλιματιστικά και τέντες.Μόνο μια φύση που υπολείπεται μπορεί να θεωρεί ευτυχία ένα διαμέρισμα και να απορρίπτει ως σιχαμένο το περιβάλλον που αρχικά την ανέδειξε και την έθρεψε.Και όμως ,τα φυτά είναι έξυπνα.Δεν χάνουν τον ύπνο τους για χαζομάρες.Διαχειρίζονται έξυπνα το περιβάλλον τους , προσαρμόζονται , ακολουθούν τις εποχές , το φεγγάρι , τις φωνές που τους περιβάλλουν , τον ήλιο , το νερό.Τα φυτά δίνουν μαθήματα οικονομίας , ομορφιάς , ανθρωπιάς.Τα φυτά δεν μπορούν να χαθούν μέσα σε μια αυταπάτη..Ένας κήπος δεν μπορεί να θαφτεί παρά μόνο κάτω από τόνους απύθμενης βλακείας και κομπλεξισμού και το γεγονός αυτό καθιστά κάθε κήπο που συναντώ σημείο παρηγοριάς και ελπίδας.

Ο γιος του νεκροθάφτη άραγε μεγάλωσε πραγματικά?

2011-04-06T16:20:00.009+03:00

Κοιτώντας στα μάτια τους ανιόντες συγγενείς σου μπορείς να δεις αυτό που επιθυμείς.Γιατί κατάγεσαι από την μέση ελληνική οικογένεια.Αγάπη , ενδιαφέρον , λατρεία πολλές φορές σαν αόρατα κύματα σε κυκλώνουν και σε αποκοιμίζουν κατά κάποιο τρόπο κρύβοντας σου την σκοτεινή τους πλευρά.

Η μαμά.Υπάρχει κάπου στην Αττική ένας εκπαιδευτής σκύλων που ως νέος είχε δυο φίλους , έναν που δεν τον ξέρω και την μαμά μου.Μιλάμε για τρεις κολλητούς.Έβγαιναν μαζί , διάβαζαν μαζί , συμβουλεύονταν ο ένας τον άλλο.Κουτσομπόληδες δεν νομίζω πως θα τους έλεγες.Δεν ήταν οι τύποι που θα ρώταγαν πολλά πολλά , ίσως να το θεωρούσαν αγένεια.Ο τωρινός εκπαιδευτής σκύλων τότε ακόμη δεν δούλευε μα είχε αξιοθαύμαστη οικονομική ευχέρεια , κέρναγε συχνά , ήταν ντυμένος στην τρίχα..Δεν είχαν ρωτήσει οι άλλοι δυο τι δουλειά έκαναν οι γονείς του.Καμιά φορά πέρναγε κανείς γείτονας και ρώταγε τον νέο ''πως πανε οι δουλειες'' , αυτός απάνταγε ''ψόφια πράγματα''.Παράδοξο ε?Τελικά δεν ήταν διότι , αποκαλύφθηκε πως ο νέος ήταν ο γιος εκείνου που είχε το τοπικό γραφείο τελετών.Το έκρυβε γιατί αισθανόταν ένα μίγμα αηδίας , φόβου και ντροπής για το επάγγελμα του μπαμπά του.Το ίδιο μίγμα συναισθημάτων που πιθανόν θα αισθάνονταν και οι δυο φίλοι του στην θέση του.Η μαμά μου πάντα περιγράφει την ιστορία ανάλαφρα , γελώντας.Mε τους φίλους της αυτούς έχει χαθεί.Όσο και να έχω προσπαθήσει να της εξηγήσω πως για τον φίλο της αυτή η αποκάλυψη ενός μυστικού με το οποίο ακόμη δεν είχε συμφιλιωθεί ίσως να έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην απομακρυνσης τους , δεν πολυχαμπαριάζει..Της φαίνεται αστείο.Αν σκεφτεί κανείς το πόσο συχνά με χαρακτηρίζει γαϊδούρα , μπορεί να καταλάβει την υποκειμενικότητα στις ποιότητες..Η μαμά μου ως γαϊδούρα και εγώ να διαφωνώ.Τι σκέψις..!

Θεωρώ πως η απομυθοποίηση του στενού συγγενικού κύκλου αποτελεί μια από τις σημαντικότερες ενέργειες για την ομαλή κοινωνικοποίηση ενός ανθρώπου.Η εφηβική επανάσταση είναι πολύ λίγη μπροστά σε αυτό που εννοώ.Θέλω γύρω μου ενήλικες που με ιδιαίτερη θέρμη μπορούν να σου υποστηρίξουν , για παράδειγμα την τιμιότητα και την απλότητα της μητέρας τους , μα παράλληλα μπορούν να σου μιλήσουν χωρίς ντροπές και πάθη για την παροιμιώδη τσιγγουνιά της , ή για την τάση της να καταδυναστεύει τους γύρω της , ή για την μνησικακία της.Νομίζω πως η αγιοποίηση της μαμάς , του μπαμπά , του παππού κ.ο.κ συνεισφέρουν στην συντήρηση σε κάποιο μέρος του εγκεφάλου μας μιας μακέτας πραγματικά ανέτοιμης να υποδεχτεί ό,τι νέο στην ζωή μας.Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους , των οποίων το μυαλό δεν μπορεί να χωρέσει κάτι το νέο και ας φωνάζουν πως δεν αντέχουν το παρόν.Εκφραστές νέων ιδεών, ανθρώποι ανώδυνα διαφορετικοί φαντάζουν γίγαντες έτοιμοι να καταστρέψουν το ασφυκτικά μικρό οικοδόμημα που χρόνια έχτιζε η αγία ελληνική οικογένεια στο μυαλό.

Τα προβλήματα που αναδύονται στην κοινωνία και σχετίζονται με την προσκόλληση στα γονεϊκά κυρίως πρότυπα ποικίλλουν.Αν μόνο αναλογιστούμε την φράση - τσίχλα στα στόματα όλων πως ''κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός'' , μπορούμε να κατανοήσουμε αν μη τι άλλο την υπόγεια αρνητική δυναμικότητα των οικογενειακών προτύπων στην ζωή μας .Φράσεις που νομίζουμε πως πιστεύουμε μα δεν τιμάμε όπως ,''Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός'' , ''είμαστε ξεχωριστοί'' , ''η οικογένεια είναι η πρώτη μορφή κοινωνικοποίησης στην ζωή του ανθρώπου'' και εν προκειμένω καταλήγουμε χειραγωγημένοι από την κούνια , με ορίζοντες βιασμένους , ανάλογους με αυτούς ενός αλόγου με παρωπίδες.

Ικανοποιώντας τα κλισέ επαναστατούμε κατά των παραλόγων μέσα στην οικογένεια κυρίως κατά την εφηβεία , ορμώμενοι από την δύναμη των ορμονών , χρησιμοποιώντας άτσαλα την νέα μας διανοητική υπερδύναμη , αυτή της αφαιρετικής σκέψης , ενώ οι γονείς συχνά στέκονται υπομονετικά στην άκρη περιμένοντας να ξεθυμάνει η βιολογική αντάρα γνωρίζοντας πως η συντριπτική πλειοψηφία των πιθανοτήτων και μόνο θα οδηγήσουν τα τέκνα τους άμα την ενηλικίωση τους ασφαλή πίσω στην νιρβάνα της φωτεινής σαν άστρο και σκοτεινής σαν έρεβος σπηλιάς που ονομάζουμε και οικογενειακή εστία.
Κάπου εδώ βρίσκεται η ένσταση μου.Πέρα από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που θρέφουν την πραγματικότητα των τριαντάρηδων των εφηβικών δωματίων , πέρα δηλαδή από την πραγματικότητα των αριθμών και την πληθώρα κοινωνικών προεκτάσεων στην οποία μπορούμε να σταθούμε και να αφορίζουμε αιωνίως , συχνά δικαίως , υπάρχει ένα υπαρκτό ψυχικό νήμα το οποίο ακολουθεί η συντριπτική πλειοψηφία σαν υπνωτισμένη και που βγάζει στα βαθιά γεράματα και στον θάνατο.
Ανεπηρέαστο από ταλαντώσεις , το νήμα αυτό μας οδηγεί και μας υποτάσσει , οδηγώντας μας μέσα σε ευτυχισμένα τοπία μα και σε θλιβερούς βούρκους κοινό χαρακτηριστικό των οποίων αποτελεί η αίσθηση ενός έντονου deja vu.

Τελικά μικρή σημασία έχει αν έφυγες από το σπίτι στα 20 , στα 25 , στα 30 ή και στα 35 , μικρή σημασία έχει αν δεν έφυγες και ποτέ.Το νήμα είναι φτιαγμένο από ασυνείδητο , αναμνήσεις , πλακούντα και αγκαλιές και για αυτό δεν σπάει έτσι εύκολα.Συναντάς μια κοπέλα , ένα αγόρι , μια νέα επαγγελματική προοπτική , ένα εξοχικό , έναν αδέσποτο σκύλο , μια ιδέα..Στην καλύτερη των περιπτώσεων τα αγγίζεις , μα για να τα βάλεις στην ζωή σου θα τα παρουσιάσεις πρώτα στην οικογένεια η οποία ξέρει πάντα καλύτερα , αν τα αντιπαθήσει , αποχαιρέτα το εξοχικό που χάνεις...Στην χειρότερη και συνηθέστερη των περιπτώσεων προσπερνάς το ξένο απαθής , έχοντας πάρει το μάθημα σου περί του τι θεωρείται επιθυμητό και τι όχι ήδη από τα πρώτα παιδικά σου χρόνια , ενώ στην γωνία συναντάς την δουλειά που θα ενθουσίαζε τον ίσως προ ετών πεθαμένο σου μπαμπά και την ακολουθείς μέχρι τα βαθιά γεράματα , δηλαδή μέχρι την συνταξιοδότηση..

Φυσικά δεν διατείνομαι πως μπορούμε να εξαφανίζουμε την επιρροή του περιβάλλοντος μας μιας και αυτή η επιρροή ουσιαστικά δημιούργησε την ύπαρξη μας , κάτι τέτοιο λοιπόν δεν είναι άλλωστε και το επιθυμητό.Δεν μιλώ για ψυχαναγκαστική αποξένωση , για αντιδραστική στάση ενάντια στην οικογένεια , για μη αποδοχή των ριζών μας και της ιστορίας μας.Αντιθέτως , μιλώ για ψυχολογική αυτονόμηση , για αυτοπραγμάτωση και για συνειδητή επιλογή τα οποία μόνο μέσα από την αποδοχή του παρελθόντος και την κατανόηση της αδυναμίας των κοντινών συγγενών μας να σταθούν μόνο ως άγια πρότυπα μπορούν να ευωδώσουν...

Αυτό που βλέπω ξεκάθαρα είναι πως αν θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν νέο πολιτισμό και να τον μοιραστούμε , ως υπεύθυνοι , αυτόνομοι , δημιουργοί με τον ίδιο μας τον εαυτό αρχικά και έπειτα με τους οικείους μας και την πλάση ολάκερη , οφείλουμε ήδη από την πρώτη μας ενηλικίωση να κόψουμε το νήμα που μας τραβά σε προκαθορισμένες αντιδράσεις αντιστεκόμενοι έτσι σε μια ζωή σφετεριστική της ζωής των προγόνων μας.Γιατί αν θέλουμε να αλλάξει η κοινωνία μας , πρέπει να αρχίσουμε να αλλάζουμε οι ίδιοι , για να ξεκολλήσουν έννοιες όπως η δημοκρατία και η ισονομία από την σφαίρα των ιδεών που κατοικούν σήμερα.

Κοιτώντας στα μάτια την μαμά μου βλέπω την μαμά , μα παράλληλα βλέπω μια γυναικα με πολλά προτερήματα και πολλά ελαττώματα.Ξέρω τι θα επιθυμούσαν οι γονείς μου από εμένα , μα προτιμώ να ψάξω να βρω τις δικές μου επιθυμίες και να δημιουργήσω μια ολότελα μοναδική οντότητα η οποία θα είναι προτίστως η ίδια περήφανη για τον εαυτό της και είμαι σίγουρη πως τότε μόνο θα εκπλήξω θετικά και τους γεννήτορες μου , δίνοντας τους το δώρο της γνώσης πως το παιδί τους είναι αυτόνομο και μπορεί να δημιουργήσει την ζωή του και μακριά από την ασφυκτική επιρροή των αμετακίνητων προτύπων που του προσέφεραν συνειδητά και ασυνείδητα.

Φαντάζομαι πως μια μάνα , ακόμη και μια ελληνίδα μάνα , θα καταπνίξει το πάθος της για έλεγχο των παιδιών της μπροστά στην αποκάλυψη μιας πεταλούδας.Αντιθέτως , η απόλυτη αποδοχή των οικογενειακών θέσφατων οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο κατά τον οποίο οι αιώνιοι κηδεμόνες επιβεβαιώνονται για την αδυναμία του ''παιδιού'' να δράσει ανεπηρέαστο και αυτόνομο , κλείνοντας ακόμη περισσότερο την στρόφιγγα του περιθωρίου επιλογών που εγκρίνουν.Φυσικά και θα υπάρξουν οι πολυ άρρωστες περιπτώσεις κηδεμόνων οι οποίες χρήζουν επιστημονικής βοήθειας μα μιλώ για την πλειοψηφία , αυτή την οποία που από άγνοια , ανασφάλεια και αντίστοιχα βιώματα διαιωνίζει την παρότρυνση προς τα τέκνα να παραμείνουν πάντοτε εξαρτώμενα παιδιά , ανεξαρτήτως ηλικίας.

Βλέπω ανθρώπους να κάνουν οικογένεια και να γεννούν μικρά καρμπόν των ιδίων , ή μια χαριτωμένη ανάμειξη τους και μοιάζει αυτό με μια βεβιασμένη ανάγνωση ιστορίας , κατά την οποία κανείς εύχεται να σταματήσουν η εκμετάλλευση και ο πόλεμος μα καταλήγει στο συμπέρασμα πως για να γίνονται αυτά ξανά και ξανά ο άνθρωπος είναι φύσει κακός και κάθε προσπάθεια για να τιθασέψει τα άγρια ένστικτα του θα παραμείνει δυστυχώς έολη.Θα επιστρατεύσει ενίοτε Ηράκλειτο , Φρόυντ , Νίτσε , Πλάτωνα και ό,τι άλλο θες και θα απομονώσει φράσεις ψάχνοντας έρισμα για την αναποφασιστικότητα του απέναντι στο αγκάλιασμα της ίδιας του της ανθρωπιάς.Θα διαβάσει ιστορία , θα κάνει παιδιά , βεβιασμένα και θα ψάχνει άτσαλα στις ίδιες τις ενέργειες του τις συνήθεις , στα βιώματα του για να βρει την αλήθεια της ζωής του.Απογοήτευση..

Εδώ αληθινά , είναι κρίμα μα το ξέρω , μια απλή παραίνεση δεν μπορεί να ανοίξει τα μάτια στις πιθανότητες για μια πορεία αυτόνομη όπου το άτομο θα δει το παρελθόν του στις πραγματικές του διαστάσεις.Ιδιαίτερα άτομα με τραυματικές εμπειρίες κατά την παιδική και εφηβική ηλικία , με έντονο το στοιχείο της ματαίωσης στις πρώτες τους επαφές με τους άλλους ανθρώπους , ειδικά με την μάνα , χρειάζονται να περάσουν από την επώδυνη διαδικασία της αναγνώρισης των γεγονότων που τους σημάδεψαν.Εύκολο φυσικά να το λες , μα στην πράξη εξόχως δύσκολη διαδικασία.

