μιθριδατισμός στην κοινωνία

Διαλέγουμε ένα δηλητήριο ,ένα δηλητήριο το οποίο υποψιαζόμαστε ότι παραμονεύει κάποιος να μας το δώσει και το λαμβάνουμε σε μικρές δόσεις ώσπου να αποκτήσουμε ανοσία σε αυτό. Σιγά σιγά το δηλητήριο μας γίνεται οικείο , γίνεται συνήθεια πια ηδονική.. Ευγνωμοσύνη σε αυτό που δεν σε σκότωσε αλλά σε έκανε πιο δυνατό


''Έξις δευτέρα φύσις'' μου έλεγαν, πάντα όμως μου το έλεγαν για κακό , ποτέ για καλό , έτσι τους είχαν μάθει , κάθε συνήθεια μοιάζει κόλαση προσωποποιημένη και τι να κάνεις..?Τρέχεις στους ψυχολόγους γιατί συνήθισες στην σοκολάτα , στο σεξ , στο καλοκαίρι , στο καλό φαγητό , στους ανθρώπους , στην αναζήτηση της ουτοπίας της αγάπης ,στο τραγούδι του τζίτζηκα , στον ύπνο , στις ονειροπολήσεις , στην ροκ..Σου είπαν ότι είναι κακό το να συνηθίζεις και εσύ προσπάθησες να κατάλαβεις..Μάλλον κατάλαβες.''Μην τρως τα νύχια σου , έξις δευτέρα φύσις'' θυμάσαι σου έλεγαν ,ακόμη λίγο ασύνδετο φαντάζει αλλά προφανώς σχετίζεται με την πεποίθηση ότι κάθετι που κάνεις ,πόσο μάλλον οι συνήθειες σου -δηλαδή πράξεις στις οποίες προβαίνεις κατ΄επανάληψη - προδίδουν το ποιος είσαι και προφανέστατα κανείς δεν θέλει να είναι ένα μάτσο φαγωμένα νύχια.. Έμαθες ότι δεν πρέπει να εξαρτάσαι από συνήθειες, θες να είσαι ελεύθερος και θες κυρίως οι υπόλοιποι να σε βλέπουν ελεύθερο και ανεξάρτητο και τι να κάνεις τρέχεις να απαλλαγείς...

Ποιος να στο έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν λίγο λίγο να συνηθίσουν το κρύο ,μένοντας ουσιαστικά γυμνοί κατά την διάρκεια του χειμώνα αναμετρώμενοι με έναν κατασκευασμένο κίνδυνο , ίσως με το θνητό της ύπαρξης τους , σαν άλλοι σαμάνοι οι οποίοι τριγυρνούν μόνοι στην ερημιά απορρίπτοντας κάθε ηδονή προσπαθώντας να υπερπηδήσουν κάθε τι το υλικό , κάθε τι το οποίο δυνητικά μπορεί να τους καθηλώσει ανήμπορους.Ποιος να στο έλεγε ότι η ψυχολογία μπορεί να θεραπεύσει μέσω της δύναμης της συνήθειας(βλ.συμπεριφορισμός).Ποιος να στο έλεγε ότι η συνήθεια μπορεί να κρύβει δύναμη ικανή να μας αλλάξει ποικιλοτρόπως.Πάντα για κακιά μας την παρουσίαζαν την κυρα-συνήθεια..Όλοι σαν να το συμφώνησαν , πρέπει να απαλλαγούμε από τις συνήθειες μας ,από τις εμφανώς καταστροφικές έως τις ευχάριστα ηδονικές όλες ως περιττές και βλαβερές κρίνονται.
Η οικογενειακή μας επιχείρηση δίπλα σε ένα βενζινάδικο.Δεν ξέρω ποια από τις δυο πρόλαβε να τη λάτρεψει πρώτη , πάντως γεγονός είναι ότι την μυρωδάτη μπόχα της βενζίνης , την υπομείναμε , την συνηθίσαμε , την λατρέψαμε..Ο μπαμπάς εκνευρίζεται με αυτό μας το χούι να ανοίγουμε τα παράθυρα τέντα κάθε όταν πάμε να βάλουμε βενζίνη.Κακιά συνήθεια..Να το ξέρεις, όλοι θα σου πουν να την κόψεις αν τυχόν την αποκτήσεις ποτέ..
Κανείς όμως δεν θα σου πει ότι θες δεν θες συνηθίζεις στο δηλητήριο της κοινωνίας στην οποία ζεις.Ίσως να νομίζουν βέβαια οτι σου κάνουν χάρη με την στάση τους αυτή , άλλωστε με αυτό τον τρόπο δεν αγχώνεσαι με την πραγματική σου κατάντια και αντίθετα ασχολείσαι με το να αλλάζεις κατά καιρούς τα ασήμαντα φορτία εμπειριών - συνηθειών τα οποία κουβαλάς σαν να ήταν έπιπλα ξεχαρβαλωμένα τα οποία στέλνεις για μεταποίηση.Μάθαμε να μένουμε στωικοί σε κάθε τι το άσχημο , το κακό γιατί συνηθίσαμε , η καλύτερα , μας συνήθισαν σε κάθε τι το άσχημο ,το κακό. Έτσι έχουν τα πράγματα...έξις δευτέρα φύσις.
Οι περισσότεροι δικαιολογούν την όποια αδράνεια τους κάτω από το σχήμα της ιώβιας υπομονής του αδύναμου ατόμου έναντια στο κατεστημένο (έτσι - έχουν - τα - πράγματα) . Όταν όμως για παράδειγμα έχεις μάθεις πια την ειδησεογραφική εικόνα του θανάτου , όταν την συναντάς τόσο συχνά που σιγά σιγά σταματάς να νιώθεις , τότε , συνήθισες ,δεν υπομένεις πια..Συνήθισες..και αυτή ακριβώς είναι τώρα η φύση σου ,η δεύτερη μιαρή φύση σου από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις εύκολα και ίσως πια δεν θες να ξεφύγεις..
Το δηλητήριο ρέει άφθονο από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.Έχεις μεγαλώσει σε μια οικογένεια η οποία στο κέρναγε σε δόσεις μαζί αν ήσουν τυχερός με ανθρωπιστική παιδεία και όπερες του τύπου ''cosi fan tutte'' ενώ παράλληλα σε εφοδίαζε όσο μπορούσε με τα τυπικά προσόντα για την μελλοντική σου ανέλιξη σε έναν νέο Πάρθο βασιλιά της γειτονιάς σου.Παράλληλα φυσικά ψέλλιζες ιστορίες για δικαιοσύνη , δημοκρατία , αλήθεια , καλοσύνη αλλά σε λέγανε ονειροπόλο...Ενηλικιώνεσαι και με κλειστά τα χείλη σου λένε ευγνωμοσύνη σε αυτό που δεν σε σκότωσε αλλά σε έκανε πιο δυνατό..Όταν υπομείνεις τους ''υπεράνθρωπους'' εγκληματίες , άκαρδους , συμφεροντολόγους , μισάνθρωπους , κομπλεξικους αυτού του κόσμου με την πλήρη ανοσία , αμνηστία , όταν γίνουν μια δεδομένη συνήθεια τότε πια δεν μπορεις να φανταστεις τον κόσμο χωρις αυτους , δεν θες να τον φανταστείς γιατί ''συμπτωματικά'' έχεις ήδη αρχίσει να παίζεις το παιχνίδι τους , έχεις ήδη αρχίσει να αναπτύσσεις ανοσία και ξέρεις απ'έξω και ανακατωτά τα μπουκαλάκια με τα δηλητήρια...Σημείωσε να μην ξεχάσεις να τα μάθεις και στα παιδιά σου!

-''Ρώτα με αν σε αγαπώ.''

-''Έλα σε παρακαλώ ρώτα με.''

-''Ωραία...Μ' αγαπάς?''

-''ΌΧΙ.''

28/10

Ένα νέο παιχνίδι για την επέτειο του ΌΧΙ.Φέτος δεν με έπιασε και πολύ το πατριωτικό μου , μάλλον αυτό συνέβη επειδή δεν είδα την υπολοχαγό Νατάσσα και εν γένει δεν είδα ταινίες , δεν είδα ντοκυμαντέρ , δεν διάβασα βιβλία σχετικά με το περίφημο ΌΧΙ και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.Αυτό θα συνέβη.Δεν σκάω για αυτή μου την αδιαφορία , η ιστορία πάντα πιστεύω θα έχει την δυνατότητα να με συγκινεί και να με διδάσκει όταν το επιλέγω.

Σύνηθες το να έχουμε κολλήματα τα οποία αναμασάμε και τα οποία ουσιαστικά εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να μας ταράζουν ξανά και ξανά κάθε όταν νιώθουμε το μαζοχιστικό μας ένστικτο να θεριεύει και ευτυχώς η ιστορία μπορεί να παίξει και αυτό τον ρόλο.Δυστυχώς η ''ιστορία'' αυτή μπορεί να τραβήξει μακριά και να εκπέσει σε ένα ατελείωτο και μονότονο δυικό παιχνίδι όπου το άτομο θα χρησιμοποιεί τις ανάγκες του εκείνες της υποταγής και της κυριαρχίας αποκλειστικά με όρους ιστορικούς ενίοτε ειδωμένους μέσα σε ένα ''παγωμένο'' και μονόδιαστατο πλαίσιο κατασκευασμένο φυσικά ως άλλο θεατρικό σκηνικό με στόχο αποκλειστικό την ικανοποίηση των ενστικτων.Τότε , εκεί πάνω στο παιχνίδι της αλληλεπίδρασης του ραγιά του κατατρεγμένου του κακομοίρη με τον Έλληνα τον νικητή τον κυρίαρχο τα τείχη της πανάρχαιης ιστορίας μας μπορούν μην αντέχοντας την λάβα της ψυχής να λιώσουν στο μυαλό και το κομμάτι της παραποιημένης ιστορίας που χρησιμοποιήσαμε ως πεδίο μάχης των σκοτεινών ενστίκτων μας να ξεφύγει προς την πραγματικότητα με ταχύτητα τόση που σβήνει μαζί και κάθε πιθανότητα άλλης κριτικής σκέψης και τότε , εκεί φαντάζει μόνο μια πραγματικότητα δυνατή , η πραγματικότητα του κατατρεγμένου ραγιά και του Έλληνα νικητή_ μόνο που επειδή στο πεδίο της πραγματικότητας εχθρός και υποταγμένος δεν μπορεί πια να είναι ο εαυτός μας ταυτοχρόνως ,αυτός τον οποίο θέλουμε να ταπεινώσουμε και να θεοποιήσουμε , στρεφόμαστε εκεί έξω.Τότε γίνεται πας μη Έλλην βάρβαρος ικανός να μας ταπεινώσει και να μας εξυψώσει , μα φυσικά ανίκανος να μας φτάσει ή να συγχρωτιστεί ως όμοιος μαζί μας , η δράση αποκτά αντίδραση έστω και φαντασιακή και ο κύκλος διαιωνίζεται , κάπως έτσι νομίζω γεννιούνται ομάδες όπως αυτή της Χρυσής Αυγής.Ένα παιχνίδι των ενστίκτων που γίνεται εμμονή , δεν είναι τόσο δύσκολο.Παιχνίδι δύναμης και υποταγής που ξεφεύγει από το τείχος του μυαλού εκεί έξω με την μορφή εμμονής και έχει για όπλο την αμάθεια ή στην καλύτερη των περιπτώσεων την ημιμάθεια.

Φέτος 28/10 το παιχνίδι μου το στρέφω κάπου τελείως διαφορετικά , ακόμη και αν το ημερολόγιο μου ευνοεί τα ιστορικά σαδομαζοχιστικά φαντασιακά ταξίδια.Όχι δεν θα περιπλανηθώ φέτος στο Άουσβιτς παρέα με Εβραίους , δεν θα μου κάνουν πειράματα , δεν είμαι νάνος , μονοζυγωτικός δίδυμος , νεαρή στην αντίσταση , μάνα του Έλληνα στρατιώτη ή παιδί που πεθαίνει από ασιτία.Φέτος 28/10 θέλω να παίξω ένα ερωτικό παιχνίδι γάτας ποντικιού και να παίξω και τους δυο ρόλους.Παράλληλα κάνω μια ευχή , αυτή που κάνω πολύ συχνά πια με ποικίλες αφορμές , να πάψουμε να απορρίπτουμε τα ένστικτα μας αυτά τα οποία μας κάνουν ανθρώπινους και να μάθουμε να τα διοχετεύουμε εκεί έξω ποικιλοτρόπως και κυρίως πριν να είναι αργά , πριν δηλαδή εξελιχθούν σε κάτι το αποτρόπαιο , νομίζω αν το καταφέρουμε αυτό οι αλληλεπιδράσεις μας σε κάθε επίπεδο θα εναρμονιστουν σε έναν εκπληκτικά αρμονικό , συμμετρικό σκοπό.

-''Εσύ με αγαπάς?''

-''ΌΧΙ''

-''ΌΧΙ....?''

-''Καλά......''

p.s Ένα ακόμη παιχνίδι (όπου ''ε'' στην επιστολή του υπάλληλου βάλτε το σήμα του ευρώ,το pc μου αρνήθηκε να συνεργαστεί) ,

Υπάλληλος εταιρείας στέλνει στον διευθυντη του το παρακάτω μήνυμα_

Αγαπητέ κύριε διευθυντά

Σε αυτή τη ζωή τα θέλω μας είναι λίγο ως πολύ γνωστά...Πιστεύω ότι μπορείτε να εκτιμήσετε την προσπάθεια που καταβάλλω εντός της εταιρείας και την καλή πίστη που διατηρώ στα ένστικτα σας.

Πιστεύω ότι αντιληφθήκατε τον τόνο της επιστολής μου και ευελπιστώ στην έγκαιρη απάντηση σας.

Με εκτίμηση

Ελευθέριος

και η απάντηση του διευθυντή_

Αγαπητέ κ.Ελευθέριε

Η εταιρεία βρίσκεται σε μια τρΟΧΙά χαρακτηριστικη των καιρών...Εξωγενείς παράγοντες , ως επικίνδυνες ΟΧΙές καραδοκουν , οι επΟΧΙκές διακυμάνσεις δυσκολεύουν την κατάσταση και η προσπάθεια οφείλει να είναι πολυμετΟΧΙκή.Πιστεύω ότι γίνομαι κατανοητός χωρίς τη δημιουργία ενΟΧΙκών σκέψεων.

ΥΓ.Το Σαββατοκύριακο θα είμαι στο εξΟΧΙκό μου , αν χρειαστείτε κάτι

Με εκτίμηση

Διευθυντής...

Απόσπασμα από την ''Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία'' 24 Οκτωβρίου 2009

Γιατί οι Αθηναίοι δεν μουτζώνουν πια?