Κατάλληλο παράδειγμα νομίζω αποτελούν τα κακοποιημένα αδέρφια , τα οποία δίχως κάποια λυτρωτική παρέμβαση τρίτων φτάνουν κάποτε στην ενηλικίωση.Συχνά τα παιδιά αυτά έχουν πολύ διαφορετική άποψη για το τι συνέβαινε στην οικογενειά τους και ας κακοποιούνταν εξίσου.[Αυτό εξηγείται εύκολα , αν χρησιμοποιήσουμε λίγες γνώσεις ψυχολογίας , το παιδί πάντοτε ως μη μοναχοπαίδι , ψάχνει να βρει ρόλους μέσα στην οικογένεια που θα του δημιουργήσουν την στάμπα του μοναδικού και άρα μη αναλώσιμου για την οικογένεια , έτσι αν το μεγάλο παιδί διαλέξει τον ρόλο του ανυπότακτου , δύσκολου , δημιουργικού και αποστασιοποιημένου το δεύτερο παιδί συχνά θα επιλέξει το άκρως αντίθετο για να εκφράσει τις ψυχολογικές του ανάγκες , το τρίτο θα βρει άλλους ρόλους κ.τ.λ.]Συχνά λοιπόν , κάποιο από τα παιδιά δημιουργεί μια ψυχωσική προσωπικότητα , ως αποτέλεσμα της κακοποίησης την οποία βίωσε , ενώ τα υπόλοιπα παιδιά φαινομενικά λειτουργούν ομαλά , εντείνοντας την δυσμενή θέση του ''προβληματικού παιδιού'' καθιστώντας το ουσιαστικά βλακωδώς υπεύθυνο για την κατάσταση του.Με δεδομένο το γεγονός ότι όλα τα κακοποιημένα παιδιά δίχως βοήθεια ή εστω δίχως να διαβούν μόνα το μονοπάτι της αυτεπίγνωσης είναι καταδικάσμένα να αναβιώσουν μετέπειτα στην ενήλικη ζωή τους το δράμα τους με κάποιο τρόπο , μπορούμε να δούμε το δράμα τόσο του στιγματισμένου από την ψυχική ασθένεια ενήλικα που συχνα περιθωριοποιείται όσο και των υποταγμένων στην μισή , ευχάριστη αλήθεια μιας υγιούς οικογένειας , υπολοίπων αδερφιών που θα ζουν ενταγμένοι και φαινομενικά υγιείς σε μια κοινωνία αδιάφορη σκορπώντας καθημερινά μικρά δράματα στους οικείους τους.

Και λες ''δεν με αφορά''.Δεν έχεις δίκιο.Αν η μαμά σου και ο μπαμπάς σου είναι οι πιο καλοί άνθρωποι του κόσμου παρ'όλες τις αντίθετες ενδείξεις , οι οποίες τελικά είναι αποδείξεις.Αν ζητάς έστω και νοητά να αποφύγεις την πιθανή επίκριση της μαμάς σου , σε κάτι που σε ευχαριστεί.Αν είσαι σαράντα χρονών και έγινες ''ξαφνικά'' ίδιος ο πατέρας σου...Αν οι γονείς σου δεν έκαναν λάθη στην διαπαιδαγωγηση σου.Αν το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο ως πράξη αγάπης.Αν ο μπαμπάς ήταν αλκοολικός.Αν η μαμά είχε κατάθλιψη.Αν ήταν φοβικοί , αν καταπίεζαν την ίδια σου την ανθρώπινη υπόσταση φερόμενοι σου σαν εύθραυστο αυγό.Αν ναι ,σκέψου μόνο πόσο αναχρονιστικό , πόσο βαρετό και προβλέψιμο μέλλον σου εξασφαλίζεις με το θάψιμο του προβλήματος και την ανάδειξη της οικογένειας σου σε απόλυτο πρότυπο..Αν ναι , είσαι το λιγότερο βιδωμένος κάπου παρελθοντικά , ανίκανος να δράσεις στο παρόν και να δημιουργήσεις το μέλλον σου με ζωηρά χρώματα.

Η φιλοσοφία και η ψυχολογία έχουν αναλύσει αυτά τα ζητήματα ενδελεχώς , αφήνοντας τα περιθώρια να γίνει μια κίνηση ματ στην προσκόλληση και την εξάρτηση από τα γονεϊκά πρότυπα μα απαιτούν ,καλώς ή κακώς , ενδελεχή έρευνα και πραγματικό ενδιαφέρον για την ουσιαστική αναγέννηση του ψυχισμού μας.Σε αντίθετη περίπτωση , κατά την οποία έχουμε ενασχόληση με την φιλοσοφία και την ψυχολογία επιδερμικά με στόχο την ικανοποίηση ενός εαυτού που δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να καλυτερεύσουμε , οδηγούμαστε γενικώς σε μια γενικευμένη ψωνίστικη απόλυτη μισανθρωπιά.

Γιατί είναι εύκολο ως αδιαμόρφωτη προσωπικότητα να εστιάσεις στα κακά μας ένστικτα.Να παρομοιάσεις τον άνθρωπο με λύκο.[Homo homini lupus].Nα θεωρήσεις τον πόλεμο δεδομένο.[Πόλεμος πατήρ πάντων Ηράκλειτος]Να δεις τον αδύναμο ως επιβεβλημένα από την παθητική του αδυναμία καλό και τον δυνατό με μια δική του κυνική ηθική επιβεβλημένη από την δύναμη της εκφρασμένης βούλησης.[ηθική του δούλου/ηθική του κυρίου Νίτσε].Είναι εύκολο να μιλήσεις για ένστικτο της καταστροφής.[Φρόυντ].Eίναι εύκολο να παρερμηνεύσεις , γιατί διαβάζοντας αυτό από το οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις , αρνείσαι να πας παρακάτω , να διαβάσεις το γιατί , το μετά , το πως , το τι το ίδιο.

Παρατήρησε τους εκπρόσωπουν της ακροδεξιάς , τους φανατισμένους με την γραμμή του κόμματος αριστερούς , όλοι επικαλούνται φιλοσοφίες , έρευνες ψυχολόγων , καλά οκ οι ακροδεξιοί επικαλούνται και το Ευαγγέλιο..Αν μπορούσα θα σου έδειχνα και κάποιους γνωστούς μου..Να τους φοβάσαι τους ημιμαθείς.Φυσικά παντογνώστες δεν μπορούμε να γίνουμε , μα ο τύπος που διαβάζει την φράση που του γούσταρε και επιλέγει να παραβλέπει τα παρελκόμενα της διατυμπανίζοντας την ανθρωπιστική του παιδεία είναι , σχετικά πάντα , επικίνδυνος.Νιώθει πιο σίγουρος για την πορεία του , έχει βρει πατήματα για να υποστηρίξει τις τάσεις του και με ευκολία αποφεύγει τους άβολους νεωτερισμούς.Είναι τόσο εύκολα όλα αυτά , όσο εύκολο είναι να ταμπουρώνεσαι πίσω από τις βουτηγμένες στην φορμόλη οικογενειακές πεποιθήσεις και εικόνες.

Λες ''η μαμά μου είναι άξια επιχειρηματίας και φεμινίστρια και ο μπαμπας μου είναι αριστερός'' και συνειδησιακά ανακουφίζεσαι.Κατάλαβε όμως πως τις εικόνες σου και προοδευτικές να ήταν για την εποχή τους , εσύ οφείλεις να τις κρίνεις και έπειτα να τις απορρίψεις ή να τις εξελίξεις για να σταθούν στο σήμερα και στις δικές σου ανάγκες.Μην κρύβεσαι πίσω από τα επιτεύγματα των δικών σου , δεν σου ανήκουν , ούτε σε απαλάσσουν από την ευθύνη σου απέναντι στην κοινωνία.Είναι τόσο εύκολο να περιορίζεσαι στα προφανή και δεν μας αξίζει..Ψάξτο!

Σήμερα γίνομαι 23 ετών

2011-03-31T00:31:00.008+03:00

Γεννήθηκα την τελευταία Πέμπτη του Μάρτη πριν από 23 χρόνια.Είναι πολλά?Είναι λίγα?Δεν ξέρω.Χθες το βράδυ έκλεισα μια ημιαπασχόληση πάνω από το σταθερό μιλώντας με μια πολύ καλή φίλη και για λίγο βιώσαμε ταυτόχρονα αυτό το περίεργο συναίσθημα που σου δημιουργεί η επίγνωση πως σε σχέση με άλλους ανθρώπους στον πλανήτη είσαι τυχερός.Είμαστε δεδομένα τυχερές γιατί είμαστε υγιείς , τόσο εμείς όσο και οι δικοί μας.Χιλιοειπωμένο μα τόσο αληθινό που σου τρυπά την καρδιά κατευθείαν στο κέντρο.Διαλέγουμε συχνά να εντοπίζουμε τις ατυχίες μας με ακρίβεια χιλιοστού μα μάθαμε να παραγνωρίζουμε την τύχη μας.Ίσως γιατί η μαμαδίστικη παραίνεση να σκεφτόμαστε τα φτωχά παιδάκια που δεν έχουν να φάνε κάθε όταν τα μακαρόνια με τον κιμά δεν ικανοποιούσαν τον ουρανίσκο μας , κάποιους μας οδήγησε στο να ξεφεύγουμε από τις τύψεις αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε το γεμάτο πιάτο μπροστά μας.Λίγο αργότερα πεινούσαμε και ζητούσαμε γλυκό και πατατάκια.Τα μακαρόνια μας ήταν πια κρύα και ξέραμε ότι θα μας τα ταϊσουν το βράδυ με το ζόρι.Μέναμε αργά το απόγευμα να παλεύουμε στις μύτες των ποδιών μας να φτάσουμε το ράφι με τις σοκολάτες και νευριάζαμε με αυτό που αργότερα μας αποκαλύφθηκε με το όνομα του.Νόμος του Μέρφι.Μάθαμε να εστιάζουμε στον νόμο του Μέρφι.
Όταν ηρεμώ και το καλοσκέφτομαι λέω πως τα πιο πολλά μου όνειρα τα έχω πραγματοποιήσει.Λέω πως είμαι σχετικά τυχερή.Νιώθω πως βαδίζω στον δρόμο μου.Ξέρω πως αν γινόμουν φωνή να ψιθυρίσω στον έφηβο εαυτό μου τι μου συνέβη ως σήμερα δεν θα με πολυπίστευε.Θα νόμιζε πως του κάνω πλάκα.Όχι πως δεν βίωσα αναποδιές..Αντιθέτως..Ίσως απλά τελικά ως έφηβη να ήμουν πιο απαισιόδοξη για να επιβεβαιώσω με την σειρά μου τον γνωστό κανόνα της ταραγμένης από τις ορμόνες εφηβείας.
Κοιτάω πίσω και οι ομορφότερες των αναμνήσεων κλείνονται σε μαγικά διάφανα μπουκαλάκια και ξετυλίγονται σαν φυσημένος καπνός.Τόσο γρήγορα.Σχεδόν σαν παραμορφωμένα φωτογραφικά ενσταντανέ.Οι ομορφότερες των αναμνήσεων είναι παράδοξες γιατί δεν αφορούν σε ιδέες πραγματοποιημένες , σε αποτελέσματα θριάμβων και αγώνων που ευώδωσαν.Είναι στιγμές , βαρύς αέρας , σύννεφα , φυσαλίδες , μπουρμπουλήθρες , βροχή , δεσμίδες φωτός.Για αυτό τώρα στα 23 μου δεν ξέρω αν είναι πολύ ή λίγο , ξέρω μόνο πως είμαι τυχερή και πως από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω να διαλέγω να κοιτάω τις πηγές της ευτυχίας μου κατάματα , πριν αυτές γίνουν αναμνήσεις.