Πάρτα!ναααααααααααά!όρσε! και άλλα τα συνοδευτικά της μούτζας.Τα θυμάσαι?Εσύ αλήθεια πόσο καιρό έχεις να μουτζώσεις?Έστω και τον εαυτό σου..Φυσικά μπορεί να μην έχεις μουτζώσει ποτέ, αναλόγως τις συνήθειες της οικογένειας σου. Γιατί όντως κάποιες ελληνικές οικογένειες δεν έχουν μουτζώσει ήδη από την εποχή που διαμορφώνονταν το ελληνικό κράτος μετά τον Καποδίστρια και ούσες κοντά στην βασιλική οικογένεια δεν μπορούσαν να εκφράζονται τόσο ''βάρβαρα'' και παράταιρα με το πνεύμα της αυλής.Άλλοι δεν μούτζωσαν μετά την μετανάστευση τους από τα χωριά στα μεγάλα αστικά κέντρα.Υπήρξαν και άλλοι που δεν ξαναμούτζωσαν μετά τις σπουδές τους στο εξωτερικό.Κάποιοι δεν μούτζωσαν ποτέ ξανά μετά την ανάγνωση των τόσο διαδεδομένων στην Ελλάδα του '50 και του '60 εγχειριδίων του savoir vivre.Πολλοί δεν ξαναμούτζωσαν ξανά για διάφορους λόγους και με διάφορες αφορμές αλλά γεγονός είναι πως αλλά και λίγο μετά το millenium θυμάμαι ξεκάθαρα μια Ελλάδα να προσφέρει απλόχερα ,κυριολεκτικά , το παράσημο της ανοιχτής παλαμης κυρίως στον δρόμο.Κάνοντας βόλτα πρόσφατα μου καρφώθηκε η ιδέα ..η μούτζα εξοβελίστηκε από το ρεπερτόριο της εκδηλωτικής μας συμπεριφοράς.Αλλά ένα λεπτό , εξοβελίστηκε πράγματί?Άρχισα να ψάχουλεύω αναμνήσεις...
Παιδιά δεν ξέρω τι γίνεται στο σπίτι σας εμάς ο πάτερ φαμίλιας θα μουτζώσει που και που συνοδευοντάς την μούτζα - παράσημο με την φράση ''να πάρτα να μην στα χρωστάω''.Η μαμά μου δεν μουτζώνει στο σπίτι ,λέει ότι μουτζώνει στο αμάξι αλλά δεν την πολυπιστεύω .Νομίζω ότι περιορίζεται στην κόρνα και σε λίγα #%@9υδγα&κια .Εγώ μικρή μούτζωνα την αδερφή μου και αυτή ανταπέδιδε , γλιτώσαμε αρκετά μαλλιοτραβήγματα έτσι.Τώρα πια δεν μουτζώνω με νεύρα ,ντρέπομαι που το λέω αλλά υπέκυψα και εγώ , δεν μουτζώνω όπως μούτζωνα την αδερφή μου κάποτε , μόνο μερικές φορές , σπάνια , μουτζώνω το αγόρι μου ο οποίος ανταποδίδει με ανάλογο ύφος χαζό και παιδικό.Ναι υπάρχει κ αυτή η μούτζα η χαζή παιδικη αλλά αυτή δεν πιάνεται.Τέλος πάντων το γεγονός ότι η μούτζα υπάρχει ακόμη στο σπίτι μου δεν αποτελεί δυστυχώς απόδειξη της μη εξαφάνισης της από το ευρύτερο περιβάλλον μας , μάλλον κάτι σαν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα μου μοιάζει να είναι..
Συνέχισα να σκέφτομαι..
-''Όταν ξεκίνησα να οδηγώ δεν θυμάμαι να με μούτζωσε κανείς''
και κάποιος τότε ανταπαντά ..
-''Ναι μα όταν ξεκίνησες να οδηγείς δεν μπορούσες να τσεκάρεις ούτε τους πλαϊνούς καθρέπτες πόσο μάλλον τις αντιδράσεις των υπολοίπων οδηγών''.
-''Δεκτόν ,τώρα πια όμως?Έμαθες να μπορείς να τσεκάρεις τόσο τις αντιδράσεις των άλλων οδηγών όσο και τους πλαϊνούς καθρέπτες..Παιδάκι μου,πόσο καιρό έχει να σε μουτζώσει κάποιος?''
-''Πολύ,δεν θυμάμαι την τελευταία φορά''
-''Εσύ , πόσο καιρό έχεις να μουτζώσεις κάποιον?
-''Πολύ''
-''Πόσο καιρό έχεις να δεις κάποιον να μουτζώνει?''
-''Α ,αυτό είναι πιο εύκολο.Βλέπω συχνά τον Λάκη Λαζόπουλο να μουτζώνει πολιτικούς στην εκπομπή του. Επίσης στις παλιές ελληνικές ταινίες αλληλομουτζώνονται συχνα!''
-''Στην τηλεόραση δεν πιάνεται.''
-''Ναι όντως''
Ρώτησα φίλους.Άρχισα να παρατηρώ ενδελεχώς.Τίποτα.Ρώτησα και δυο ταξιτζήδες.Αυτοί πρόθυμα μου αποκάλυψαν τα εξής _όντως ο κόσμος πια δεν μουτζώνει στο τιμόνι , τώρα ο κόσμος βιάζεται πιο πολύ είναι πιο πιεσμένος αλλά δεν θα μουτζώσει φωνάζει , βρίζει , ακόμα υπάρχουν και μερικοί που θα κατέβουν από το αμάξι με ασήμαντες αφορμές έτοιμοι για καβγά αλλά δεν θα μουτζώσουν , είναι ξεπερασμένο μάλλον όπως μου είπαν.
-''Άρα λοιπόν το αντικατέστησε.'' μονολόγησα.''Αντικατέστησε την ανάγκη του για ξέσπασμα , δεν κατάφερε φυσικά να την διαγράψει , τώρα ειδικά που οι ρυθμοί της ζωής δυσκόλεψαν δεν υπήρχε περίπτωση , απλά αντί να μουτζώσει περιμένει ώσπου να φτάσει στο σημείο της τρέλας και τότε..''
Κανείς σχεδόν δεν μουτζώνει πια δεν χρειάζεται να συνεχίσω να το ψάχνω , το παίρνω πια ως δεδομένο.Απλά ειδικά στους δρόμους αυτή η έλλειψη μου φαντάζει πολύ περίεργη.Είναι σαν ξαφνικά να έπαψε να υπάρχει κάτι το πολύ δεδομένο αλλά επειδή δεν αποτελούσε συνεχή καθημερινή πραγματικότητα , όπως ο ουρανός , αργήσαμε να το πάρουμε χαμπάρι ,είναι σαν ξαφνικά να εξαφανίστηκαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα.Μόνο οι ανθοπώλες μαζί με τους προσφάτως ερωτευμένους θα παρατηρούσαν κάτι τέτοιο στην αρχή κάποτε θα το παρατηρούσαμε και οι υπόλοιποι.
Οδηγήθηκα στο ερώτημα ''εξαφανίστηκε η μούτζα μαζί με την ανάγκη που την θέριεψε ή απορρίψαμε αυτή την έκφανση συναισθημάτων, αυτή την συνήθεια για άλλους λόγους κοινωνικούς?''Πιο πιθανό μου φάνηκε το δεύτερο ,άλλωστε κάθε επιστήμονας που ασχολείται με την εξέλιξη θα έφριττε με τον ισχυρισμό πως μπορούν συναισθήματα όπως ο θυμός και τα παράγωγα του ,στην συγκεκριμένη περίπτωση η αγανάκτηση ,η απόρριψη ,η ανάγκη να ταπεινώσουμε τον άλλο, ή συναισθήματα όπως η ανάγκη για κοροϊδία και χλευασμό να εξαλειφθούν τόσο γρήγορα ή έστω κάποτε.Ούτε σε χίλια χρόνια θα έλεγε και συμφωνώ , είναι συναισθήματα πολύ ανθρώπινα πολύ πρωτόγονα , ριζωμένα στην ύπαρξη μας και διαπλεκόμενα σε κάθε έκφανση της.Γιατί λοιπόν?Οι ακροδεξιοί θα έδιναν γρήγορα την απάντηση κάπως έτσι ,''φταίει η μετανάστευση απο την αλβανία αρχικά αλλα και από άλλες χώρες στην συνέχεια,γιατί που να γνωρίζει ο αλβανος ταξιτζής την μούτζα την βγαλμένη από την αρχαιοελληνική παραδοση?Δεν φτάνει που μας τρώνε τις δουλειές ,δεν μας μουτζώνουν κιόλας,μόνο να μας κλέβουν και να μας σκοτώνουν ξέρουν''Οι γενικότερα αναχρονιστές θα μίλαγαν αποκλειστικά για την ιστορική σημασία της μούτζας και θα εξηγούσαν την απόρριψη της από την κοινωνία αποκλειστικά ως αποτέλεσμα των ελλειπών ιστορικών εγχειριδίων και της ελλειπούς σημασίας η οποία δίνεται στην ιστορία εν γένει παγκοσμίως στις σύγχρονες τεχνοκρατικές κοινωνίες.Παρεπιπτόντως ψάχνοντας λιγάκι στο διαδίκτυο έμαθα ότι η μούτζα έχει πιθανότατα αρχαιοελληνικές καταβολές ή συνδέεται με το βυζάντιο.Παραθέτω το απόσπασμα από το magicland.com ''Λέγεται πως ξεκίνησε από την εποχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας όταν σε μικρά παραπτώματα ο δικαστής έβαζε το χέρι του σε στάχτη και λέρωνε (μουντζούρωνε) το πρόσωπο του τιμωρούμενου, διαπομπεύοντάς τον με αυτόν τον τρόπο.Η εξήγηση αυτή, δε με αφήνει ιδιαίτερα ευχαριστημένη διότι θεωρώ πως αν ήταν αυτή η προέλευση της μού(ν)τζας, θα ήταν διαδεδομένη και εκτός Ελλάδας. Κάτι, που δε συμβαίνει από όσο γνωρίζω.Σε κάποια μέρη των Δωδεκανήσων χρησιμοποιούν τη φράση “Μούτζες και στάχτες πάνω σου” ως μεγάλη κατάρα. Φαντάζομαι πως αν ήθελα να καταραστώ κάποιον, δε θα είχα στο μυαλό μου τη διαπόμπευση επί Βυζαντίου ως τιμωρία για μικρά παραπτώματα.Το μούτζωμα ως ανάθεμα χρησιμοποιείται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Σε κάποιες ως μέσο προφύλαξης για το μάτιασμα, σε άλλες πάλι μούτζωναν το νεκρό για να πάρει όλα τα κακά μαζί του στον άλλο κόσμο.Στη Βίκιπαιδεια γίνεται αναφορά και για μια άποψη (που δεν έχει επικρατήσει όπως γράφει και εκεί), όπου υπήρχε μια χειρονομία αντίστοιχη της μούτζας στα Ελευσίνια μυστήρια, συνοδευόμενη από κατάρες που απευθυνόταν προς το κακό και τον εχθρό.Χθες διάβαζα ένα βιβλίο στο οποίο ανέφερε πως η μούτζα ως χειρονομία, είναι αρχαιοελληνικό κατάλοιπο και τα ανοιχτά δάχτυλα έχουν σχέση με τις ακτίνες του Θεού Ήλιου. Μέσω αυτής της χειρονομίας ο θιγμένος στέλνει στο ανάθεμα αυτόν που τον έβλαψε με τη βοήθεια του Θεού Ήλιου.''