Εδώ και εκεί

2011-03-09T18:22:00.012+02:00

Όλα είναι σχετικά.
Η ιστορία με τον Μάινα μου θυμίζει πόσο φοβισμένα στεκόμουν σε μια γωνιά στην έξοδο του ηλεκτρικού περιμένοντας να έρθει να με πάρει από εκεί και να πάμε σπίτι του.Με επιβεβαιώνει με θράσος πως δεν ήμουν μια δειλή φοβική που δεν ήθελα να χωθώ στα στενά της Κυψέλης μετά τις απογευματινές ώρες μόνη.Η Αθήνα γκετοποιείται.Κλέφτες , πρεζάκια , άνθρωποι αποτρελαμένοι , εξαθλιωμένοι , μαφίες με καλάσνικωφ , φανατικοί μουσουλμάνοι , χρυσαυγίτες , αστυνομία αμέτοχος παρατηρητής και συνεργός δημιουργούν ένα μίγμα εκρηκτικό.Οι ιστορίες ξυλοδαρμού γυναικών από φανατισμένους μουσουλμάνους με οδηγούν με σταθερά βήματα ως γυναίκα να νιώθω διπλά ευάλωτη σε μια χώρα η οποία σε ζητήματα ισότητας απέχει κατά πολύ από την Σουηδία μα δεν βίωσε ποτέ διευρυμένα την απόλυτη κυριαρχία του αρσενικού σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας.
Ένα περίπου χρόνο μετά από τα βιαστικά ραντεβού στην πλατεία βικτωρίας βρισκόμουν στην Σαουδική Αραβία σχεδόν πλήρως ενταγμένη ως εικόνα στο περιβάλλον μου να τριγυρνώ στο παζάρι μελαχρινή , λίγο περίεργα ψηλή και με μια εκκεντρικά χρυσαφιά μαντίλα πάνω από την αμπάγια μου.Δεν φοβόμουν.Πάντα στα ταξίδια έχω λίγο από το θράσος του εξερευνητή.Γέλασα με τους φίλους μου κοντά σε αστυνομικούς που μας αγριοκοίταξαν υπενθυμίζοντας μας με το βλέμμα πως είναι Παρασκευή και τις Παρασκευές συχνά κληρώνει απαγχονισμός στην χώρα.Ξελιγώθηκα στο γέλιο ξορκίζοντας την φρίκη η οποία με πλησίασε σε σημείο αναπνοής σε ένα γυάλινο ανσανσέρ κάποιου πολυκαταστήματος στην θέα μιας γυναίκας με τεχνητή απόλυτη συμμετρία του μπροστινού και πίσω μέρους του σώματος της , παραβλέποντας τον άνδρα της που την συνόδευε και το κοριτσάκι της το οποίο σε δυό τρία χρόνια θα βρίσκονταν και αυτό κρυμμένο πίσω από μαύρα πέπλα που θα σύγχιζαν και τον πιο έμπειρο παρατηρητή όταν εκείνος θα έπρεπε να αποφασίσει ποιο κομμάτι του κρανιου της είναι η μύτη και πιο το κοτσάκι.Έπρεπε να αποφασίσω που να σταθώ ,γιατί ναι μεν σε θεοκρατικά μοναρχικά καθεστώτα όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας στην γυναίκα δεν επιτρέπεται να απευθύνεσαι για κανένα λόγο , για αυτό άλλωστε και την τυλίγουν στην απόλυτη ανωνυμία , μα οι δυτικοί μας τρόποι δεν μας αφήνουν το περιθώριο να στριμοχνώμαστε με τον διπλανό tete a tete.Στην ψυχολογία έμαθα πως κάθε λαός έχει άλλο πεδίο επιτρεπτής απόστασης για τους αγαπημένους , άλλο για τους γνωστούς και ένα τρίτο για τους άγνωστους το οποίο οφείλεις να γνωρίζεις και να σέβεσαι με τους Άραβες να έχουν πολυ κοντινότερο από αυτό των Ευρωπαίων σε κάθε περίπτωση , μα ήμουν σίγουρη πως τα δέκα εκατοστα ανάμεσα στην μύτη της και την δική μου θα θεωρούνταν σκανδαλώδη.Μήν γνωρίζοντας λοιπόν πιο είναι το μπρος και πιο το πίσω προτίμησα να κάτσω στο πλάι της , περιμένοντας σκασμένη στα γέλια τους φίλους μου οι οποίοι όταν χώθηκαν τρέχοντας στο ανσανσέρ δοκίμασαν τα ίδια ακριβώς συναισθήματα με εμένα.Στην Σαουδική Αραβία κράταγα πάντα απόσταση ασφαλείας από τα αγόρια τα οποία μας συνόδευαν σε κάθε μας έξοδο μην τυχόν και με γραπώσει κανένας και μου ζητά πιστοποιητικό γάμου για να μην με χώσει σε κανένα μπουντρούμι , ξυλοκοπήσει ή και σκοτώσει.Απόδειξη του παραπάνω αποτελούν οι φωτογραφίες στις οποίες η απόσταση μου από τον κοντινότερο αρσενικό είναι το λιγότερο ενάμιση μέτρο.Δεν είμαι υπερβολική.Στο Μαρόκο νομίζω , χώρα πολύ πιο ελευθεριάζουσα δηλαδή , έφτυσαν και σχεδόν έδειραν συνάδελφο μόνο και μόνο επειδή ήταν δυτική και ο μόνος λόγος για τον οποίο και ξέφυγε ήταν πως δεν αντιστάθηκε για λίγο αφήνοντας τους να ξεθυμάνουν ενώ έπειτα το έβαλε στα πόδια.Τα ήξερα όλα αυτά όταν πέταγα για Jeddah μα τίποτα σχεδόν δεν μπορούσε να με φοβίσει , ούτε και να με καταπιέσει.Δεν σκεφτόμουν απαισιόδοξα , είχα μια ανάγκη για δράση και περιπέτεια τεράστια και σχεδόν τίποτα δεν μπορούσε να με σταματήσει.Έβλεπα περισσότερο την κατάσταση ως προσπάθεια προσαρμογής σε έναν χώρο με συγκεκριμένα ήθη και έθιμα τα οποία ως φιλοξενούμενη έπρεπε να σεβαστω μιας και βρέθηκα εκεί λόγω δουλειάς και ταξιδιωτικής περιέργειας και όχι ως μέλος κάποιας οργανωμένης εκστρατείας για την καλυτέρευση της θέσης των γυναικών στην συγκεκριμένη αραβική κοινωνία.
Ο χρόνος ο οποίος πέρασα εκεί ήταν διδακτικός.Συμπλήρωσα γνώσεις από βιβλία και μου άνοιξαν τα μάτια ως προς το πόσο μπορεί καθετί που εδώ θεωρούμε δεδομένο εκεί να αποτελεί ουτοπία.Γιατί ''άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις'' και η θητεία μου ως αεροσυνοδός αυτό μου έμαθε περισσότερο.Οι μέρες στην Σαουδική Αραβία πέρασαν τόσο ανάλαφρα που δεν θα το περίμενα ποτέ.Οι συνθήκες για εμάς ήταν ό,τι καλύτερο.Αυτή την φορά όχι σε κάποιο πεντάστερο ξενοδοχείο μέσα στην πόλη μα μισή ώρα με το αμάξι από το κέντρο , κλεισμένοι στα μικρά μπάνγκαλοουζ μας ανά δυο , ανά τρεις , ανά τέσσερεις τρώγαμε αραβικά πρωινά , αραβικές πίτες αντί για χάμπουργκερ , παραγγέλναμε πίτσα , kfc , mcdonald's και κάποιοι , απ΄ότι κατάλαβα , ακόμη και ναρκωτικά.Στην Ελλάδα είχε χειμώνα και εμείς κάναμε ηλιοθεραπεία γύρω από την πισίνα , βγάζοντας χαζοφωτογραφίες και περνώντας τις στο laptop προσέχοντας μόνο παράλληλα να τις καταχωνιάζουμε και να μην κρατήσουμε καμιά ως screensaver μιας και στον έλεγχο στο αεροδρόμιο μπορούσαν να σου ψάξουν τον υπολογιστή και να σε κατηγορήσουν πως μια φωτογραφία σου με μαγιό είναι κατοχή σκληρού πορνό.Πράξη κολάσιμη.
Βγαίναμε για ψώνια και τουρισμό στην Jeddah με τα έγγραφα τα οποία δικαιολογούσαν παραμονή διήμερη κάθε φορά στην χώρα και όταν πεινούσαμε έπρεπε να κάτσουμε αγόρια και κορίτσια σε διαφορετικό μέρος του εστιατορίου.Συνήθως φυσικά τα αγόρια ξεροστάλιαζαν κοιτώντας μας από απόσταση να τρώμε μιας και οι γυναικείες θέσεις ήταν σε μόνιμη βάση διαθέσιμες , σε αντίθεση με εκείνες των ελεύθερων να απολαύσουν την πόλη ανδρών.Λίγες γυναίκες στον δρόμο , σπάνια μόνες χωρίς την συνοδεία αρσενικού.Μετά από μέρες παραμονής στην χώρα έκανα μια χαζή τελικά παρατήρηση πως δηλαδή δεν είδα ποτέ μέσα σε αμάξι γυναίκα να οδηγεί για να εισπράξω την πληρωμένη απάντηση από προϊστάμενο πως αυτό απαγορεύεται.Βέβαια σκέφτηκα , η οδήγηση προυποθέτει δυο φοβερές απαγορεύσεις για την γυναίκα ,μια κάποια εκπαίδευση και ελευθερία κινήσεων.Στις βόλτες μου με το βανάκι ανακάλυψα ακόμη της πανύψηλες πύλες των σπιτιών οι οποίες δεν επέτρεπαν παρά αυθόρμητους συσχετισμούς των σπιτιών με φυλακές υψίστης ασφαλείας , των οποίων φαντάζομαι πως κύριος λόγος ύπαρξης είναι όχι η έξωθεν εγκληματικότητα μα η προάσπιση της μουσουλμανικής παρθενικής και συζυγικής αθωώτητας των φυλακισμένων τους γυναικών.
Στα μαγαζιά στην αγορά συναντούσες αντιπροσωπείες rolex , boutiques με ρούχα αραβικής σχεδόν haute couture , ζαχαροπλαστεία και κάτι σαν εσωρουχάδικα για πόρνες.Όπου και αν βρισκόσουν όταν σε πετύχαινε η φωνή του μουεζίνη έπρεπε να παρατήσεις κάθε εργασία και αν ήσουν μουσουλμάνος να πέσεις κάτω και να αρχίσεις να προσεύχεσαι.Η αστυνομία παρούσα παντού φρόντιζε να τηρείται η κατανυκτική ατμόσφαιρα.Η προσευχή ακούγοταν από τα μεγάφωνα με ένταση και τότε μαγαζάτορες σταμάταγαν κάθε συναλλαγή , οι πελάτες πετάγονταν έξω να βρουν ένα χώρο να προσευχηθούν , κάποια μαγαζιά κατέβαζαν ρολά και τα πεζοδρόμια και οι παράδρομοι γέμιζαν χαλιά προσευχής και κυρτωμένες πλάτες.Εμείς στέκαμε σιωπηλοί παρατηρώντας τους αστυνομικούς οι οποίοι ως σύμμαχοι του Αλλάχ αγέρωχοι επόπτευαν την προσευχή των υπολοίπων, την θρησκευτική κατάνυξη μεγάλων ομάδων του πληθυσμού μα και την αγανάκτηση πίσω από τα πρόσωπα των εμπόρων για τα χαλασμένα αλισβερίσια.Ποτέ κανείς δεν μας ενόχλησε και ας ήταν προφανές πως δεν ανήκαμε εκεί και πως δεν ήμασταν μουσουλμάνοι , μα τα αγριεμένα βλέμματα ήταν μια ρουτίνα πλέον , ειδικά για εμάς τις γυναίκες.
Στα πολυκαταστήματα συναντούσες , τι αστεία πράγματι για εμάς τους δυτικούς εικόνα , σχεδόν μόνο άνδρες.Άνδρες μόνοι να διαλέγουν κρέμες εντατικής ενυδάτωσης καθοδηγούμενοι τηλεφωνικά από τις γυναίκες τους στην τριανταφυλλένια ευωδιά των ροζ συσκευασιών.Άλλοι χεράκι - χεράκι , σύμφωνοι με το αραβικό έθιμο , να βολτάρουν ψάχνοντας παντοφλίτσες.Εντυπωσιακή εικόνα πράγματι αποτέλεσε και το ''σβησμένο'' με απλοϊκό γραφιστικό τρόπο μέσω της μεγένθυνσης των pixels , κεφάλι ενός δυτικού άνδρα σε αφίσα καταστήματος ανδρικών δυτικών ρούχων.Το ξανθό κεφάλι του και το ασπριδερό δέρμα του δίνονταν ως αίσθηση παρ΄όλη την παραμόρφωση μέσα από τα φωτεινά κουτάκια χρώματος και μας φώναζαν ρατσισμό , φόβο , μίσος.Το μαγαζί πάντως έστεκε εκεί ασάλευτο να προωθεί ψίγματα παγκοσμιοποίησης και δυτικών φράκων και να σκανδαλίζει τα ασάλευτα ήθη των συντηρητικών.Και των νέων.Και των μωρών , τα οποία μας κοίταζαν με απέχθεια διαισθανόμενα το διαφορετικό , το ξένο.Ανθρώπινο ένστικτο διαμορφωμένο άρρωστα σε μια χώρα κλειστή σαν στρείδι.Ο απομονωτισμος είναι πράγματι αρρώστια και για αυτό πάντοτε αυθόρμητα υποστήριζα τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες και εκστασιαζόμουν με πόλεις όπως το Λονδίνο.
Στο παζάρι μόνο μπορούσες να συναντήσεις πιο χαμογελαστούς και ομιλητικούς ανθρώπους.Το εμπόριο άλλωστε με τις απαιτήσεις του πάντα έφερνε τον πολιτισμό.Οι έμποροι ήταν ευγενικοί , συνεργάσιμοι και σβέλτοι στην εξυπηρέτηση και προς τα δυο φύλα , ισχυρισμός ο οποίος δεν θα ταίριαζε σε καμιά άλλη ομάδα της χώρας από αυτές με τις οποίες ήρθα σε επαφή.Ντρεπόμουν να κάνω παζάρια , ίσως λογικό για κόρη εμπόρου , ίσως και παράλογο από την άλλη μεριά , φορτώνοντας τα στους υπόλοιπους οι οποίοι αγόγγυστα με έβγαζαν κάθε φορά ασπροπρόσωπη.Έγινα μάρτυρας φίλων μου να αποτρελαίνουν τόσο έναν καταστηματάρχη με τα ανελέητα παζάρια τους που στο τέλος τους αυτός τους έδιωξε με φωνές από το μαγαζί μειώνοντας το απόλυτο σκορ τους στην καπατσοσύνη για μία και μοναδική φορά , μα και αποδεικνύοντας μου παράλληλα πως ο Άραβας έμπορος άμα τα πάρει δεν γίνεται τόσο ''Τούρκος'' όσο φανταζόμουν.Στο παζάρι συναντούσες αραιά και που και μικροπωλητές.Ένας από αυτούς θα μας μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος στην μνήμη μιας και πουλούσε ένα από τα πιο περίεργα πράγματα που μπορεί να πουλήσει κανείς στον δρόμο και μάλιστα σε αποκλειστικότητα.Πουλούσε κάτι σαν liposan σε συσκευασία , οφείλω να ομολογήσω πολυτελείας , μαύρη γυαλιστερή με χρυσά γράμματα , τα οποία κρατούσε μέσα σε διάφανο πλαστικό σάκο στο ένα του χέρι , ενώ στο άλλο του χέρι κρατούσε ένα δείγμα ανοιχτού liposan δειγματίζοντας το στους περαστικούς.Επίμονα.Ούτε αυτός μας παρεξήγησε πολύ όταν ένα παιδί από την παρέα ανήσυχο που δεν βρίσκαμε την άκρη για τον λαβύρινθο του παζαριού του είπε να πάρει το εμπόρευμα του και να το βάλει εκεί που ξέρει.Στα ελληνικά του το είπε..Ξέφυγα λίγο από το θέμα.Δεν πειράζει..
Στο αεροδρόμιο , είχαμε επικεφαλής μια γυναίκα ως προϊστάμενη.Το τι τραβούσαμε κάθε φορά για να εγκρίνουν την είσοδο μας στην χώρα μετά από πτήση δεν λέγεται.Αναγκαζόταν συχνά η γυναίκα να φωνάζει αρσενικούς συναδέλφους γύρω της για να υποστηρίξουν τα αναξιόπιστα κατά τους Άραβες λεγόμενα της.Δεν την έπαιρναν στα σοβαρά.Συχνά μας ταλαιπωρούσαν για ώρες.Την μισούσαν επειδή τους μίλαγε ως ίση και τρελαίνονταν να την ταλαιπωρούν.Στο φαρμακείο , ζήτησε αντισυλληπτικά ένα αγόρι για μια κοπέλα που του το ζήτησε ως χάρη και η οποία είχε πρόβλημα υγείας και τα χρειάζονταν και ο φαρμακοποιός του εξήγησε πως είναι παράνομα , συμβουλεύοντας τον να μην πάει και σε άλλο φαρμακείο γιατί εκεί ίσως να έβρισκε τον μπελα του.Η γυναίκα ως μηχανή μωρών.Στα κοσμηματοπωλεία , ο χρυσός που μας φέρνει πιο κοντά ήταν πολύς και λαμπερός μα φθηνότερος απ΄όσο θα ανεχόσουν για να μην μπεις σε σκέψεις.Ήταν χαμηλότερης ποιότητας από αυτόν που διαχειριζόμαστε στην Δύση μα λόγω έλλειψης συγκρίσεων απολύτως κατάλληλος για να χρυσώσει στο χάπι στις φυλακισμένες.Ένα λαμπερό συμβολικό κόσμημα - χειροπέδα χαμηλής ποιότητας να οριοθετεί και αυτό με την σειρα του την δεύτερη θέση αυτής που κάποτε εξοργίστηκε και έγινε Μαινάδα και Αμαζόνα
Χθες εδώ ήταν η μέρα της γυναίκας.Ας αναλογιστούμε την θέση της παγκοσμίως σήμερα , στον 21ο αιώνα και ας αποδεχθούμε την φεμινιστική μας υπόσταση ως μια μορφή πάλης σε έναν αγώνα ο οποίος όχι μόνο δεν έληξε μα με την παγκόσμια οικονομική κρίση φουντώνει και κύριο θύμα του αποτελεί το λεγόμενο ασθενές φύλο.Ας δούμε τον φεμινισμό στην πραγματική του διάσταση πέρα από ξεπερασμένες εξάρσεις μίσους και φόβου απέναντι στον άνδρα.Η φεμινίστρια δεν είναι ξεπερασμένη , δεν είναι αχρείαστη , αξύριστη , ανοργασμική με φθόνο πέους και κρυφολεσβία.Ο φεμινισμός είναι ένας άλλος ανθρωπισμός , γιατί η γυναίκα είναι άνθρωπος παρά την διαφορετική πεποίθηση κάποιων.Ως γυναίκες οφείλουμε να μην κρυβόμαστε πίσω από την αυξημένη ανεργία , τα χρήματα του μπαμπά ή του συζύγου.Να διεκδικούμε επί ίσοις όροις εργασία και συμμετοχή στα κοινά.Ως εργοδότες και ως ψηφοφόροι να μην κάνουμε διακρίσεις υπερ του φύλου μας , γιατί με το να δίνουμε την ευκαιρία σε ανάξιες γυναίκες να μας αντιπροσωπεύσουν ζημιώνουμε διπλά τον φεμινιστικό αγώνα.Ως μάνες ας μάθουμε στους γιους μας να σέβονται το γυναικείο φύλο όσο και το ανδρικό και να μας σέβονται ως μάνες εργαζόμενες , ανεξάρτητες , συναισθηματικές , δίκαιες και ανθρώπινες και όχι σαν άσπιλες και αμόλυντες , παθητικές νοικοκυρές Παναγίες, ανώτερες στην ψυχή των υπολοίπων γυναικών.Για τις κόρες μας ας έχουμε στο νου πως αποτελούμε παράδειγμα και ας δρουμε αναλόγως.Αν δεν πράξουμε τα παραπάνω πως θα έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε για μια κοινωνία η οποία ολοένα και αλλάζει και μας σπρώχνει στον φόβο και την ανοχή?Κάπου θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ευθύνες μας οι γυναίκες στην Δύση για την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας για να μπορούμε έπειτα να είμαστε δίκαιες με τους γύρω μας και προτίστως με τον εαυτό μας.
Ο τίτλος του άρθρου αυτού είναι ''εδώ και εκεί '' και διάλεξα να περιγράψω κάποιες από τις στυγνότερες εικόνες τις οποίες μπορεί να συναντήσει κανείς σε πρώτο επίπεδο σε μια γωνιά του πλανήτη μας και να τις αντιπαραβάλλω αυτες έμμεσα με την δικιά μας κοινωνία , την φιλελεύθερη.Θεωρώ πως ο στόχος μου επετεύχθει.Όποιος ζει στην Ελλάδα μπορεί να διαβάσει πίσω από την αραβική κοινωνία της Σαουδικής Αραβίας και να βρει , ευτυχώς , ελαφρές αναλογίες.Αυτές τις αναλογίες οφείλουμε να τις σβήσουμε όσο είναι καιρός από τον πολιτισμικό μας χάρτη , γιατί όσο πυκνώνουν οι επαφές μας με γυναίκες αμόρφωτες , δίχως δικαιώματα , κακοποιημένες , ακρωτηριασμένες , σκλάβες , πόρνες κατ ' εντολήν κ.ο.κ τόσο θα χανόμαστε μέσα στην απελπισία , τον φόβο και την ευγνωμοσύνη για την δική μας γιαλαντζί ισότητα με τους άνδρες , χάνοντας κάθε ελπίδα.Άλλωστε όπως άφησα παραπάνω να εννοηθεί , ο εχθρός δεν είναι μόνο οι μετανάστες και η σκληρότερη πολιτισμικά συμπεριφορά τους απέναντι στην γυναίκα για να τους περιορίσουμε και να αφήσουμε έπειτα ανενόχλητη την γυναίκα να εξυψωθεί κοινωνικά , μα και η παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία καλπάζει και οδηγεί σε λύσεις μπαλώματα γνώριμες από το παρελθον.Ο Μωάμεθ και ο Χίτλερ έδειξαν τον δρόμο.Ο Μωάμεθ ως έμπορος και έξυπνος σώγαμπρος μιας πλούσιας μεγαλύτερης του χήρας , είδε πρώτος πως η έξοδος της γυναίκας από την ενεργή οικονομία και την κοινωνία θα οδηγούσε σε απόλυτη υποταγή στον άνδρα και την επιθετικότερη κοσμοθεωρία του μα και σε διαχείριση της οικονομίας και την δύναμης που αυτή συνεπάγεται.Ο Χίτλερ έπειτα από πολλούς αιώνες , τον μιμήθηκε και κατάφερε να δαμάσει τους δείκτες ανεργίας του γερμανικού λαού διώχνοντας την γυναίκα από την παραγωγή και ωθώντας την στην παραγωγή άρειων μωρών.Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια λοιπόν.Η γυναίκα ως αριθμός εκμηδενισμένος και ανάξια πλέον για κοινωνική και πολιτική ζωή , τροφός μωρών ταϊσμένων με αξίες συντηρητικές και απάνθρωπες.Σήμερα βιώνουμε κάτι ανάλογο με τις γυναίκες να έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας ενώ παραδόξως έφτασαν να κατέχουν και τα περισσότερα διπλώματα.Με τα ποσοστά ανεργίας του πληθυσμού να καλπάζουν δημιουργείται πάλι η αίσθηση πως το να έχει η γυναίκα δουλειά είναι μια αχρείαστη πολυτέλεια και έτσι οι γυναίκες ωθούνται στο σπίτι στον χιλιοπαιγμένο ρόλο της νοικοκυράς.Να συγυρίζεις το σπίτι , να ετοιμάζεις το φαγητό και να μεγαλώνεις παιδιά με την βιωμένη αποτυχία της αναζήτησης ενός ρόλου στην κοινωνία καρφωμένη στο μυαλό.Με τις συνθήκες στην αγορά εργασίες δύσκολες μέχρι και για τα αρσενικά τα οποία και παίρνουν την μερίδα του λέοντος στις προσλήψεις , τις προαγωγές , τους μισθούς και τις διευθυντικές θέσεις αφήνοντας σου τα πρωτεία στις απολύσεις , τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις και την ανεργία δεν θες και πολύ για να δηλώνεις απογοητευμένη άνεργη και τέως αδικημένη εργαζόμενη μα νυν περήφανη νοικοκυρά.Λάθος σου...Σε 20 χρόνια από τώρα θα ετοιμάζεις τις πριγκήπισσες σου για έναν καλό γαμπρό και τους γιους σου για τα μεγάλα αξιώματα ενώ στο διπλανό σπίτι ένα βράδυ θα ακούσεις ένα κορίτσι να ουρλιάζει γιατί της κάνουν κλειτοριδεκτομή.Και θα χαίρεσαι που εκτός των άλλων μεγάλωσες τα παιδιά σου σε ένα περιβάλλον με αρχές ελευθερίας και δημοκρατίας όπου η μέρα της γυναίκας γιορτάζεται κάθε Μάρτη.