''Αλλά όχι δεν είναι αρκετά ούτε σοβαρά τα παραπάνω ως αιτιολογίες,ούτε καν συνδιασμένα όλα αυτά δεν αποτελούν μια αξιοπρεπή εξήγηση.Γιατί.Είναι μήπως γιατί θεωρείται πια η μούτζα κάτι το παλιακό?Παλιός , πανάρχαιος είναι και ο χαιρετισμός μεταξύ δυο γνωστών όταν συναντιούνται αλλά δεν απορρίφθηκε με το πέρασμα των χρόνων.Γιατί και ο χαιρετισμός δεν θεωρήθηκε παλιακός?Οι ανάγκες τις οποίες εκφράζαμε μέσω της μούτζας δεν ξεπεράστηκαν όπως δεν ξεπεράστηκε και η ανάγκη της κοινωνικοποίησης την οποία εξυπηρετεί ο χαιρετισμός και παλιακό ονομάζουμε κάτι το ξεπερασμένο..To απορρίψαμε μήπως γιατί είναι κάτι το ανάρμοστο?Αρνούμαι να δεκτώ ότι η εξωτερίκευση της αγανάκτησης , του θυμού , της διάθεσης να ελαφρύνουμε το κλίμα σε μια παρέα ,ή η κοροιδευτική διάθεση στον βαθμό με τον οποίο εκφράζονται μέσω της χειρονομίας αυτής τα παραπάνω πρέπει να απορριφθούν και να ''ποινικοποιηθούν'' ως κοινωνικώς ανάρμοστα.Είναι εκεί ,υπάρχουν τα συναισθήματα και καλό είναι να μην τα αγνοούμε να μην τα απορρίπτουμε καταπιέζοντας τα όσο ακόμη βρίσκονται σε πρωτογενή μορφή και σε επίπεδο τόσο ισχυρό όσο η ανώδυνη έκφραση τους δηλαδή όσο το αέρινο παραδοσιακό παράσημο της ανοιχτής παλάμης.Αλλά κάπου εδώ ο λόγος μου περισσεύει..Τέλος πάντων σημασία έχει ότι στην πόλη μας η μούτζα θεωρείται πια κάτι το ανάρμοστο το ξεπερασμένο και ακόμη και αν δεν το εξέφραζαν τόσο συγκεκριμένα οι ταξιτζήδες εκείνοι , οι οποίοι είναι και οι πλέον αρμόδιοι να εκφέρουν γνώμη επί του θέματος ,η αλήθεια είναι ότι κάτι το οποίο εγκαταλείπεται τόσο μαζικά όσο άλλοτε κυριαρχούσε μόνο σύγχρονο δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις.Όχι σύγχρονο δεν είναι , ξεπερασμένο είναι και γραφικό είναι πια.
Φυσικά,όχι για όλους.Δεν θα ήταν για όλους κάποιος που μουτζώνει γραφικός.Για πολλους πάρα πολλούς συνάνθρωπους μας θα ήταν κάτι το άκρως συνηθισμένο , το μη αξιοπρόσεκτο μπορώ να σκεφτώ εκατομμύρια τέτοιους συνάνθρωπους μας ,απλά όχι συμπολίτες μας.Ένας Σουηδός για παράδειγμα ακόμη και τον μούτζωνες δεν θα του φαινόταν αυτό πιο περίεργο απο την γλώσσα μας ,από το γεγονός ότι κάνουμε το σταυρό μας ή ότι φτύνουμε στον κόρφο μας.Δεν θα του φαινόταν ανάρμοστο , δεν θα του φαινόταν γραφικό το έθιμο της μούτζας , το πιθανότερο είναι ότι θα θεωρούσε τα παραπάνω ως κομμάτια της κουλτούρας μας , σε εμάς όμως δυστυχώς φαίνεται.Για εμένα αυτή η αντίθεση είναι το κλειδί του αιτίου.Νομίζουμε ότι πρέπει να σταματήσουμε να μουτζώνουμε γιατί δεν το κάνει ο Σουηδός ,νομίζουμε ότι πρέπει να σταματήσουμε να μουτζώνουμε γιατί δεν θα το καταλάβει ο Εγγλέζος ,νομίζουμε ότι δεν πρέπει να μουτζώνουμε γιατί θα μας παρεξηγήσει ο Γάλλος αλλά κυρίως σταματήσαμε γιατί θα μας κακοχαρακτηρίσει ο συμπολίτης μας γιατί όλοι μας πια είμαστε σίγουροι ότι οι άλλοι απέβαλλαν ήδη υποκειμενικούς αιώνες τώρα την κακή , μη πολιτισμένη συνήθεια.Πρέπει να βιαστούμε να γίνουμε πιο Ευρωπαίοι.Οι υπόλοιποι έστω ως προς αυτό έγιναν ήδη.Αυτή μου μοιάζει να είναι η λογική.Η μούτζα δεν έχει θέση στην ευρωπαική ένωση , δεν είναι ίδιον του πολίτη του κόσμου , δεν ταιριάζει σε ένα στέλεχος πολυεθνικής να μουτζώνει ,περισσότερο του ταιριάζει να επισκέπτεται τον εταιρικό ψυχολόγο ή να επισκέπτεται το εταιρικό γυμναστήριο.
Δεν παίρνω χρήματα για κάθε μούτζα που εκφεντονίζεται στο λεκανοπέδιο αττικής , δεν είναι μια σταυροφορία υπερ της διατήρησης των ηθών και των εθίμων του τόπου μας αυτό το κείμενο ξεκίνησε απλά ως ένα ερώτημα , συνέχισε ως μια απάντηση , και τώρα έγινε ένα κοινοποιημένο αίσθημα θλίψης για την τάση να αφήνουμε στην άκρη κάθε τι το μη πολιτικά ορθό κάθε τι το παράταιρο ακόμη και αν αυτό αντιπροσωπεύει κάτι το ανθρώπινο και ίσως το αναντικατάστατο όσον αφορά στην λειτουργία του.
Δεν μας επιτρέπεται να μουτζώνουμε όπως δεν μας επιτρέπεται να αντιμιλίσουμε στον προιστάμενο στον ίδιο τόνο που χρησιμοποιεί εκείνος , όπως δεν επιτρέπεται να φωνάξει κάποιος στον αγαπημένο του την αγάπη του όταν τον αποχαιρετά ή όπως δεν επιτρέπεται να αγκαλιάσει ένα παιδάκι την δασκάλα του και να της εκφράσει την αγάπη του για το γεγονός ότι είναι καλή και δίκαιη μαζί του και για το ότι την βλέπει ίσως πιο πολύ και από την μητέρα του.Όλα αυτά εντυπώνονται μέσα μας το καθένα με την σειρά του και οι νέες συνήθειες οικειοποιούνται από την πλειοψηφία αυξάνομενες γεωμετρικά.Είναι ο φόβος του να θεωρηθούμε ξεπερασμένοι και βλάχοι , ο φόβος του να φανούμε ανεπαρκείς σε μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος - ρομπότ οφείλει να παράγει συντηρώντας παράλληλα την οντότητα του με έξυπνο οικονονικό τρόπο και οι συναισθηματικές εξάρσεις όπως και να το κάνουμε κοστίζουν.
Και ωραία εσείς εκεί , ''στο άλλο στρατόπεδο'' , μπράβο γίνατε μηχανές.Μηχανές παραγωγικότητας , μηχανές του σεξ κ.ο.κ.Αυτό θέλατε χρόνια τώρα αυτό ήταν η μέγιστη επιδίωξη σας και εμείς ήμασταν τα σύνεργα του διαβόλου ικανές για κάτι το αξιόλογο το ''ιδεωδώς υπεράνθρωπο'' μόνο ούσες παρθένες και αποστραγγισμένες απο κάθε συναίσθημα.Κούκλες βιτρίνας με φωνή χαμηλή να κάνουμε τα χαριτωμένα φωνητικά στον λόγο του αρσενικου τον φαντασιακά έλλογο σας λόγο.Και επειδή κάθε άντρας βιωματικά μετά τον γάμο καταλάβαινε τι εστί βερίκοκο και ότι η γυναίκα η οποία παντρεύτηκε δεν ήταν το ξέπνοο από ζωή άβουλο πλάσμα το οποίο είχε μάθει να θέλει του είχαν προξενέψει και περίμενε να ζήσει μαζί του οδηγούνταν κατευθείαν στο άλλο γνωστό πρότυπο γυναίκας αυτό της μάγισσας , αυτό της στρίγγλας , της υστερικής , της τρελής γυναίκας η οποία ναι , δίκαια δεν έχει δικαίωμα ψήφου μιας και ενίοτε το μυαλό της περιπλεκόταν με ανόητους συναισθηματισμούς.Αυτή ναι , αυτή ήταν κάτι το κατώτερο κάτι σαν ζώο , ικανό να κάνει το κάθετι , ακόμη και να κλάψει ,να δείξει οίκτο , να ξεσπάσει.Πάντα σιχαινόμουν τον μισογυνισμό και λυπόμουν τόσο τους πρεσβευτές του αλλά και εμάς τις καημένες τις γυναίκες που κάποτε δεν βρίσκαμε εύκολα ταίρι να μας κατανοεί και να συμπορεύεται μαζι μας με ίσους όρους αλλά όσον αφορά στην μούτζα ..εδώ μας πήρε η μπάλα [και όχι μόνο εδώ δυστυχώς].Ένταξη στην κοινωνία ζητούσαμε και κάναμε λάθος.Αλλαγή της κοινωνίας θα έπρεπε να διεκδικήσουμε και όχι μετατροπή στα γένη κάποιων ουσιαστικών και επιθέτων με στόχο την ένταξη μας στο λεξιλόγιο της κοινωνικής ζωής.Τώρα αυτή η κοινωνική νόρμα ,ή όποια άλλη επικρατεί σε κάθε ''πολιτισμένη'' κοινωνία , ζητά και από εμάς την απόλυτη απόκρυψη συναισθημάτων με ψευτοπολιτισμένα μέτρα τα οποία κατά καιρούς εφευρίσκει.Τα συναισθήματα κοστίζουν.
Άντρες γυναίκες πλέον δεν μουτζώνουμε στην Αθήνα.Τα παιδιά μας θα μάθουν από εμάς την ανυπαρξία της.Η μούτζα δεν υπάρχει πια [ την πάτησε το τρένο ] όπως δεν υπάρχει πια χώρος για μπαλοθιές , για πανηγύρια ,για καντάδες για κάθε τι το φασαριόζικο , όμως ας πάρουμε βαθειές ανάσες , ας ηρεμήσουμε , υπάρχει πάντα χώρος για ενδοικογενειακή βία , αυτοκτονία , ύπουλες μηχανοραφίες για κάθε τι που γίνεται αθόρυβα και κάπως πιο ''πολιτισμένα''.

Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όσο ζούμε

οι στιγμες που μας καθοριζουν.τα χρονια που περνουν..
τι μας καθοριζει πιο πολυ?
μια στιγμη που την περιμενουμε ολο προσμονη εδώ και καιρο και για την οποια ισως νιωθουμε οτι παντα την περιμεναμε να μας καθορισει?μια τετοια στιγμη αν πραγματοποιηθει ειναι αραγε κατι το ικανο να μας σημαδεψει τοσο που να μας αλλαξει εστω κ ελαχιστα?νομιζω πως οχι.μια τετοια στιγμη μου μοιαζει με την στιγμη που πεφτει ρευστη σοκολατα πανω σε ενα στεγνο κεικ και γεμιζει ευχαριστα καθε αφυδατωμενο απο το ψησιμο πορο του,ετσι θα το περιεγραφα σε ενα νηπιο και θα με καταλαβαινε γιατι τα νηπια τα βλεπουν ολα τοσο χαριτωμενα μπερδεμενα ετσι οπως και ειναι.σε εναν μεγαλυτερο ελληνα ανθρωπο θα ελεγα πως αυτη η στιγμη μου μοιαζει με την στιγμη που μια προνυμφη μετατρεπεται σε πεταλουδα και θα με καταλαβαινε γιατι κατα πασα πιθανοτητα θα ειχε παει και εκεινος δημοτικο και θα ειχε μαθει οτι οι πεταλουδες,αυτα τα φτερωτα πλασματα,δεν γεννιουνται εντυπωσιακα ομορφες και φτερωτες και απιαστες.αν μιλαγα σε εμενα πριν το καταλαβω θα διαλεγα να μη μου το πω αλλα να μου το δειξω με 1582 τροπους σε ενα ονειρο οπου το χωμα ξερο θα φουσκωνε απο ανυπομονησια και θλιψη ενα μεσημερι οταν ο ηλιος θα ελαμπε σπαζοντας στην επιφανεια του δημιουργωντας ποικιλα σχεδια που το ιδιο το χωμα δεν θα το ενδιεφεραν καθολου ακομη και αν αυτα εμοιαζαν με πινακα πιστο αντιγραφο του πιο ωραιου τοπιου στον κοσμο.το χωμα θα περιμενε φουσκωνοντας και σπαζοντας και θερμο και ξερο θα περιμενε την βροχη γιατι αυτο εμαθε να περιμενει χρονια τωρα να το γεμισει δροσια και να του σβησει τα απο την ζεστη σκαμμενα σχεδια αυτο εμαθε να περιμενει αλλα και αυτο ηθελε να περιμενει παντοτε και εγω αυτο θα το εβλεπα να συμβαινει στο ονειρο μου και θα καταλαβαινα οτι το χωμα δεν αλλαζει ειναι το ιδιο αλλα ακομη πιο σημαντικο ειναι οτι νιωθει το ιδιο και θελει το ιδιο,την βροχη και οταν αυτο που θελει ερθει και χαρει την στιγμη εκεινη και η στιγμη αυτη περασει παλι σε εκεινη την στιγμη προσβλεπει το χαζο το χωμα.και οσο πιο πολυ μακραινει ο καιρος απο την τελευταια βροχη τοσο το χωμα ξεραινεται και αδυμονει τοσο θερμαινεται κ απογοητευεται κ στο τελος σκαει απο το κακο του σπαζοντας στην επιφανεια του δημιουργωντας ποικιλα σχεδια που το ιδιο το χωμα δεν θα το ενδιεφεραν καθολου ακομη και αν αυτα εμοιαζαν με πινακα πιστο αντιγραφο του πιο ωραιου τοπιου στον κοσμο.ειναι χαζο το χωμα θα σκεφτομουν.τοτε θα ερχοταν η βροχη και το χωμα θα ανεσαινε και θα ενιωθε για αλλη μια φορα αλλαγμενο,με μια αλλαγη θετικη που την περιμενε καιρο.και εγω θα γελαγα κρυφα μαζι του γιατι θα ηξερα οτι αυτο που ποθει τοσο δεν ειναι αλλαγη ειναι ολοκληρωση και μοιρα,αλλωστε επισης τιποτα ποτε δεν επραξε το χωμα για να προσελκυσει την βροχη.το ονειρο τοτε θα μου εδινε την αισθηση οτι περασαν χρονια πια πολλα απο την στιγμη που αρχισα να παρακολουθω το χωμα και τις ψυχολογικες και τις φυσιολογικες του διακυμανσεις,θα ειχα αρχισει να το κατανοω το χωμα και να ταυτιζομαι μαζι του θα αρχιζα να γινομαι φιλη μαζι του και να του λεω πως οπως νιωθει αυτο για την βροχη εγω νιωθω για πολλα αλλα πραγματα οπως για το παιχνιδι με τους φιλους μου ανθρωπινους λουτρινους η χνουδωτους,για τα ταξιδια,για τις αγαπημενες μου ταινιες,για το μπαλλετο,για τον ερωτα και την στοργη και τα αναμενω ολο προσμονη αλλοτε αδρανης αλλοτε κανοντας θυσιες για να τα προσεγγισω,να λοιπον ξανα η διαφορα μας αυτο δεν κανει τιποτε παρα να περιμενει αυτο που ποθει..και θα του ελεγα πως νιωθω πολυ συχνα οτι θελω πολυ περισσοτερα απο οσα μου προσφερονται και μερικα απο αυτα που θελω γνωριζω οτι δεν τα ξερω ακομη και αυτο με κανει να κυνηγω νεες εμπειριες νεα οραματα νεα ιδανικα νεα παιχνιδια ,αλλη μια ειδοποιος διαφορα μας..αυτο δεν θα με καταλαβαινε.δεν μοιαζουμε και τοσο τελικα θα ελεγα και θα ημουν ετοιμη να μου δειξω τον επομενο τροπο για να εμπεδωσω την αληθεια που θα ειχε αρχισει να με γυροφερνει..αν δεν ηξερα ηδη.μεσα μου σιγουρα νομιζω ηξερα παντα.ναι χαζο το χωμα ,επιβεβαιωνεται αυτο οταν ξαφνικα ερχεται με ορμη κατα πανω του ,λιγο καιρο μετα απο μια περιοδο συνεχων βροχοπτωσεων που το αφησαν υγρο και ικανοποιημενο ,η πορφυρη θερμη της λαβας να το σκεπασει για πολλα χρονια και να το αλλαξει για πρωτη φορα μετα απο πολυ καιρο[εκατονταδες χρονια] και να το κανει πιο καρπερο ενα πολυτιμο δωρο που το χωμα δεν το καταλαβε παρα μονο οταν εγω ειχα φυγει απο αυτο το ονειρο κουρασμενη απο την ξεροκεφαλια του..