Ο Μάρτιος

2011-03-09T17:11:00.004+02:00

Είναι ο αγαπημένος μου μήνας.Οι εναλλαγές του καιρού συμβαδίζουν επιτέλους με την εναλλαγή των επιθυμιών και της διάθεσης μου.Δεν αυτοχαρακτηρίζομαι ως κυκλοθυμική από την εφηβεία μου ήδη , θεωρώντας ίσως λανθασμένα πως η λέξη ''κυκλοθυμικός'' προδικάζει την διπολική διαταραχή.Αυτά παθαίνει κανείς αν διαβάζει ψυχολογία από τα μικρατά του.Ξυπνάω λοιπόν ένα πρωί και με περιμένει χιόνι στην κουπαστή της σκάλας θυμίζοντας μου πόσο χαρά μπορεί να φέρει το σπάνιο.Δυο μέρες πριν φυτεύαμε μια αμυγδαλιά στον κήπο , ένα μέτρο από εκεί που δέσποζε εκείνη που έπεσε 10 χρόνια πριν λόγω θυελλωδών ανέμων , για να γιορτάσουμε την άνοιξη που μας ζέστανε και την επέτειο μας.Λασπώσαμε τα παπούτσια μας και μετά τα τρίβαμε στις πέτρες και τα καθαρίζαμε με λάστιχα και μωρομάντηλα για να ανέβουμε στο σπίτι.Μας πρόλαβε η βροχή η οποία ξεκίνησε όταν πατούσαμε το χώμα με την τσάπα για να φύγει ο αέρας από τις ρίζες του δέντρού και έτσι αναβλήθηκε το σχέδιο για το άμεσο φύτεμα και μιας βερυκοκιάς η οποία τώρα στωικά περιμένει την καλοκαιρία στην γλάστρα της.Ανεβήκαμε και οι δυο σχεδόν με τις μύτες την σκάλα , εσύ με τα παπούτσια και εγώ με τις κάλτσες και αυτό μου θύμισε σκανταλιά.Τα σχέδια για το βράδυ ματαιώθηκαν εκ των πραγμάτων.Όπως είχαν ματαιωθεί και τα προηγούμενα.Να γιατί μου αρέσει ο Μάρτης.Απευθύνεται ξεκάθαρα σε αυτούς που δεν θα σκάσουν αν δεν γίνουν όλα όσα προγραμμάτισαν , απευθύνεται στους περιπετειώδεις ονειροπόλους που σχεδιάζουν στο μυαλό πιθανότητες μα πάντοτε γνωρίζουν πως όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν για να ξεπηδήσει το αναπάντεχο το οποίο δεν είναι εκ προοιμίου κακό.Και στραβά θα συμβούν τον Μάρτη , θα πρέπει να δουλέψω υπερωρίες , να μπω σε ρόλους που δεν αγαπώ μα οφείλω να παίξω , να συμβιβαστώ με το γεγονός πως όλα μαζί δεν γίνονται και θα πρέπει να αναβάλλω την αγορά των βιβλίων που έχω βάλει στο μάτι , να χάσω την ευκαιρία να βρεθώ με δυο αγαπημένες φίλες σε μια σπέσιαλ βραδυά λόγω κακοκαιρίας , να μάθω πως ένα αγαπημένο πρόσωπο που μένει μακριά πάσχει από αλτζχάιμερ και πολλά άλλα που ακόμη δεν γνωρίζω.Τον Μάρτη βρίσκονται όμως σε πλήρη άνθηση οι αμυγδαλιές.Στην Κατεχάκη τα αγριολούλουδα οργιάζουν.Όλα είναι τόσο φρέσκα και μοιάζουν καινούργια.Αυτό πρέπει να δίνει μια κάποια αισιοδοξία.Πήγα για πρώτη φορά στο jamon το οποίο το ξέρω θα μου γίνει συνήθεια.Γιατί όχι?Θυμίζει Ισπανία όσο τίποτα , παίζει μουσικάρα , οι τιμές είναι πολυ καλές , η διακόσμηση στα γούστα μου , το προσωπικό κάτι που σπανίζει , τίμιο.Μας πρότειναν στο τέλος να μην πάρουμε για αρχή δυο γλυκά μα ένα , γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα σκαγαμε.Το μόνο μείον του μαγαζιού , το οποίο είμαι βέβαιη για άλλους θα φαντάζει ως συν , είναι η μικρή χωρητικότητα του η οποία φέρνει μια έντονη οικειότητα με τους γύρω.Μάρτης και τριγυρίζω σαν το όρνιο γύρω από την βιβλιοθήκες του μπαμπά μαζεύοντας τίτλους και εικόνες.Κάνω λίστες τον Μάρτιο.Ξαναδιαβάζω όσα αγαπώ πετώντας από επάνω μου την ένταση της εξεταστικής , ανακαλύπτω άλλα που αγόρασα και δεν είχα έπειτα όρεξη να διαβάσω νευριάζοντας με τον ευατό μου για το θράσος μου , τρυπώνω σε σελίδες θεωριών συνομωσίας και management με ένα αίσθημα σαν αυτό του να διαβάζεις super katerina στα 22 σου.Γράφω στο blog μου ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι.Χάνομαι σε τουριστικούς οδηγούς και site για την Ρώμη.Σκέφτομαι αν θα ανοίξω και άλλα blog ή αν θα στιμώξω εδώ μέσα τις εμπειρίες μου στο αεροπλάνο και τις πόλεις που τριγύρισα , τις αγαπημένες μου συνταγές , τα εστιατόρια , τα καφέ , τις αγαπημένες μου ταινίες , σκηνοθέτες , βιβλία , μουσική , ζωγράφους , ιστορικές προσωπικότητες , ηθοποιούς και λογοτέχνες.Μάλλον εδώ μέσα θα τα χώσω εδώ που τα λέμε..Το καλοριφέρ κάνει έναν θόρυβο παλιό και προφανέστατα οικείο μιας και εδώ μέσα μεγάλωσα.Φτιάχνω βραχιολάκια για να μην με κάψει ο ήλιος , μα προς το παρόν δεν μου αρέσει κανένα , τα έκανα βιαστικά γαρ.Είμαι αισιόδοξη.
Τέλος του Μάρτη θα γίνω 23.Ναι καλά καταλάβατε τα γενέθλια μου με καθιστούν ως ένα βαθμό αναξιόπιστο φανατικό οπαδό του Μαρτίου.Το παραδέχομαι.Τόσες συγκεντώσεις με πρόσωπα αγαπημένα , τόσες αστείες στιγμές , τόσα ξεκαθαρίσματα κάθε Μάρτη με έκαναν ανέκαθεν με το που μπαίνει ο μήνας να βρίσκομαι σε μια κατάσταση υπερδιέγερσης.Ίσως για αυτό Μάρτη είχα το πιο αξιομνημόνευτο πρώτο ραντεβού 4 χρόνια πριν.Ήμουν πιο ανοιχτή από ποτέ στις πιθανότητες , χαρούμενη και ενθουσιασμένη.Φαντάζομαι πως 4 χρόνια μετά η Κυψέλη που τότε πρωτογνώριζα θα είναι διαφορετική και αυτό με παρηγορεί για το σπίτι με τα σκούρα ξύλινα πατώματα και την άθλια κουζίνα που δεν βλέπω πια.Μάρτιος και τα σούπερ μάρκετ γέμισαν σπαράγγια , θα δω το sleuth στο θέατρο το οποίο ως ταινία με μάγεψε.Πήρα ένα 9 ακόμη.Κάνω επανάληψη στα ιταλικά μου και ξεσκονίζω την ιστορία της τέχνης που θα δώσω τον ιούνη.Τα ιταλικά μουσεία μας περιμένουν!

η εσχατολογία και τα καλέσματα

2011-02-22T20:18:00.012+02:00

Σε αυτό το ποστ τι φωτογραφία να βάλει κανείς?Έναν σταυρό να μας φυλάει?Προτίμησα τον κήπο με τις επίγειες απολαύσεις του Ιερώνυμου Μπος.Είναι κάπως αστείο τελικά μα καθ'όλη την πορεία της ανθρωπότητας εμφανίζεται ένας άνθρωπος , μια ομάδα , μια θρησκεία και βασισμένοι ο θεός τους ξέρει σε ποιο σημείο του εγκεφάλου τους μιλούν για επερχόμενη καταστροφή του κόσμου την οποία και συγκεκριμενοποιούν ως προς τον χρόνο.H ανάγκη να συγκεκριμενοποιήθει ο κόσμος μέσω του ορισμού μιας αρχής και ενός τέλους ανάλογου με την αρχή της γέννησης και το τέλος του θανάτου κάθε έμβιου όντος πάνω στην γη οδήγησε κάθε πολιτισμό στην δημιουργία τόσο της εικόνας ενός θεού δημιουργού και μιας κοσμογονίας όσο και στην δημιουργία της αντίστοιχης εσχατολογικής μυθολογίας του..

Φυσικά υπήρξαν και κάποιες εξαιρέσεις στον κανόνα αυτό τον διπολικό.Υπήρξαν εκείνοι οι οποίοι υποστήριξαν την ύπαρξη ενός κόσμου αέναου , άπειρης ηλικίας , δίχως τέλος.Αυτή η θεώρηση του κόσμου αποτέλεσε γέννημα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και πιο συγκεκριμένα του Ηράκλειτου και του Αριστοτέλη μα δεν θα μπορούσε αυτή να γίνει αποδεκτή ευρέως μιας και η διαχρονική ανάγκη των ανθρώπων να περιβάλλονται από έναν κόσμο ανάλογο των εμπειριών τους υπερίσχυσε.Είναι εξάλλου αλήθεια πως ένας κόσμος αιώνιος φαντάζει πολύ ξένος βάση των καθημερινών μας εμπειριών όπου όλα τα υλικά είναι φθαρτά.Πιο συγκεκριμένα ,ο μικρόκοσμος του ανθρώπου ταυτιζόμενος με το ανθρώπινο σώμα γίνεται η βάση για να μεταπηδήσει η σκέψη του ανθρώπου μέσω ενός βασικόυ αναλογικού συλλογισμού στην ερμηνεία του μακρόκοσμου , δηλαδή του περιβάλλοντος.Δεν μπόρεσε ο άνθρωπος του παρελθόντος να ξεπεράσει την εμπειριοκρατική θεώρηση του για το σύμπαν , αυτή την εξαίρεση από τα δεδομένα τα γήινα την επιφύλαξε μονάχα για τους θεούς του και αυτή υπό προυποθέσεις μιας και σε κάθε θεότητα όλο και κάποια ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά προσέδωσαν οι άνθρωποι.