παντως επιμενω χαζο το χωμα..τοσο καιρο που περασε σκεπασμενο απο την λαβα δεν καταλαβε οτι αυτη του δινει χρονο να ηρεμησει απο την προσμονη της βροχης και μονο αυτης και να μαθει να προσβλεπει και στην ιδια αφου πρωτα μαθει να χαιρεται το μητρικο της κουκουλωμα και να εκτιμα τα νεα στοιχεια που του προσφερε λιγο λιγο..το χαζο!δεν θα ειχα ξυπνήσει[φυγει ]ακομη ευτυχως ωσπου να δω την λαβα εκεινη που αν ημουν και εγω χωμα μαλλον σαν εμποδιο θα την εβλεπα και οχι ως μια νεα ελπιδοφορα αλλαγη οπως και ηταν.αναλογιζομαι τωρα ποσες στιγμες που με αλλαξαν δεν τις παραδεχτηκα παρα μονο πολυ μετα ως καθοριστικες και θετικες.αυτο ειναι πολυ σημαντικο¨ειναι πολλες,τοσες πολλες που ξεπερνουν αυτα τα οποια περιμενω να ζησω για πρωτη φορα η για πολλοστη και τα οποια γνωριζω οτι θελω αφου τα ιδια εκεινα τα ξερω ηδη γιατι ειναι ηδη μεσα μου.
χρειαζομαι αυτα που θελω και τα οποια κυνηγω η τα αναμενω γιατι ξερω οτι θα ερθουν, αλλα μηπως χρειαζομαι πιο πολυ απο ολα να μαθω να χαιρομαι τις στιγμες τις οποιες αν ημουν κεικ θα αντιλαμβανομουν ως τον χρονο κατα τον οποιο θα περιμενα με προσμονη την σοκολατα να με καλυψει,τοτε που η μουσικη θα επαιζε και τα λερωμενα σκευη απο φρεσκα αυγα αλευρι μαγια ζαχαρη και βανιλιες και σοκολατα θα με περιτριγυριζαν?γιατι η ζωη ειναι αυτο που συμβαινει οσο.....οσο ζουμε!

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ_κακό παιδί κάνει ανάβαση στο ουράνιο τόξο

Δεν πάει πολύς καιρός απο τότε που το φθινόπωρο σηματοδοτούσε την αρχή της επανάληψης των βασανών μου.Το σχολείο , η μόνη ευθύνη τότε.Μας έλεγαν τότε πως αυτό , το σχολείο είναι η κύρια μεζούρα του πόσο αποτελεσμάτικοι και πετυχημένοι και αυτόνομοι θα γινόμασταν ως ενήλικες στο μέλλον.''Καταταγείτε μας έλεγαν..'' αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που το φθινόπωρο σηματοδοτούσε την αρχή της επανάληψης των μόνων βασάνων και για αυτό και πολλοί από εμάς μάθαμε να το μισούμε.Ήρθαν και οι εξεταστικές τώρα πια οι οποίες ακόμη πιο βίαια μας αποσπούν από την καλοκαιρινή μας διάθεση άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο.Είναι και ο καιρός..Μια και μόνο βροχερή μέρα μπορεί πράγματι να μας χαλάσει αποτελεσματικά την διάθεση ,εξαιρούνται φυσικά οι μέρες κατά τις οποίες μπορείς να φιλήσεις κάποιον στην βροχή.Δεν θέλει πολύ..

Το φθινόπωρο μας έμαθαν ότι σηματοδοτεί μια νέα αρχή ,ως εδώ καλά , όλοι εκ φύσεως επιδιώκουμε κάτι το νέο,το καινούργιο, αυτό που δεν μας κάθησε ποτέ καλά ως παιδιά είναι το γεγονός ότι αυτή η αρχή ήταν προδιαγεγραμμένη απο τρίτους ,τώρα πια ενηλικωθήκαμε αλλά οι περισσότεροι λόγω συνήθειας,λόγω κεκτημένης ταχύτητας δυστυχώς καθε σεπτέμβρη ψάχνουμε τρόπο να γίνουμε τα καλά παιδιά αυτά τα οποία θα τα καταφέρουν στα πάντα και αν δεν έχουν κάτι να καταφέρουν γιατί έτσι έτυχε, ακόμη χειρότερα..Να βρουν.!Νομίζουμε υποσυνείδητα οτι θα μας επιβραβεύσει κάποιος για τις δεδομένες επιτυχίες μας.Ίσως αυτος να είναι η τύχη , ίσως ο θεός ,ίσως να είναι το ευρύτερο περιβάλλον_αν τυχόν δράσουμε αρκούντως αποτελεσματικά ώστε η όποια επιτυχία μας να γίνει ευρέως γνωστή και να προκαλέσει κύμα θαυμασμού και ενδιαφέροντος_ , ίσως ακόμη κάποιους από εμάς να μας επιβραβεύσουν οι γονείς μας δείχνοντας μας την αγάπη που ξέρουμε ότι μας έχουν αλλά δεν εξωτερικεύουν και τόσο συχνά έτσι ''αναίτια και αυθόρμητα''.Αυτό το κυνήγι της επιτυχίας τόσο ανθρώπινο μα και τόσο επικίνδυνο μοιάζει με εύθραυστο μονοπάτι στερεωμένο στο πουθενά δίχως αρχή και δίχως τέλος με φόντο εικόνες εξόχως ελκυστικές οι οποίες εναλλάσονται με την ταχύτητα του πιο γρήγορου πράγματος στον κόσμο..του μυαλού μας.Φυσικά δεν το απαξιώνω είναι στην φύση όλων μας αυτο το κυνήγι,μόνο ας θυμόμαστε ότι η επιτυχία ως επιθυμία ανήκει σε ένα υποσύνολο επιθυμιών όπως η επιθυμία για μάθηση,η επιθυμία για αγάπη κτλ. και κατ'αυτό τον τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως άλλη μια επιθυμία.Δεν είναι το μέσο για να αποκτήσουμε τα ουσιώδη στην ζωή η όποια επιτυχία,δεν ειναι το άλφα και το ωμέγα , κανείς δεν θα σε αγαπήσει περισσότερο επειδή πήρες προαγωγή(ούτε φυσικά θα ήθελες κάτι τέτοιο,απλά χωρίς να το καταλαβαίνεις αυτο πας να καταφέρεις) στην πραγματικότητα πολύ πιθανό να μην σε εκτιμήσει καν μια πιθαμή παραπάνω (αν και αυτό μας φαντάζει σύχνα συνειδητή βεβαιότητα..).Η επιτυχία είναι απλά μια συναρπαστική επιθυμία.

Το φθινόπωρο ως σύμβολο μιας ασυνείδητης υποταγής στα θέλω τον γύρω μου.Μια μασκαράτα τραγελαφικών παρεξηγήσεων.Νέα ''θέλω'', νέες νοερές εικόνες ξεδιπλώνονταν ζητώντας επιτακτικά πραγμάτωση και η πλειοψηφία αυτών τελικά αποδείχτηκε να είναι παρεμβολές επιθυμιών αυτών οι οποίοι ήθελα να μου δείξουν πως με παραδέχονται,πως με αγαπάνε..Πως να αγαπήσεις μετά το φθινόπωρο,το μόνο που σου μένει την ώρα της κρίσεως είναι να το κατηγορήσεις αυτό που απλά στάθηκε σύμμαχος -σύντροφος στην οποία δοκιμασιά στην οποία εσύ ψευτοθαραλλέα υπέβαλλες τον εαυτο σου.Μια νέα καινοτόμος ερμηνεία του προκαθορισμένου bad timing..
Ωσπου..Ένα γεγονός στέκεται αφορμή για επαναπροσδιορισμό.

''Καλύτερα ένα τελος με δυνατό φόβο παρά ένας ατέλειωτος τρόμος'' μου είπε πρόσφατα κάποιος.Φέτος τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά για εμένα.Το καλοκαίρι μου το χρησιμοποίησα τελικά ως βροχερό φθινόπωρο το οποίο με φόρτωσε τόσο ψυχολογικά που λύγισα ,σχεδόν έσπασα και το φθινόπωρο τώρα φαντάζει μαγικά απενοχοποιημένο ,δίχως επίπλαστες βαρίες ευθύνες..Κατάλαβα..Πρώτη φορά δεν φταίει η εποχή..Ανυπομονώ να βρέξει και ας ξέρω πως τα πρωτοβρόχια δεν θα με βρουν να τον φιλάω κατω απο την βροχή.Ανυπομονώ να τελειώσω με αυτά που θέλω να γράψω και να αρχίσω να διαβάζω για την εξεταστική.Ανυπομονώ να μου δημιουργήσω νέες ευθύνες της επιλογής μου μπαίνοντας σε νέα ''σχολεία''.Ανυπομονώ να δω όλους μου τους φίλους τώρα που γύρισαν απο τις διακοπές,να αγοράσω στιλό,μολύβια και καλσόν,να επισκεφτώ τους παππούδες μου στην Πελοπόννησο,να ζήσω τριήμερα στην εξοχή,να δουλέψω,να ξαναβγώ στο κέντρο,να χορέψω,να μαγειρέψω χειμωνιάτικα φαγητά,να χουχουλιάσω βλέποντας dvd,να πιω ζεστη σοκολάταααα.Ο κατάλογος είναι ατελείωτος τα θέλω μου είναι πολλά επιτακτικά και νιώθω αισιόδοξη ότι θα καταφέρω το κάθετι.Η βουτιά στον φόβο ήταν απαραίτητη τώρα το μόνο που μου μένει είναι ανάβαση στο ουράνιο τόξο σε μια περίεργη-πρωτόγνωρη για έμενα ομολογουμένως εποχή ,το φθινόπωρο.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΓΑΤΟΥΛΕΣ

Λοιπόν χριστουγεννιάτικες γάτες ξεπαγιάζουν στον μεγάλο προθάλαμο ο οποίος λέγεται ''υποσυνειδητο μας'' ..Μάλλον δεν έχετε ξανακούσει για αύτες οι περισσότεροι από εσάς , αν όμως παρακολούθησετε προσεκτικά αυτήν μου την περιγραφή σύντομα θα σας χτυπήσει το γνωστό καμπανάκι ,το χριστουγεννιάτικο _ μιας κ έχουμε μπει για τα καλά στον δεκέμβριο ,το καλογυαλισμένο_ μιας και έλληνες είμαστε βρε παιδιά την ίδια γλώσσα μιλάμε!

Δείτε τις λίγο βρε παιδιά ,παρατηρήστε τις ,μιλάω κυριολεκτικώς , να εδώ πάνω από το κείμενο..Τι σας θυμίζουν?Είναι ανυπόμονες μα κάνουν υπομονή , είναι χνουδωτές μα αν χρειαστεί και σκληρές ,είναι πολύχρωμες μα τόσο ίδιες ,βρίσκονται κοντά η μια στην άλλη μα δεν τις χαρακτηρίζεις συσπειρωμένες, είναι μια ομάδα γατιών μαζεμένα εκεί για την λήψη ,από την οποία και προφανέστατα έχουν λαμβάνειν κάποια λιχουδιά , κάποιο οφελος ,όπως διαφαίνεται και από το βλέμμα τους και την στάση τους εν γένει αλλά δεν είναι ομάδα στη ζωή,φοράνε όλα τους λουράκια γιορτινά και γυαλισμένα αδιαμαρτύρητα μα λουρί απτό δεν θα δεχθούν εύκολα..φοράνε όλα τους σκουφάκια γιορτινά ,χριστουγεννιάτικα περιμένουν τα χριστούγεννα!Τι σας θυμίζουν?

Εμένα μου θυμίζουν εμάς ,εμάς στην Ελλάδα που τα τελευταία χρόνια δεν διαθέτουμε πλέον κελάρια ,αποθήκες και γενικώς σκοτεινές μυστηριώδεις υγρές γωνιές παρά μόνο ως επαγγελματικούς χώρους απογυμνωμένους φυσικά από κάθε είδους συναισθηματικής υφής εμπλοκή..Αυτή η εμπλοκή υπήρχε παλιότερα ,όλα σχεδόν συνηγορούσαν σε αυτό ,η έλλειψη ηλεκτρισμού ,η ύπαρξη χώρων λίγο πιο αχανών λίγο πιο σκοτεινών,η οποία και δημιουργούσε το παραμύθι..Το παραμύθι ως εξορκισμός ,ως απάντηση στον φόβο του σκοταδίού..Έτσι δημιουργήθηκαν τα παραμύθια με τους καλικάντζαρους .Χριστούγεννα,σκοτάδι,θρησκευτική κατάνυξη,ανθρωποι σε επαφή με την φύση και τα στοιχεία της και η πανάρχαια νομίζω στον ελλαδικό χώρο πίστη ότι η ευτυχία[βλέπε χριστουγεννιάτικες χαρές-γιορτές] η καλπάζουσα πέρα του μέτρου_όσο και αν αυτό δεν ορίζεται εν τέλει παρά μονο ατομικά και προφανώς υποκειμενικά_τιμωρείται από τα θεία ή προτιμότερο απο τα διάφορα τσιράκια των θείων 'ολα αυτά οδηγούν στην δημιουργία των καλικαντζάρων..Οι μέρες τότε γιορτινές και χαρούμενες ούσες ζητούσαν και ένα αντίβαρο ''μην τυχόν και μας έβγαινε ξυνό το γέλιο'' μην τυχόν και φτάναμε σε τιποτα τραγωδίες ,το αντίβαρο αυτό ήταν οι καλικαντζαροι.Άσχημοι ,κακοί αλλά με μια αίσθηση δικαιοσύνης πολλές φορές μιας και είχαν θέσει τους όρους-κανόνες τους στους ανθρώπους ,φασιαριόζηδες ,πειραχτήρια ,κλέφτες ,εκφοβιστές και ασυμάζευτοι αυτά τα διόλου κολακευτικά τους απέδιδαν οι χριστιανοί τότε καθιστώντας τους τους σύγχρονους για εκείνη την περιοχή σάτυρους.Σήμερα τους καλικάντζαρους δεν τους πιστεύουμε ,μόνο στις χριστουγεννιάτικες γάτες πιστεύουμε και αυτό τόσο σιωπηρά και συνωμοτικά που μόνο το υποσυνείδητο μας το ξέρει εμείς απλά το υποπτευόμαστε.