Η επιστήμη ήρθε να επαληθεύσει τον βασικό συλλογισμό του πρωτόγονου ανθρώπου.Αρχή υπήρξε , τουλάχιστον για αυτό που απλοποιημένα ονομάζουμε σύμπαν και κάποτε θα υπάρξει και τέλος.Φυσικά το επιστημονικό τέλος του κόσμου αναφέρεται στο τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε και όχι σε ένα εντυπωσιακό τέλος ενιαίο για τα πάντα και εκπορευόμενο από ένα ανώτερο όν όπως μας διδάσκουν οι θρησκείες ανά τον κόσμο.Επιστημονικά είναι πιθανότερο άλλο τέλος να επιφυλάσσεται για το ανθρώπινο είδος , άλλο για τις κατσαρίδες , άλλο για τον πλανήτη μας και το γαλαξιακό μας σύστημα και άλλο για το σύμπαν το ίδιο.Αν θεωρήσουμε ότι αυτό το οποίο αναμοχλεύει περισσότερο τα υπαρξιακά μας μετά το απόλυτα προσωπικό μας τέλος είναι το τέλος του είδους μας τότε τα σενάρια δεν παύουν να στερούνται ποικιλλίας.Ένας πυρηνικός πόλεμος ,ένας ιός από το διάστημα , ένας γιγαντιαίος μετεωρίτης , μια γενικευμένη περιβαλλοντική καταστροφή θα μπορούσαν να προλάβουν την στιγμή που θα σβήσει ο ήλιος μας , ή την στιγμή εκείνη κατά την οποία η γη θα χάσει τον δορυφόρο της και θα βιώνει βίαιες μετακινήσεις των τεκτονικών της πλακών αποτελείωνοντας μας έτσι εξίσου εντυπωσιακά.Με λίγα λόγια μπορεί κάτι να πάει στραβά ανά πάσα στιγμή.Ή και το αντίθετο.Αν έξελιχθούμε επιστημονικά , αν δεν αλληλοφαγωθούμε , αν δεν εξαντλήσουμε την γη και κάθε άλλο ευνοϊκό για την επιβίωση μας πλανήτη , αν έρθουν με διαστημόπλοια να μας σώσουν τίποτα σαϊεντολόγοι εξωγήνοι , ή τίποτα Ελ ίσως να πάμε για παράταση ξεπερνώντας τον πλανήτη μας σε ηλικία..Ας αφήσω όμως τα της , ακόμη , επιστημονικής φαντασίας μιας και το θέμα μου είναι άλλο σήμερα.
Το θέμα είναι πως όλοι μας , όσοι μεγαλώσαμε με μια στοιχειώδη εκπαίδευση εξοικειωθήκαμε με ποικίλες θεωρίες περί της δημιουργίας του σύμπαντος και του ανθρώπου κατ 'επέκτασιν.Εξοικειωθήκαμε τόσο με τα πάσης φύσεως θρησκευτικά αναπόδεικτα θέσφατα περί μιας δημιουργίας του κόσμου από ένα ανώτερο όν ή περισσότερα , όσο και από θεωρίες επιστημονικές όπως αυτή του big bang , της εξέλιξης και την θεωρία της πανσπερμίας.Δυστυχώς όμως , με δεδομένη την διαχρονικά επικρατούσα άποψη για έναν κόσμο με ημερομηνία λήξης η οποία δεν επίτρεψε παρά την διάδοση των διαφόρων εσχατολογικών θρησκευτικών αληθειών , με στόχο να περιοριστεί η ανθρώπινη διάνοια κατά την γνώμη μου κάτω από ένα πρίσμα φοβικό , η επιστημονική κοινότητα και τα εκπαιδευτικά συστήματα δεν έχουν αντίστοιχα καταφέρει να ενημερώσουν σε ένα ικανοποιητικό ποσοστό τους ανθρώπους σχετικά με τις επικρατούσες επιστημονικές θέσεις γύρω από το τέλος του σύμπαντος , του γαλαξία μας και τις πιθανές άλλες αιτίες τις σχετιζόμενες με το τέλος του ανθρώπινου είδους , με αποτέλεσμα ο κόσμος να παρασύρεται σε μια απολύτως θεοκρατική θεώρηση του τέλους αυτού , της οποίας μόνο αντίβαρο αποτελεί η αθεϊα δίχως φυσικά αυτή όμως από μόνη της να παρέχει την παραμικρή νύξη για να ανακουφιστεί η υπαρξιακή αγωνία αλλά και για να στραφεί ο κόσμος σε νέες πρακτικές ωφέλιμες για το περιβάλλον και την ανάπτυξη της επιστήμης.
Φυσικά η εξοικείωση με τις επιστημονικές θεωρίες περί του τέλους δεν θα αποτελούσε πανάκεια της τάσης περί μπλεξίματος για αυτόν ο οποίος εμφανίζει την προδιάθεση να στηρίζεται στους θρησκευτικούς νόμους γεγονός το οποίο αποδεικνύεται από τους όχι και τόσο σκληροπυρηνικούς θεολόγους και πιστούς οι οποίοι συνδιάζουν για παράδειγμα την θεωρία του big bang με την ύπαρξη του θεού.Μάλιστα ακόμη περισσότερο αποδεικνύει τo παραπάνω η ύπαρξη ανά τους αιώνες ανθρώπων οι οποίοι ανακαλύπτουν στις επιδημίες , στις μεγάλες φυσικές καταστροφές , στους πολέμους θεϊκή παρέμβαση για την αρχή του τέλους.Φράσεις όπως ''έρχονται τα ύστερα του κόσμου'' και ''θα πέσει φωτιά να μας κάψει'' είναι πολύ διαδεδομένες στην χώρα μας , ιδιαίτερα σε μεγαλύτερης ηλικίας άτομα τα οποία έχουν βιώσει καταστάσεις τραυματικές όπως αυτές του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου ή του εμφυλίου και απηχούν αυτή την σύνδεση μεταξύ ανεξέλεγκτων καταστροφών και της αίσθησης της απελπισίας η οποία τους στρέφει στην υπαρξιακή αναζήτηση και από εκεί στον μονόδρομο της θρησκείας και σε ιστορίες όπως αυτή της Δευτέρας Παρουσίας και της έλευσης του Αντίχριστου.
Είναι βεβαιωμένο πως οι περισσότεροι άνθρωποι στα δύσκολα στρέφονται προς τον θεό για να ανακουφιστούν , να βρουν μια απάντηση στο αβέβαιο.Το ερώτημα για την προέλευση της ζωής , το νοήμα της μα επίσης και ο φόβος για τον θανατο , η αγωνία για το τι θα ακολουθήσει μετά από αυτόν και το τέλος του ανθρώπινου είδους αποτελούν υπαρξιακά ερωτήματα στα οποία οι θρησκείες έχουν προνοήσει να απαντήσουν.Δεν θα ήταν υπερβολή να υποθέσει κανείς πως μέσω αυτών των υπαρξιακών μας προβληματισμών αρχικά δημιουργήθηκε το θρησκευτικό αίσθημα στις κοινωνίες μας , αίσθημα το οποίο εκμεταλλεύτηκαν οι εκπρόσωποι των διαφόρων θρησκειών ανά τον πλανήτη τάζοντας πιλάφια , γυναίκες , γαλήνη , ευτυχία , καλύτερο κάρμα κ.ο.κ στους πιστούς αν αυτοί υπέκυπταν στους θείους νόμους , καταδικάζοντας παράλληλα τους άπιστους και τους αμαρτωλούς σε αιώνια τιμωρία.Το τέλος του ανθρώπινου είδους φαντάζει μονόδρομος στρωμένος με αγγελικά φτερά για τους περισσοτέρους.Κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα γιατί πολλοί πιστοί εκεί έξω ζουν ζωές δεσμευμένες με κάποια θεωρία εσχατολογική , κορωνίδα των οποίων είναι τα χριστιανικά διδάγματα περί της έλευσης του Αντίχριστου , του Αρμαγεδδώνος , της Δευτέρας Παρουσίας , της κρίσης των δικαίων και αδίκων και ούτω καθεξής μην έχοντας την παραμικρή επιστημονική ενημέρωση για το δεδομένο τέλος του κόσμου μας , ανεξαρτήτως θεϊκών παρεμβάσεων.Για τους πολλούς ο κόσμος και ο άνθρωπος θα πάψουν μέσω της θείας παρέμβασης τότε που θα το περιμένουμε λιγότερο ίσως , παρακάμπτοντας νόμους φυσικούς και κάθε μαζί κάθε επαφή με την ως τώρα βιωμένη πραγματικότητα..!Δημιουργούνται έτσι τα δύο μεγάλα και αιώνια προβλήματα με τις θρησκείες κατά την γνώμη μου , το πρώτο είναι μια αίσθηση αιτιοκρατίας σε τροχιά γύρω μόνο από τον θεό και τις ανεξιχνίαστες για το ανθρώπινο μυαλό βουλήσεις του η οποία αφήνει τον πιστό με στόμα ανοιχτό μπροστά στην επερχόμενη ''δίκη'' του με κριτήρια φτιαγμένα για υπεράνθρωπες αγγελικές μορφές και το δεύτερο είναι επακόλουθο του πρώτου μιας και ο πιστός παροπλισμένος μπροστά στο χάος ασχολείται περισσότερο με τις τύψεις του και την απέλπιδα προσπαθεια του να σώσει με κάθε τρόπο την ψυχή του παρασυρόμενος έτσι σε έναν τρόπο ηθικής διαβίωσης θεσπισμένο για άλλες εποχές δίχως να λαμβάνει υπ 'όψιν του φυσικά το άμεσο περιβάλλον του και τα εκρηκτικά προβλήματα του.Εδώ θα το συγκεκριμενοποιήσω δίνοντας ένα παράδειγμα , ''Ου φονεύσεις'' προσπαθεί και στην πορεία της ζωής του αμολάει 5 κουτσούβελα σίγουρος πως αυτό όχι μόνο δεν αντιτίθεται στον ελεήμονα θεό του μα αντιθέτως επιβάλλεται από αυτόν για να αυξάνεται και να πληθύνεται.Δεν του περνά του κακομοίρη από το μυαλό πως αν υπάρχει θεός και αξίζει να τον σεβόμαστε ως μάγκα σίγουρα δεν θέλει να δει τον πλανήτη ωσάν κονσέρβα με σαρδέλες , γιατί στην τελική αν αυτό ήθελε αυτό και θα έφτιαχνε εξ αρχής.Τώρα αν ο θεός μας είναι ένα αργόσχολο εφηβάκι το οποίο παίζει κάτι σαν age of empires με στρατηγικό σχέδιο να εξαλείψει κάθε ανανεώσιμο πόρο και να εξαντλήσει κάθε περιθώριο δημιουργίας νέων παικτών προτού δώσει τέλος στην πίστα , τότε ναι ίσως και να έχει δίκιο ο πολύτεκνος κακομοίρης που δεν αγοράζει προφυλακτικά.
Σύμφωνα με την ισχυρή πλειοψηφία πάντως οι ευθύνες μας οι ατομικές και κατ΄επέκτασιν οι ευθύνες μας ως ανθρώπινο είδος σχετικά με την κατάσταση του πλανήτη και την υποχρέωση μας να μεταδώσουμε στα παιδιά μας μια γη όσο το δυνατόν λιγότερο στραπατσαρισμένη και αφιλόξενη εκμηδενίζονται σε σημασία.Θέλω να πω πως εσύ το είχες προβλέψει , οι τυφώνες πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια , οι παγοι λιώνουν , η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει , η παγκόσμια θερμοκρασία ανεβαίνει , η τρύπα του όζοντος ξεχυλώνει , ο Αμαζόνιος συρρικνώνεται , οι ωκεανοί δηλητηριάζονται , τα ζώα πεθαίνουν με στόχο να μας υποδείξουν την οργή του θεού και το επερχόμενο τέλος.Πόλεμοι , τρομοκρατικές επιθέσεις , μανιακοί δολοφόνοι , τερατογενέσεις , πυρηνικά εργοστάσια που στάζουν ραδιενέργεια , οι όχι και τόσο νέες πια ταυτότητες , το Α.Μ.Κ.Α σημαδεύουν την έλευση του Αντίχριστου και μας σπρώχνουν στην πόρτα της κολάσεως.Ένας απειλητικός κομήτης , η διάδοση ενός νέου ιού πιθανώς εξωγήινου σε κάνουν να σιγουρεύεσαι.Φοβάσαι.Ίσως πιο πολύ από ποτέ.Αλλά δεν φταις και τόσο γιατί σε μια κοινωνία όπου περιτριγυρίζεσαι από τεχνολογικά επιτεύγματα και μπόλικη επιστημονική επιγευση δεν νοιάστηκε κανείς να σε ενημερώσει για τις επιστημονικές προόδους στην ουσία τους και να σου επεξηγήσει όλα αυτά που σε ταλανίζουν υπαρξιακά προτίστως , αφήνοντας σε μόνο να τα βλεπεις όλα κάτω από το πρίσμα θρησκευτικών αναχρονισμών.Βιώνεις έτσι το παράδοξο να ζεις φυτεμένος σε τετραγωνικά γεμισμένα φως μα μέσα σου να είσαι ''μαύρα μεσάνυχτα''.
Ζούμε σε παράξενα χρόνια μεσαιωνικής υφής κατά τα οποία η φιλοσοφία και ο ανθρωπισμός παραγκωνίστηκαν όταν ακριβώς δημιουργήθηκε η ελπίδα πως θα εγκαθιδρυθούν ενώ η θρησκεία και οι επιστήμη μπλέκονται βάναυσα δημιουργώντας ένα μίγμα απογοητευτικό.Αναλογικά το ίδιο χαζά τα μπλέκαμε και στον Μεσαίωνα τότε που ο παγανισμός , ο ανιμισμός , η μαγεία , με λίγα λόγια ο αποκρυφικισμός βασίλευαν ενώ η επιστήμες ήταν είτε σχεδόν σε εμβρυακή μορφή είτε μπλεγμένες με παραεπιστήμες.Παράδειγμα αυτού του μπλεξίματος αποτέλεσε η αλχημεία κατά τα χρόνια του μεσαίωνα η οποία με μη επιστημονικές μεθόδους κατά την προσπάθεια της να δημιουργήσει χρυσό , να βρει το ελιξήριο της ζωής , μα και τον λεγόμενο παγκόσμιο διαλύτη , την ουσία δηλαδή η οποία θα μπορούσε να διαλύσει όλες τις υπόλοιπες κατάφερε να συστήσει τους ανθρώπους με τις χημικές ιδιότητες πολλών δομικών στοιχείων της ύλης , θέτοντας τις βάσεις για την γρηγορότερη επιτυχία της επιστήμης της χημείας αργότερα.Τότε κάτι βγήκε τελικά δίνοντας τροφή στους υπέρμαχους της θεώρησης της ιστορίας ως μιας γραμμικής αύξουσας πορείας , όλη αυτή η παρανόηση κάπου οδήγησε τελικά και ας κάηκαν στην πορεία βιβλία , άνδρες , γυναίκες και γατιά.Ο Μεσαίωνας έσβησε και αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες του ο φοίνικας της Αναγέννησης.Σήμερα ο σκοταδισμός ο οποίος επικρατεί οδηγεί σε μεμψιμοιρία , ανακυκλούμενο φόβο , απόρριψη της επιστήμης ως κάτι το ακατανόητο και βαρετό είναι χειρότερος από αυτόν τον μεσαιωνικό γιατί επιβιώνει σθεναρά στην εποχή της γρήγορης πληροφορίας αποκαλύπτοντας έναν άνθρωπο βέβαιο γνώστη του παγκόσμιου μέσου όρου πέους μα αδιάφορο μπροστά στα μυστήρια της ζωής και στην προσπάθεια την επιστημονική για λύση τους.Το μέσα μας όμως εξακολουθεί να καίει ανικανοποίητο και δεν φιμώνεται.
Φοβισμένοι άνθρωποι ψάχνουν να ανακουφίσουν τις ανασφάλειες τους μέσα από τις ψευδοπροφητείες μοναχών , τρελοπαπάδων , σαλών και κουνημένων οι οποίοι φωνάζουν πως ''ο καιρός γαρ εγγύς'' για την έλευση του Αντίχριστου και την αρχή του τέλους.Στρέφονται σε αυτές τις φωνές όπως στρέφεται το νεαρό ηλιοτρόπιο προς την εντονότερη πηγή φωτός , στοχεύοντας στο παραχάιδεμα της ανεπάρκειας τους να ακολουθήσουν νέες πρακτικές , νέες οδούς.Προτιμούν να ακολουθούν εικόνες γνώριμες και ας προμηνύουν αυτές βέβαιη καταστροφή.Προεξοφλώντας το ουράνιο τέλος τους αποποιούνται του αγώνος για ζωή και δημιουργία.Μετανοείτε λοιπόν , αν δεν μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο πιο εποικοδομητικό..
Μα δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι όμως για όλους εσάς που ψυχανεμίζεστε ημερομηνίες για την έλευση του εξαποδώ..Πως είστε τόσο σίγουροι πως θα είναι συνεπής στο ραντεβουδάκι του?Εμένα προσωπικά η ζωή με έμαθε να αμφισβητώ ακόμη και την προσέλευση φίλων στο πάρτυ μου και ας με έχουν ενημερώσει προηγουμένως για αυτην.Και αν η πίστη μου ήταν καναπεδάκι με καπνιστό σολωμό και αγγουράκι μετρημένο για την περίσταση θα είχε από καιρό σαπίσει.