Οι καλικάντζαροι είναι passe γιατι passe είναι και τα κελάρια και τα υπόγεια και οι σκοτεινές κ υγρές γωνιές ,τώρα έχουμε ηλεκτρισμό και φως και φωτάκια ,έχουμε χριστούγεννα μόνο κατ΄όνομα ενώ θρησκευτική κατάνυξη έχουμε το πασχα και αυτό παίζεται.Το προηγούμενο μάλλον έχει σχέση με το γεγονός ότι τα χριστούγεννα τα έχουμε για πιο χαρούμενα και επειδή τα χριστουγεννα δεν υπενθυμίζουν-διαφημίζουν όπως το πάσχα νεκραναστάσεις - θάνατο - αιώνια - ζωή - αμαρτήματα - συγχώρεση - θυσία - αγάπη και άλλα τέτοια πομπώδη.Δεν θυμόμαστε τον Χριστό κάθε 25-12 ,δεν βιώνουμε κατανυκτικά τις μέρες αυτές ακόμη και αν υποθέσουμε ότι πιστεύουμε..Και αν ακόμη δεν σας έπεισα πως πέρασε η εποχή των καλικαντζάρων γιατί έπαψαν οι συνθήκες οι οποίες συντηρουσαν αυτα τα αλλοτινά alter ego μας αναρωτηθείτε αν υπάρχει πλέον στην τόσο βασισμένη στον δυτικόφερτο καπιταλιστικό καταναλωτισμό μας κοινωνία η έννοια του μέτρου και της μη πρόκλησης των θείων απο την υπερβολή και το μεγαλόπιασμα και την φανφάρα κάπου πέρα από τα βιβλία και τα στόματα ανθρώπων που χρησιμοποιούν αρχαικα τσιτάτα για να περάσουν για σοβαροί και να μπορέσουν έπειτα να κάνουν την υπέρβαση.Ποια υπερβασή?Μα φυσικά να φτάσουν την υπερβολή στα όρια του εξωπραγματικού και να μας θαμπώσουν όλους τους υπολοίπους με το πόσο σοβαροί , επαίοντες , μα και λαμπεροί και δυνατοί είναι...νιιιιιαοοου..

Περάσαμε απο το σκοτάδι απευθείας στο λαμπάκι ,το αγνό φώς μάλλον το προσπεράσαμε απαξιώνοντας το..περάσαμε απο τον καλικάντζαρο στα χριστουγεννιάτικα γατάκια..από το αντιμετωπίσιμο άσχημο στο υποχρεωτικά όμορφο,απο την κλεψιά των καλικαντζάρων στην επιδιωκώμενη κλεψιά των εντυπώσεων ,ντυνόμαστε πολύχρωμα να κρύψουμε την αδυναμία του οτι όλοι είμαστε άνθρωποι-γάτες που θέλουμε το ίδιο και αυτό όλοι το ξέρουμε και όλους αυτό μας φοβίζει γιατί πιστεύουμε πως τα επιδιωκόμενα φτάνουν για λίγους και απλούστατα λύσσαμε αυτοί οι λίγοι να είμαστε εμείς...Για να το καταφέρουμε αυτό γινόμαστε ομάδες ανθρώπων γατιών της μιας λήψης παρατεταγμένοι όλοι στην ίδια σειρά , φαινομενικά ήρεμοι ντελικάτοι εξευγενισμένοι και συσπειρωμένοι , μα αν κοιτάξεις καλύτερα έτοιμοι να γρατζουνίσουμε τον διπλανό την κατάλληλη στιγμή για να κερδίσουμε τον επιδιωκώμενο μεζέ,είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι όλοι να μας φορέσουν λουράκια αρκεί να είναι κομψά και καλογυαλισμένα και να μας τα παρουσιάζουν και λίγο ως υπόσχεση λίγης ακόμα εξαγορασμένης ευδαιμονίας..

παιδιά φορέστε τα χριστουγεννιάτικα σκουφάκια σας και είστε σχεδόν έτοιμοι.. οι φόβοι μας?μην τυχόν και δεν πάρω δώρα για τους γύρω μου,μην τυχόν κ δεν μου κάνουν δώρα μην τυχόν κ δεν είμαι κομψός λαμπερός κατά τις εορτές μην τυχόν και δεν είμαι ευτυχισμένος όλα αυτά ξαφνικά μηδέν...Για λίγο, μην ανησυχείτε, θα τα ξαναφτιάξουν τα μαγαζιά ,θα σταματήσουν οι πορείες , θα σταματήσουν τα αφιερώματα και τα αντίο στον Γρηγορόπουλο ,δεν θα σκοτιστούμε για πολύ..Και πάνω από όλα για να μην χρειαστούμε αντικαταθλιπτικά 3ης γενιάς παιδιά_έλληνες_χριστουγεννιάτικα γατάκια αποδεχτείτε το alter ego σας ειναι πλέον πιο γλυκό,πιο καθαρό[τις ακαθαρσίες του τις σκεπάζει να μην βρωμάνε και γλύφεται από το πρωί ως το βράδυ],λιγότερο φοβερό.Μπορεί πλέον και κυκλοφορεί παντού , δεν χρειάζεται να περιορίζεται σε κελάρια , υπόγεια και σκοτάδια από αδυναμία , αντιθέτως απο υπεροχή θα σας οδηγεί εκεί , μιας και έχει μάτια ικανά στην προσαρμογή στο σκοτάδι , κάθε όταν θα κερδίζετε λίγη από την χριστουγεννιάτικη λεία για να απολαύσετε τα αποκτιθέντα μακριά από τους υπόλοιπους διεκδικητές-γατιά και θα κομπάζετε στην αντανάκλαση του ειδώλου σας πάνω στο γυαλισμένο σας λουράκι ...'Ενας μετεξελιγμένος σάτυρος - καλλικάντζαρος του 21ου αιώνα ο άνθρωπος-γάτος του σήμερα πιο αποτελεσματικός απο ποτέ!Αποδεχθείτε το και ξεπεράστε το αν γίνεται παρακαλώ για το καλό σας και για το δικό μου το καλό άλλωστε θέλω όλο τον μεζέ δικό μου!merry christmas!!!

p.s λευτεριά στις γατούλες

p.s2 i thought i saw a pussycat

a curious little impala

one impala is travelling through my brain trying to acculturate the world _your world_people..often dazzled by the shines but always it tremples at the very thought of not succeeding to terminate its own journey and satisfy its curiosity and its free spirit.that impala wonders through my brain and sometimes after a long way that it has been travelling forward to a land of promises and truth those lights dazzle it again and the barriers of mine stand up once more cauze i know that if i let it unleashed travelling to there it will start running wild and forever free unstopable draging me with it to magical places i've never been and only few of my kind had stepped before ...a place from where there is no turning back cauze its almost impossible to visit it and if you succed to do so from one point and afterwards your soul becomes even more light and pure than it ever was even when you were a baby and so there is no fracture in your body capable to let again that light breeze of yours and your leader-dragger to come back in theyre initial potition..and how do i have knowledge of this?i don't...i am probably scared of the possibility that in that place,if i ever go..there won't be no one else .. i haven't followed my impala i haven't even let it unleashed and free becauze that would leave me alone to deal with reality.i keep it there,in my head,wondering but crashing every once and a while into barriers,i keep it there to inspire me ,to acculturate me with the world , with the reality[ok_that's an obvious lie cauze even if i wanted so an impala,my impala couldn't help me to do that,in reverse it will drive me after every little wondering in the exile of that that we all call society near to the barriers where i feel the most happy and where i know my friends and all my beloveds want to see me lying]
so one impala's travelling through my brain trying not to acculturate me with the world,trying to indroduce me to my universe its world and i kind of follow it and i couldn't be more proud of that..let me indroduce my impala_