ο Διονύσιος Σολωμός επιβίωσε

2011-02-22T13:56:00.006+02:00

ΑΠ' ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΑ- THE BURGER PROJECT

''Απ΄τα κόκαλα βγαλμένα των Ελλήνων τα ιερά'' του Διονύσιου Σολωμού προσπαθούν να επιβιώσουν , τόσο σημειολογικά , μέσα από την έξοχη κατά την γνώμη μου διασκευή των the burger project , αναμειγμένα με τον disco ύμνο των seventies ''i will survive'' των Freddie Perren και Dino Fekaris , όσο και και σχεδόν κυριολεκτικά μέσα από την ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα η οποία θα βγει στους κινηματογράφους στις 31/3/2011 , στην οποία απ' ότι καταλαβαίνω παρουσιάζεται το χρονικό ενός ειδικευόμενου γιατρού στο Ε.Σ.Υ ο οποίος θα προσπαθήσει να κάνει την διαφορά σε ένα σύστημα με τις γνωστές σε όλους μας τραγελαφικά παράλογες δομές.Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Γιώργου Δενδρινού ''Απ' τα κόκαλα βγαλμένα'' των εκδόσεων ''Κέδρος''.
Αν η ταινία έχει την μισή ευρηματικότητα του κομματιού των the burger project είμαι σίγουρη πως θα την παρακολουθήσω ευχάριστα την εβδομάδα των γενεθλίων μου.Μου άρεσε πάρα πολύ τόσο ο συνδιασμός των στίχων από τα δύο τραγούδια , όσο και η μουσική η οποία με τον μαλακό ρυθμό και το ελαφρώς κοροιδευτικό πνευστό στην αρχή και έπειτα με την μελωδία την συγκενεύουσα με τα κλασσικά western , των οποίων τα soundrack προτιμά και ο ταραντίνο για να συνοδεύουν τις ταινίες του λέει από μόνη της μια ενδιαφέρουσα ιστορία.Το τραγούδι ταιριάζει στο θέμα της ταινίας , πράγμα πάντοτε καλό , μα με εξέπληξε ευχάριστα κυρίως γιατί αποτελεί ένα φρέσκο τραγούδι το οποίο βεβαιωμένα θα ταίριαζε ως μουσική υπόκρουση στην ζωή του μέσου νεοέλληνα σήμερα υπενθυμίζοντας του διακριτικά την κρίσιμη κατάσταση του , δίνοντας όμως παράλληλα τον τόνο για μια αισιόδοξη κινητοποίηση.

η περιέργεια

2011-02-22T11:05:00.004+02:00

Το πιο ενδιαφέρον ανθρώπινο χαρακτηριστικό το οποίο και μοιραζόμαστε με τα ζώα είναι ,μετά φυσικά από το συναίσθημα της αγάπης , η περιέργεια.Έχω πάντα την αίσθηση ότι όσο πιο αυθεντικά περίεργος είσαι για την ζωή και τα συμπαραμαρτυρούντα της τόσο πιο αξιαγάπητος μοιάζεις και εσύ αλλά και ο σκύλος σου ο οποίος ψάχνει αγωνιωδώς να βρει το κρυμμένο του μπαλάκι κάτω από ένα βουνό από διακοσμητικά μαξιλαράκια του καναπέ.Τυχαίο?Δεν νομίζω..Η περιέργεια και η αγάπη συμπυκνώνουν όλη την δημιουργική ενέργεια της ζωής.Δεν μπορείς παρά να θαυμάζεις την ανάγκη κάποιου να χώνεται σε νέα μυστήρια , σε νέες καταστάσεις , σε νέες εικόνες ρουφώντας έτσι πολύτιμο οξυγόνο , αποποιούμενος το προφανές και την ρουτίνα του.
Έχοντας περάσει μια ζωή περιτριγυρισμένη από γάτες και σκύλους παρατήρησα νωρίς πως όταν κάτι τους παραξενεύει , το πρώτο πράγμα που κάνουν μηχανικά για να περιεργαστούν το μυστήριο της εκάστοτε κατάστασης είναι να γείρουν το κεφάλι τους μια προς τα δεξιά και μια προς τα αριστερά μη χάνοντας όμως ούτε για κλάσμα του δευτερολέπτου τα μάτια από τον στόχο.Αυτή τους η κίνηση είναι τόσο δεδομένη και χαρακτηριστική που δεν μπορεί να είναι παρά μια κίνηση έμφυτη η οποία έχει να κάνει με την βασική ανάγκη του εγκεφάλου να αναγνωρίζει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται για να μπορέσει να δώσει έπειτα τις αντίστοιχες εντολές προσαρμοζόμενο στο περιβάλλον του , με στόχο φυσικά κατ' αρχήν την αυτοσυντήρηση του οργανισμού.Στρέφουν αυθόρμητα το κεφάλι στο πλάι για να εντοπίσουν μια καλύτερη οπτική γωνία για την καταλάβουν τι βρίσκεται μπροστα στα μάτια τους , εξαντλούν κάθε δυνατότητα εγκεφαλική.Μια κίνηση η οποία σου θυμίζει πως δεν φτάνει ποτέ να κοιτάς , είναι απολύτως απαραίτητο και να βλέπεις.Αναγνώριση του περιβάλλοντος μετά από λύση των διαφόρων μυστηρίων της ζωής ο στόχος και εργαλείο η περιέργεια , η οποία δεν σκότωσε την γάτα , όχι τουλάχιστον παραπάνω απ΄ότι θα την σκότωνε μια ζωή απάθειας συνυφασμένη με ατέλειωτο σύρσιμο από τον ένα καναπέ στον άλλο.Γύρε και εσύ στο πλάι το κεφάλι την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσεις ένα νέο φαινομενικά άλυτο πρόβλημα , μελέτησε ολόπλευρα το πρόβλημα και ίσως έτσι στραβολαιμιασμένος να ανακαλύψεις μια εικόνα σχετικά γνώριμη ή έστω ένα φως στο τούνελ του σκοταδιού που σε άφηνε προηγουμένως απορημένο.Προχώρα σε αυτό που σχηματικά ονομάζουμε αλλαγή οπτικής γωνίας , δηλαδή σε μια διαδικασία - βήμα για την επίλυση γνωστικών κενών και την ικανοποίηση της ζωντανής σου περιέργειας.Αν τολμάς αποποιήσου την τάση σου να θεωρείς τα πάντα δεδομένα και παντοτινά και τόλμα να ξεκινάς να μαθαίνεις από το μηδέν σαν ένα περίεργο παιδί , σαν ένα περιέργο γατί.Εμπιστεύσου το ένστικτο της περιέργειας το οποίο σου κινεί το ενδιαφέρον , λύσε νέα μυστήρια , βρες πολλαπλές λύσεις σε ένα λυμμένο από παλιά αίνιγμα , δοκίμασε να ανακαλύψεις την μυρωδιά σε ένα χάδι , μην φοβάσαι το παράδοξο , το καινοτόμο , κυνήγησε την παρόρμηση σου να ακολουθήσεις αυτο που σου κινεί το ενδιαφέρον ερευνώντας το.Λίγα πράγματα μπορεί να είναι τόσο ενδιαφέροντα στη ζωή όσο αυτή η διαδρομή στην οποία σε ωθεί η αυθεντική περιέργεια , λίγα πραγματα μπορεί να είναι τόσο δημιουργικά και σωτήρια για την ψυχή.Τα κατοικίδια μας υπακούουν σε αυτό τον νόμο-ένστικτο της ζωής αυθόρμητα , όπως και τα παιδιά μας , ζώντας την ζωή στο έπακρο ενώ εμείς συχνά κρυβόμαστε γύρω από μακάβριες παροιμιακές φράσεις και φοβικά συμπλέγματα τα οποία σχετίζονται με την λανθασμένη μας αντίληψη πως αν είμαστε αρκετά προσεκτικοί και συγκρατημένοι μπορούμε να προβλέψουμε και να αποφύγουμε τις κακοτοπιές , τα λάθη.Η περιέργεια δεν σκότωσε την γάτα γιατί απλά το καλό το παλικάρι ξέρει και άλλο μονοπάτι.Και αυτό δεν το λέω εγώ , αυτό το συνιστούν εκατό μελετητές εγκεφάλων (βλέπε γνωστικοί ψυχολόγοι, ψυχίατροι και γιατροί) των οποίων στόχος είναι πρώτον να μην βγείς νωρίς στην εγκεφαλική σύνταξη του αλτζχάιμερ και δεύτερον να μην σε χτυπήσει η υποτονία της κατάθλιψης βλάπτοντας την παραγωγικότητα σου και χρεώνοντας παράλληλα το σύστημα υγείας.

Επιλέγω να μαζεύω εικόνες

2011-02-16T02:28:00.008+02:00

Τρέφω απεριόριστο σεβασμό στους ανθρώπους που επιλέγουν.Η επιλογή , είναι σκέψη και σκεπτόμενος βεβαιώνεσαι πως υπάρχεις.Κάποτε παραπονέθηκα σε έναν άνθρωπο πως δεν μπορώ να νιώσω κοντά του γιατί κρατά τις προτιμήσεις του προστατευμένες και από τον ίδιο του τον εαυτό ακόμα , μέσα σε ένα μπαούλο μυστικοπάθειας , προτιμώντας να αποδέχεται το κάθε τι με έναν εκνευριστικά απαθή τρόπο.Υποψιαζόμουν πως κατά κάποιο τρόπο φοβόταν να ανακαλύψει τον ίδιο του τον εαυτό , μιας και ολοένα γαντζώνονταν από όποια πιθανή και απίθανη εκδοχή της πραγματικότητας.Γενικότερα όσο περίεργα ξένος μου φαίνεται ένας επαστάτης χωρίς αιτία άλλο τόσο δεν μπορώ να καταλάβω τον άνθρωπο ο οποίος με μια ασιατικής φιλοσοφίας ιδιοσυγκρασία πηγαίνει αβίαστα με το ρεύμα , ήσυχος και μακάριος πως ακολουθεί τον σωστό και μόνο δρόμο.Νομίζω πως για να είναι κανείς πραγματικά ευτυχισμένος πρέπει να βρει τον δρόμο του , τον δικό του , προσωπικό δρόμο.Αυτός ο δρόμος σίγουρα οφείλει να περνά μέσα από την διαδικάσία της επιλογής.Μπορεί φυσικά να υπάρχουν και αυτοί οι κοινωνοί του αστικού μύθου του κωλοφαρδισμού οι οποίοι δίχως να σκέφτονται , δίχως να επιλέγουν βρίσκονται πάντα στο σωστό μέρος την σωστή ώρα καταφέρνοντας έτσι να ξεπεράσουν δίχως προβλήματα κάθε αρνητική εκδοχή της πραγματικότητας.Αν υπάρχουν , γιατί εγώ πιστέψτε με δεν έχω συναντήσει κανέναν , μάλλον αποτελούν εξαίρεση σε έναν κανόνα συμπαντικής επιβράβευσης του ερευνητή , του εξερευνητή , του δημιουργού , του ταξιδιώτη , του ανθρώπου εκείνου ο οποίος επιλέγει να παρατά την πεπατημένη όταν αυτή δεν τον ικανοποιεί και να προχωρά σε νέα μονοπάτια.Προσωπικά όταν η πραγματικότητα για κάποιο λόγο με απογοητεύει λιγάκι στρέφομαι προς τις εικόνες που έχω αγαπήσει , ψάχνω μεσα στο μυαλό μου , στις μνήμες , στις φωτογραφίες , στον κινηματογράφο , στα ταξίδια , στις σελίδες των βιβλίων , στα πρόσωπα να βρω την ουσία της ύπαρξης.Οι αγαπημένες εικόνες μου , έχουν όλες έναν κοινό παρονομαστή.Είναι όλες παράγωγα επιλογών μου , μάλιστα τις περισσότερες πάσχισα για να τις αποκτήσω , τις ονειρεύτηκα , τις έπλασα στο μυαλό μου και τις είλκυσα τελικά με ευλάβεια σε ένα πολύτιμο σημείο του μυαλού μου να με συντροφεύουν στις δύσκολες στιγμές.
Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε όσο καλά θα ήθελα φροντίζω να εκτιμώ περαιτέρω τις εικόνες του παρελθόντος και του παρόντος ενώ παράλληλα με πιάνει μια ακατανίκητη επιθυμία να ανακαλύψω νέες.Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει πιο καλή δικαιολογία για να είσαι λίγο απογοητευμένος , σε έναν κόσμο με φοβερά προβλήματα όπου το να δηλώνεις σχετικά στενοχωρημένος δίχως κάποιον ιδιαίτερο λόγο καταντά το λιγότερο προκλητικό , από την μη απολύτως εμπνευσμένη από το μυαλό σου πραγματικότητα.Εκτός και αν είσαι γυναίκα , σε αυτη την περίπτωση ίσως σου μένει επίσης σαν επιλογή το να προφασιστείς ορμονικά προβλήματα..Τι φεμινιστικό..

πέτα την γιαγιά από το λεωφορείο

2011-02-01T19:12:00.007+02:00

Μιας και το αμάξι μου ήταν μη διαθέσιμο , χθες έπρεπε να μπω έστω σε ένα λεωφορείο να γλιτώσω μερικά ευρώ από την επέλαση των απεργιών των μέσων μαζικής μεταφοράς ,οι οποίες απ' ότι έχω καταλάβει γίνονται από κάτι νεοαστραπόγιαννους τιμητές της επανάστασης των κολίγων οι οποίοι ειναι κατά βάση ενάντια στις εντολές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και υπέρ του να αφυπνίσουν τον λαό οποίος δεν έχει δυστυχώς καταλάβει πόσο πλήττονται τα συμφέροντα του.Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους βέβαια με αυτούς που στρογγυλόκατσαν σε θέσεις εργασίας μόνιμες και αποδοτικές με την βοήθεια των κυβερνώντων.Το γεγονός ότι παλεύουν ενάντια στο Δ.Ν.Τ και στις κυβερνήσεις που μας το επέβαλαν κόβοντας και ράβοντας είναι φυσικά προφανές , απεργούν οι άνθρωποι...
Το πόσο με εκνευρίζει όταν κατεβαίνουν ανθρωποι σε απεργίες μονάχα όταν πλήττονται τα άμεσα συμφέροντα τους πρέπει να το ψάξω?Σχεδόν δεν αποδέχομαι αυτή την τόσο εγωιστική και κοντόφθαλμη διάθεση των μαζών και μάλιστα θεωρώ πως με αυτή τους την στάση μάλλον κακό παρά καλό κάνουν στο όποιο δίκαιο επαναστατικό πνεύμα το οποίο ως ανθρώπινα όντα οφείλουμε να έχουμε κατά όσων κατάφορα αδίκως μας επιβάλλονται.Πιο συγκεκριμένα , θεωρώ πως με το να κατεβαίνει ο κάθε παρτάκιας σε πορεία κάθε όταν το αποφασίζουν τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου του _και λέω όργανα γιατί λίγο διαφέρουν οι συνδικαλιστές σε ήθος από το μέσο όργανο του συστήματος_ προσκαλώντας μας γενικώς και αορίστως εμάς τους υπόλοιπους πολίτες να αντισταθούμε ενάντια στην καταπάτηση των άμεσων και αμφιλεγόμενων συμφερόντων τους και μπλέκοντας τα αυτά τους τα συμφέροντα με τα δικαιώματα μας ως πολίτες , ουσιαστικά οδηγεί τον λαό σε δικαιολογημένη άρνηση να λάβει μέρος στο θέατρο αυτό του παραλόγου , ειδικά όταν ο μέσος πολίτης για να λάβει μέρος σε οποιαδήποτε απεργία πρέπει να ρισκάρει την επισφαλή του θέση εργασίας.Παράλληλα , δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο η κάθε ομάδα αδικημένων σποραδικές μικρές εστίες φωτιάς στο δάσος της αδικίας το μόνο που καταφέρνει είναι να εξαγριώνει τον μέσο πολίτη , ο οποίος για τους δικούς του λόγους διαλέγει να μην είναι αλληλέγγυος με τα μικροσυμφέροντα των απεργών , δυσκολεύοντας του την ζωή και αφήνει ακόμη το περιθώριο στην πολιτεία να παίζει τον απίστευτο ρόλο του καλού εν τέλει απεργοσπάστη.Όλα τα παραπάνω με οδηγούν στην σκέψη πως κοροϊδεύουμε τους Ιάπωνες που απεργούν με τις κόκκινες κορδέλες στο μπράτσο φορεμένες , μα μήπως θα ήταν μια κάποια πρόσκαιρη λύση για τα δικά μας μέτρα?Ίσως αν βρισκόμασταν ξαφνικά κυκλωμένοι από ένα πλήθος κόκκινων κορδέλων συμπεριλαμβανόμενης και της δικής μας να συνειδητοποιούσαμε όλοι θέλοντας και μη πως ήρθε η ώρα για μια πραγματικά μεγάλη απεργία πέρα από ατομικιστικά συμφέροντα.Ξέρω πως θα γελάσει ο μέσος Έλληνας με ένα τέτοιο ενδεχόμενο μα αυτό θα συμβεί ίσως και για καλό γιατί μια επαναστατικού χαρακτήρα μεγάλη απεργία όλων μας σε αυτή την χώρα και μια πιθανή ανατροπή του πολιτικού μικρόκοσμου μας θα ήταν ίσως λανθασμένη σε μια χώρα εντόνων μικροπολιτικών συμφερόντων και γενικώς χαλασμένης πολιτικής ταυτότητας.Άλλωστε ζούμε σε μια χώρα όπου γριά απαίτησε να μπει σε λεωφορείο με κόσμο στοιβαγμένο σαν κουτί με σαρδέλες και μπήκε γεμίζοντας μας περηφάνια με τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία έλουσε έναν σαραντάρη επειδή δεν κόλλησε στην μπροστινή του για να της κάνει χώρο και έπειτα από μια στάση ένω κατέβηκαν δυο άνθρωποι δεν άφηνε μια άλλη γρια να μπει με την δικαιολογία πως το λεωφορείο δεν την χωρούσε!

2010 ?2011 calling

2010-12-15T21:36:00.006+02:00

Κοντεύουν Χριστούγεννα.Η εποχή με τα πολύχρωμα λαμπάκια , το δέντρο , τα γλυκά , το αντάμωμα των ανθρώπων και την υπόσχεση στον εαυτό μας να γίνουμε πιο συνεπείς με τα θέλω μας , πιο αντικειμενικοί με τα πρέπει μας , ικανότεροι για ουσιαστική επικοινωνία με τον εαυτό μας και τους γύρω μας πλησιάζει.Η χρονιά αυτή η οποία κοντεύει να τελειώσει με βρίσκει όπως πάντα σε ένα μεταίχμιο.Τίποτα το συνταρακτικό ευτυχώς.Νομίζω για την ηλικία μου έχω ζήσει πολλά συνταρακτικά ως τώρα , τα οποία και επιδίωξα ως επί το πλείστον.Τώρα ζητώ την ηρεμία μέσα από μικρές καθημερινες ιεροτελεστίες τις οποίες τείνω να καθιερώσω στον μικρόκοσμο μου.Με δυσκολία μπορώ να θυμηθώ την εποχή που αυτά τα απλοικά τα κορόιδευα.Αυτή η χρονιά η οποία σε λίγο θα τελείωσει μου έμαθε πιο πολύ από το οτιδήποτε πως τα νεόκοπα όνειρα μου πέρασαν σε άλλο επίπεδο , έγιναν πιο άμεσα , πιο απλοϊκά.Δεν είναι μόνο πως μεγαλώνω και προφανώς κατά κάποιο τρόπο ωριμάζω.Δεν είναι μόνο αυτό και συνεπώς δεν φοβάμαι πως βαδίζω γοργά στο μονοπάτι του σαπίζω-μέσα-στην-απελπισία-της-καθημερινότητας-ξεχνώντας-τα-παιδικά-και-εφηβικά-μου-όνειρα-χαρίζοντας-σε-ανήλικα-χέρια-τα-σκονισμένα-μου-παραμύθια-και-τις-βιντεοκασέτες-μου.Απλά πέρασα το σημείο κατά το οποίο αμφισβητούσα τα τρελά μου όνειρα ως μη πραγματοποιήσιμα και έπειτα πίστεψα σε αυτά και σε έμενα ξεφυσώντας πλέον μόνο για τα απλοϊκα και ακίνδυνα.Κατάλαβα πως κουβαλάω τα μεγάλα μου όνειρα τόσο καιρό τώρα και με τόση μανία που αν ξεκίνησαν σαν άπιαστες εκλάμψεις απλώς συμβατές μαζί μου έγιναν πια κομμάτια μου.Είδα τον εαυτό μου ψύχραιμα και έμοιαζα λίγο σαν τον σκύλο που κυνηγάει ανελέητα την ουρά του.Αστεία εικόνα την οποία εδώ και λίγο καιρό την άφησα πίσω μου.Το μεταίχμιο πάνω στο οποίο ισορροπώ δεν είναι άξιο λόγου , είναι σημείο της κίνησης μου μέσα στην ζωή , η οποία πάντα θα κυλά και θα μας παρασύρει σε καταστάσεις , ιδιότητες και εποχές.
Τα χριστούγεννα θα μας θυμίζουν πάντα την εποχή που ήμασταν παιδιά.Το λατρεύω αυτό το αίσθημα.Ο ρομαντικός ιδεαλισμός και ο ιδεαλιστικός ρομαντισμός στο πικ τους πασχίζουν να συναντηθούν με την πραγματικότητα.Τα παιδικά μας χρόνια ξαναζούν μπροστά στα μάτια μας και με λίγη φαντασία παίρνουν νέες διαστάσεις και μας αναδιαμορφώνουν.Η ντουλάπα - είσοδος σε έναν φανταστικό κόσμο οδηγεί όχι σε ένα χιονισμένο τοπίο δράσης ενάντια στην βασιλεία μιας μάγισσας μα σε ένα ζεστό κρεβάτι παρέα με κάποιον αγαπημένο νιώθοντας ευτυχία που ξεπέρασες τους σκόπελους της ημέρας και σχεδιάζοντας ηρωικά το σαββατοκύριακο σου.Η νυχτερινή πτήση παρέα με τον Πήτερ και η προσγείωση στην Χώρα του Ποτέ μεταφράζεται σε ανάλαφρα όνειρα κατά τα οποία κολυμπάς στον αέρα με στύλ πρόσθιο πάνω από γνώριμα ηλιόλουστα μέρη και προσγειώνεσαι πρωί στο κρεβάτι σου γνωρίζοντας πως είδες το αγαπημένο σου όνειρο και αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα σου δώρα σε όλο το σύμπαν.Πέφτεις όχι σε μια λαγουδένια τεράστιων διαστάσεων σκοτεινή τρύπα , μα με τα μούτρα σε παλιές φωτογραφίες και παλιά τηλέφωνα με σκοπό να μην αναβάλλεις άλλο την συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα.Οι γιορτές είναι σχεδόν εδώ και ο νέος χρόνος μας περιμένει στην γωνία , εύχομαι πραγματοποιώντας πολλά από τα όνειρα μας και εμπνεύοντας μας νέα.Όσα όνειρα δεν θα πραγματοποιηθούν δεν θα χαθούν απαραιτήτως σε έναν στρόβιλο σκοτεινής ανυπαρξίας μα ανάλογα με το πόσο αποτέλεσαν κομμάτια μας ή ήταν καπρίτσια ξενικά από την ιδιοσυγκρασία μας θα μας περιμένουν κάπου στο μέλλον ίδια έως παραλλαγμένα λιγάκι ή θα μας προσπεράσουν αγέρωχα καθιστώντας μας κουτούς αν θα τρέξουμε πίσω τους , ψιθυρίζοντας μας ''έι,ψιτ δεν πρέπει να ονειρεύεσαι με όνειρα ξένα''...

Φοβόμουν

2010-11-24T04:00:00.003+02:00

Είναι 4 το βράδυ και θα έπρεπε , το λιγότερο , να με νανουρίζω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο , αντιθέτως έχω ανάψει το πολύφωτο , τα κίτρινα χριστουγεννιάτικα φωτάκια , την νεκρή δίχως αποκωδικοποιητή τηλεοραση μου και ακούγοντας Dean Martin γράφω αυτές εδώ τις σειρές.Όλα όσα έμοιαζαν να με φοβίζουν κατά καιρούς είναι πολύ χαζά τελικά.Εντατική βιβλιοφαγία , ένα βεβιασμένο καφεδάκι με μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες , όνειρα για το μέλλον , η πολυτέλεια απομάκρυνσης από αντιπαθητικές μορφές , ο ήλιος , ο σκύλος , ο γάτος , εσύ που πάντα με αγαπάς , η δίδυμη ρόζ ζακέτα η χαρισμένη από την μαμά , μικρές δόσεις αστρόσκονης..Ο χρόνος κυλά παράδοξα και αυτά που νόμιζα για δεδομένα και με φόβιζαν τώρα μοιάζουν με ρετρό αστείο.Θέλω να πάρω ρίσκα ξανά και δεν φοβάμαι την προετοιμασία για να ανοίξω τα φτερά μου.Ακατάπαυστες ευχάριστες σκέψεις με κατακλύζουν και τίποτα τελικά δεν μπορεί να τις δικαιολογήσει αν δεχτούμε τον άνθρωπο σαν φύσει απαισιόδοξο.Γυρνάω στην φυσική μου κατάσταση.Είναι τόσο σαχλή αυτή η ανάρτηση , νυστάζω λίγο , σβήνω τα πολύ προσωπικά.Χαμογελάω με τις σκέψεις μου.Πόσο εύκολα σχηματίζουν οι ωραίες αναμνήσεις γαϊτανακι στο μυαλό.Δεν περιγράφω άλλο..

Wtf

2010-11-06T23:48:00.006+02:00

Wtf με τους υποψηφίους τους ναι μεν ανεξάρτητους αλλά παράλληλα έχοντες την στήριξη κάποιου κόμματος?Τι να σημαίνει αυτό άραγε?Υπάρχει κάποια ελπίδα να σημαίνει κάτι περισσότερο από την λογική του ''είμαι κόμμα κατάλαβα για πόσο ξεφτίλα με έχει ο κοσμάκης και δεν κατεβάζω υποψήφιο παρά μόνο δηλώνω την στήριξη μου σε κάποιον με στόχο και να έχω δικό μου άνθρωπο στα πράγματα αλλά και αν αυτός χάσει να μην μπορούν να μου προσάψουν την ήττα οι αντίπαλοι''?Υπάρχει περίπτωση να μας περνάνε για υπερμαλάκες?Λέω εγώ τώρα..Ο αντίστοιχος υποψήφιος νιώθει άραγε βαθιά δημοκράτης και συνεπακόλουθα περήφανος που δέχεται την στήριξη και αλιεύει ανενόχλητος ψήφους κομματικές ενώ παράλληλα δηλώνει σθεναρά την ανεξάρτητη συμμετοχή του?
Το παράδοξο αυτό που φέτος έγινε μόδα αποτελεί ύμνο στην προσαρμοστικότητα αποδεικνύοντας τις απόψεις μου περί αδυναμίας των κομμάτων να ακολουθήσουν την κοινωνική πραγματικότητα τρελά άστοχες.Το σύστημα σήμερα και δημιουργεί την εποχή και προσαρμόζει σιλικόνη στις φανερές αστοχίες του.Η φαντασία στην εξουσία σε όλο της το μεγαλείο.Πόσο τους ταιριάζει τελικά η παλιά μαμαδίστικη συμβουλή ''δεν ασχολείσαι καλύτερα με κάτι εποικοδομητικό αντί με αυτές τις βλακείες?''..΄Πόσο δεν την ακολουθούν αυτή την κλασική συμβουλή και πόσο μαύρισμα θα φάνε αύριο..

Οι δημοκρατικές διαδικασίες των φίλων μας των ζώων

2010-11-01T03:38:00.005+02:00

Δημοκρατία αυτός ο άγνωστος.Προυποθέτει την παιδεία , την τόλμη , το ήθος , την αγάπη για το ανθρώπινο είδος και τελικά την ελευθερία στο μυαλό.Πλειοψηφία τέτοιας ποιότητας δεν υπήρξε ποτέ για αυτό και ποτέ η δημοκρατία δεν δόθηκε απλόχερα σε όλους , τέτοια πλειοψηφία δεν υπήρξε ποτέ για αυτό και δεν κατακτήθηκε ποτέ απ' όλους.Πάντα μια μειονότητα στην γωνία τιμωρία λες και τα ματωμένα λάφυρα του πολιτισμένου κόσμου δεν είναι αρκετά για να μας θρέψουν όλους και από την άλλη μεριά εμείς με μια ψήφο στο χέρι μα να νιώθουμε κουλοί.Ανθρώπινο είδος σου λέει μετά..
Με ρώτησες αν μου φάνηκε περίεργο όταν πρωτομπήκα στο πανεπιστήμιο το γεγονός της τόσο πάγιας επικράτησης των μεγάλων κομμάτων.Σου απάντησα με ένα ξερό όχι.Προφανώς δεν θα άντεχα για πολύ , είναι εξοργιστικό ακούς να γίνεται δίπλα σου μια τέτοιου ειδους συζήτηση από απόφοιτους και τελειόφοιτους ανώτατων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.Συζήτηση περί δικομματισμού , κοιμισμένων φοιτητών , κομματικής προπαγάνδας , συνδικαλισμού , παρατάξεων κ.ο.κ.Τόσο προφανή όλα αυτά , τόσο ξεγυμνωμένα στα μάτια και του τελευταίου άσχετου απολιτίκ νέου αν τυχόν διαθέτει και μισή μερίδα μυαλού και λίγη αξιοπρέπεια.''Και η ελπίδα?''Πετάχτηκε η παλαίμαχη της ΠΑΣΠ , η κουρασμένη απο τις ατελείωτες πολιτικές συζητήσεις κατά δήλωση της.''Ένας νέος με ελπίδα και ιδανικά δεν μπορεί παρά να στραφεί στον συνδικαλισμό για να καλυτερέψει τα πράγματα''.Τόσοι οι χαρακτηρισμοί τους οποίους θα μπορούσα να της προσάψω , τόση επιχειρηματολογία στην άκρη της γλώσσας μου..Κάποιος ευγενικά μου έδωσε τον λόγο και τότε μόνο συνειδητοποίησα πως για ώρα μουρμούριζα εκνευρισμένη.Ήθελα να πω πολλά , να βρίσω , να την δαγκώσω αλλά γνωρίζοντας πως οι πολιτικές συζητήσεις αλλά και η ανθρωποφαγία δεν ενδείκνυνται για πάρτυ γενεθλίων περιορίστηκα στην εξιστόρηση ενός περιστατικού το οποίο και βίωσα στην αρχή των σπουδών μου στην aula της φιλοσοφικής σχολής σε μια συνέλευση σχετικά με τις επερχόμενες καταλήψεις.
Διάλεξα αυτή την ιστορία μεταξύ άλλων γιατί είναι η πιο δυνατή και βιωμένη για εμένα απόδειξη πως όλες οι κομματικές παρατάξεις έχουν διαστρεβλώσει την όποια πολιτικη συνειδηση των ήδη αλλοτριωμένων νέων μην αφήνοντας τα ελάχιστα περιθώρια σε μια συνέλευση πανεπιστημιακή όχι για πολιτικό διάλογο , πολιτικές ζυμώσεις και αλλαγή από το πανεπιστήμιο προς τα έξω μα ούτε καν περιθώριο να ψηφίσει ένας φοιτητής κάτι εκτός της πάγιας κομματικής αντζέντας!
Η ιστορία πάει ως εξής , βρίσκομαι στο κεντρικό αμφιθέατρο της φιλοσοφικής σχολής του καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών για να ψηφίσω υπέρ ή κατά της κατάληψης.Ακόμη δεν ξέρω τι να ψηφίσω.Είμαι μπερδεμένη όπως μπερδεμένη είμαι σχεδόν πάντα σε αντίστοιχες περιπτώσεις κατά τις οποίες κάποιος άνθρωπος , κάποιο κόμμα ή μια ιδέα ζητά την ψήφο μου.Φαντάζομαι πως αυτό θα συμβαίνει και σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι συνειδητοποιούν την σοβαρότητα των δημοκρατικών διαδικασιών και προσπαθούν ασύνδετοι με οποιαδήποτε χρυσή ρώγα να προσφέρουν με την ψήφο τους στο κοινωνικό σύνολο σκεπτόμενοι λογικά.Για να είμαι ειλικρινής δεν φαντάζομαι απλώς , γνωρίζω και άλλους τέτοιους ανθρώπους.Ζητήματα ηθικά , αξιοπιστίας , πολιτικού προσανατολισμού , προσωπικής κοσμοθεωρίας , θεώρησης της πραγματικότητας εμπλέκονται δημιουργώντας μια πνευματική σαβούρδα πρώτης ποιότητος..
Μάλλον θα ψηφίσω κατά της κατάληψης.Δεν θεωρώ πως τελικά ξαφνικά θα ιδρώσει το αυτί κανενός βολεμένου σε καρέκλα ιθύνοντα αν τυχόν τα παιδιά των μικρομεσαίων χάσουν ένα εξάμηνο σπουδών.Όχι δεν θα ίδρωνε το αυτί κανενός , μόνο ο πωπός μας θα ίδρωνε στην επερχόμενη διπλή εξεταστική , μόνο εμείς θα ιδρώναμε τελικά στον αγώνα για την απόκτηση του πρακτικά απαξιωμένου χαρτιού που για την πλειονότητα αποτελεί το πρώτο φαντασιακό εξκάλιμπερ της ενηλικίωσης.Όχι νομίζω χάρη θα τους κάναμε αν θα το κλείναμε.Θα τους δίναμε τα κατάλληλα επιχειρήματα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έτοιμα να σερβιριστούν σε κάθε σπουδαγμένο στα ιδιωτικά κολλέγια και στα εξωτερικά , στον παππού μου στο χωριό , στον κομματόσκυλο οδηγό ταξί που ο γιος του έβγαλε με το ζόρι το λύκειο αλλά το κολλέγιο το έβγαλε , θεέ μου τι έκπληξις , στα 3 χρόνια ακατέβατα και μάλιστα με βαθμό μα και στην μοβόρα γειτόνισσα της οποίας η κόρη διάλεξε στα 18 να αμολήσει το πρώτο κουτσούβελο και προσπαθεί να περάσει την ανάγκη για επιλογή.Καθόμουν σε μια θέση πίσω ψηλά μαζί με μια φίλη μου και της έλεγα πόσο θα ήθελα να υπάρχει και μια τρίτη επιλογή να ψηφίσουμε , κάτι λιγότερο της λογικής το μη χείρον βέλτιστο.Οι προτάσεις εναλλάσσονταν μα ο διπολισμός καλά κρατούσε.Σύναδελφους μας προσφωνούσαν οι αντιπρόσωποι των παρατάξεων οι οποίοι ηδονικά τώρα χρησιμοποιούσαν το ίδιο μικρόφωνο με πρυτάνεις , καθηγητές και βοηθούς μα πάω στοίχημα πως πρόβατα εννοούσαν.
Κάποια στιγμή ανέβηκε ένας τυπάς ο οποίος δήλωσε ανεξάρτητος και πρότεινε να μην κάνουμε κατάληψη αλλά να κατέβουμε όλοι στους δρόμους να διαδηλώσουμε ξανά και ξανά , εκτός ωρών μαθημάτων , δείχνοντας έτσι την δύναμη μας όλοι μαζί ως φοιτητές πέρα από παρατάξεις.Ενθουσιάζομαι.Βρίσκω στην ιδέα του την έκφραση του πραγματικά θετικού αγώνα όπου κανείς μας δεν θα έπαιζε τον ρόλο του οσιομάρτυρα , απαρνούμενος του δικαιώματος του στην παιδεία έστω και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.Δεν δίνω σημασία στις αντιδράσεις των υπολοίπων.Αυτό θα ψηφίσω λέω στην φίλη μου.Καλό ακούγεται μου λέει και αυτή , αν και δεν την βλέπω πρόθυμη να ψηφίσει γενικώς..Έρχεται η ώρα της ψηφοφορίας και σηκώνω το κουλό μου για την ιδέα του ανεξάρτητου τύπου.Μέσα σε μια αίθουσα με ας πούμε 1000 άτομα σηκώσαμε χέρι μόνο τρεις νομίζω.Το τι επακολούθησε δεν λέγεται.Γέλια , γιούχα ,φωνές να κατεβάσω επιτέλους το χέρι μου γιατί είμαι μια χαζή η οποία δεν καταλαβαίνει πως ο τύπος είναι δαπίτης και θέλει να πάρει με το μέρος του τους αναποφάσιστους.Κράτησα πεισματικα το χέρι μου ψηλά για ώρα , χωρίς να με νοιάζει η ντροπή της φίλης μου και οι αντιδράσεις στην αίθουσα...
Η απόφαση πάρθηκε δημοκρατικά και είναι συχνές η παρόμοιας υφής καταστάσεις οι οποίες μας δίνουν το δικαίωμα να περιγράφουμε την κάθε παράταξη συμφωνώντας στην ουσία πως αποτελούν δομές απόλυτα προβλέψιμες , στατικές μέχρι αηδίας και δυστυχώς ομάδες οι οποίες συνειδητά διαλέγουν να μην προσαρμόζονται παρά μόνο να σχηματίζουν συνειδήσεις φτιάχνοντας στρατούς από παπαγαλάκια..Αποφασίσαμε κατάληψη λοιπόν..Μια αίθουσα κομματικά κοπάδια γεμισμένη.Νέοι απογοήτευση , κομματικοποιημένοι μα διόλου πολιτικοποιημένοι , με μηδενική συνείδηση της ισχύος που τους δίνει η όποια ψήφος τους , αφοσιωμένοι στο κόμμα , στην ένταση και στην ηδονή της στιγμής.Ασεβείς ως προς την ίδια την διαδικασία αν αυτή ξεφύγει από την γραμμή την επιτρεπόμενη απ΄το κόμμα και ας πάει αυτή να ξεφύγει με στόχο τον εκδημοκράτισμό της ξεφτιλισμένης τους προ πολλού δημοκρατικής διαδικασίας.Παπαγαλάκια , γόνοι παπαγάλων.Αδύναμοι χαρακτήρες.Ονειροπόλοι εγκλωβισμένοι σε μια λαϊκη ετυμηγορία συμφωνημένη προ πολλού να περιμένει σκονισμένη να αναδυθεί με την ίδια μορφή που είχε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα , αδιαφορώντας για το σήμερα και την δημοκρατία σαν δομή.Οι μέχρι χθες ''δεν ξέρω/δεν απαντώ'' φοιτητές προσυλητισμένοι πλέον , προσπαθούν να ικανοποίησουν τις τάσεις τους.Τάση για εξουσία , για προβολή , για κοινωνικοποίηση.Άτομα τα οποία ψηφίζουν για να αποδείξουν το πόσο τελικά άξιζαν τελικά τις κομματικές σημειώσεις.Άλλοι για μια εκδρομή.Άλλοι γιατί προτιμούν να έχουν μια δικαιολογία για καθισιό , ανίκανοι φυσικά να αναλάβουν τις απλούστερες των ευθυνών τους , μα τυπικώς ικανοί για να ψηφίσουν.Άλλοι για να αποδειχθούν καλοί σύντροφοι.Όχι λοιπόν ήδη τότε δεν μου φάνηκε περίεργη η επιμονή της μάζας στο να ακολουθεί για άλλη μια φορά τσοπάνηδες.
Σαν ένα κοπάδι πρόβατα που τους φωνάζεις για να μαζευτούν ξανά μέσα στο μαντρί έχοντας σύμμαχο την γκλίτσα σου και το σκυλί σου , έτσι σε θέλουν να νιώθεις και εσύ πρόθυμα υποτάσσεσαι.Χαμένος μέσα στο συλλόγικό πνεύμα του κοπαδιού κάνεις αυτό το οποίο σου φωνάζει ο βοσκός , αυτό που σου γαβγίζει το σκυλι , αυτό που σου υποδεικνύει η γκλίτσα.Δεν σου είναι δύσκολο να φοράς την προβιά σου περιμένοντας την ώρα της βοσκής και πάντα νομίζεις πως υπάρχουν πιο άτυχοι από εσένα οι οποίοι θα πάνε άκλαφτοι πριν της ώρας τους.Έχεις ακούσει να λένε για την ισορροπία του τρόμου μα δεν πιστεύεις πως φοβάσαι εκείνες τις ώρες που σε πλησιάζει το αφεντικό , όχι τουλάχιστον όσο θα φοβόσουν στην θέα ενός λύκου ή στο άκουσμα ενός δυνατού μπαμ.Μπα , δεν είναι φόβος , θα πεις στον προβάτινο εαυτό σου επιστρατεύοντας την δημοφιλή προβάτινη ψυχολογία , μούδιασμα από δέος μπροστά στην μεγαλόκαρδα ελέγξιμη δύναμη του είναι.Μούδιασμα..Όχι φόβος.Μούδιασμα συνοδευόμενο από ένα αίσθημα υπερβατικό, σαν να βγαίνεις λίγο έξω από τον εαυτό σου , κοιτώντας από ελάχιστα ψηλότερα προσπαθώντας να μαντέψεις ποιος απ'ολα αυτά τα ζώα τα αλαφιασμένα είσαι.Αυτό ναι , φυσικά και δεν σου αρέσει και τόσο σαν αίσθημα , είναι λίγο αγωνιώδες , θες πάραυτα να επιστρέψεις στο εγώ σου και ανυπομονείς να μαντρωθείς στον γνώριμο σου εκείνο χώρο όπου σε αφήνουν την νύχτα ή και σε έναν ακόμη πιο στενό αυτή την φορά.Είσαι έτοιμος για υποχωρήσεις φτάνει να τελειώσει αυτό το περίεργο μούδιασμα το οποίο σε αφήνει να αιωρείσαι λίγο πάνω από την γη , μην γνωρίζοντας ποιος ή τι είσαι.Μούδιασμα το λες , όχι φόβο.Ένα τυχαίο γεγονός συνδεδεμένο με την διαδικασία του μαντρώματος του δικού σου και της ομάδας σου από τον βοσκό σας.Τελικά γρήγορα αισθάνεσαι πολύ καλύτερα όταν η ασφυξία την οποία σου προκαλεί ο τόσο στενός συγχρωτισμός με τα άλλα πρόβατα την ώρα του μαντρώματος τελικά σε ξυπνά κατά κάποιο τρόπο από αυτό το μούδιασμα , αναγκάζοντας σε να στραφείς στα άμεσα ένστικτα σου και να πάρεις δύναμη για να επιζήσεις από τα άμεσα προβλήματα , δηλαδή από τα σπρωξίματα , την μυρωδιά του σκατού , τα βελάσματα τα δικά σου και των άλλωνΕυτυχώς τελικά δεν έχω αγοραφοβία σκέφτεσαι.Τι είδους πρόβατο θα ήμουν διαφορετικά?.Δεν μπορείς να υποπτευθεις την αλήθεια.
Όταν μια μέρα θα εμφανιστεί η ενσάρκωση των φόβων σου , ο ανεξέλεγκτος από την πείνα κακός λύκος, εσύ δεν θα προλάβεις να πετάξεις την προβιά από πάνω σου , θα βελάζεις για λίγο φρικαλέα ζητώντας βοήθεια μα το κοπάδι θα έχει ήδη αποτραβηχτεί σε μια ασφαλέστερη γωνία μαζεμένο σαν κουβάρι προσπαθώντας να ηρεμήσει ενώ το αφεντικό σου θα κοιμάται.H ψυχή σου βγαίνοντας θα εύχεται να υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία και λίγη θεία δίκη.Μια δεύτερη ευκαιρία σε μια ζωή πιο δίκαιη με την αφεντιά σου.Εύχεσαι να ήσουν εσύ αφεντικό.Εντάξει δέχεσαι και πρόβατο σε μια άλλη καλύτερη στάνη , με καλύτερο σεκιούριτι.Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις εικόνες σου , από την πραγματικότητα σου , μα θα μπορούσες..
Σε περιγράφω ίσως ευνοϊκά , μιας και αυτές τις ημέρες ενόψει εκλογών αισθάνομαι πάλι ανεπαρκής παρ΄όλες μου τις προσπάθειες να συμμαζέψω το μυαλό μου , να σκεφτώ εκτός του κουτιού και να βρω μια λύση.Δεν φαντάζομαι να είμαι ξανά τυχερή όπως τότε στην φιλοσοφική να βρεθεί κάτι έστω την τελευταία στιγμη , έτσι ώστε να νιώσω μια κάποια ανακούφιση πως έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.Γνωρίζοντας πως οι συνθήκες απαιτούν πολλά περισσότερα απ' όλους μας , μα ίσως μην έχοντας το σθένος και την ψυχική ισορροπία να δω καθαρά το φως το αληθινό ή έστω κάτι παραπλήσιο αισθάνομαι όσο πλησιάζει αυτο το σαββατοκύριακο πιο επιεικής με πάσης φύσεως κοπάδια.